Treść orzeczenia
Sygn. akt I C 2979/17 upr.
Wyrok zaoczny
W imieniu Rzeczypospolitej Polskiej
Dnia 17 listopada 2017 r.
Sąd Rejonowy w Olsztynie, I Wydział Cywilny,
w składzie:
Przewodniczący: SSR Katarzyna Błesińska-Kozłowska
Protokolant: starszy sekretarz sądowy Małgorzata Karwacka
po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2017 r., w O., na rozprawie, sprawy z powództwa (...) (...) z siedzibą w G. przeciwko P. K. o zapłatę oddala powództwo.
SSR Katarzyna Błesińska-Kozłowska
Sygn. akt I C 2979/17 upr
Uzasadnienie
Powód (...) (...) w G. wniósł o zasądzenie od pozwanego P. K. kwoty 4.151,29 zł zł oraz kosztów postępowania.
W uzasadnieniu wskazał, że wierzytelność dochodzona pozwem wynika z braku spłaty należności wynikającej z zawartej przez stronę pozwaną umowy o pożyczkę z (...) S.A. Powód wskazał, że nabył wierzytelność dochodzoną pozwem.
Pozwany nie zajął stanowiska w sprawie.
Sąd ustalił i zważył, co następuje
Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie wobec nie zaoferowania ani jednego dokumentu przez pozwanego. Pozwany nie przedstawił dosłownie żadnego dokumentu.
Sąd nie mógł nawet ustalić stanu faktycznego wobec nie przedłożenia dokumentów.
W ocenie Sądu, powód nie wykazał, by dochodzone roszczenie, w wysokości wskazanej w pozwie, rzeczywiście mu przysługiwało, tzn. aby wierzytelność wobec pozwanego wynosiła kwotę wskazaną w pozwie i objęta była umową przelewu wierzytelności zawartą z pierwotnym wierzycielem. Powód nie wykazał również tego, by skutecznie nastąpiło nabycie wierzytelności. W ocenie Sądu zatem powód nie udowodnił, aby rzeczywiście doszło do przelewu wierzytelności. W myśl zaś przepisu art. 509 § 1 i 2 k.c., wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. Wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w szczególności roszczenie o zaległe odsetki.
Mając na uwadze przedstawione okoliczności należy uznać, iż powód nie wykazał także tego, by przysługuje mu względem pozwanego dochodzona pozwem wierzytelność. Zgodnie zaś z ogólną zasadą wyrażoną w art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa bowiem na tym, kto z faktu tego wywodzi skutki prawne. Na gruncie prawa procesowego odpowiednikiem art. 6 k.c. jest przepis art. 232 k.p.c., zgodnie z którym strony są obowiązane wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne. Od obowiązku wskazywania dowodów nie zwalnia bynajmniej powoda treść przepisu art. 339 k.p.c., zgodnie z którą, jeżeli pozwany nie stawił się na posiedzenie wyznaczone na rozprawę albo mimo stawienia się nie bierze udziału w rozprawie, przyjmuje się za prawdziwe twierdzenie powoda o okolicznościach faktycznych przytoczonych w pozwie lub w pismach procesowych doręczonych pozwanemu przed rozprawą. Z treści tego przepisu wynika bowiem również, iż twierdzeń powoda nie przyjmuje się za prawdziwe, jeśli budzą one uzasadnione wątpliwości albo zostały przytoczone w celu obejścia prawa.
Mając na względzie wszystkie przedstawione okoliczności, w tym przede wszystkim brak dowodów oraz fakt, że przytoczone w pozwie okoliczności budzą wątpliwości, powództwo należało oddalić.
SSR Katarzyna Błesińska – Kozłowska