descriptionTreść orzeczenia

Sygn. akt IC 2820/13

Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej

Dnia 21 stycznia 2014r.

Sąd Okręgowy w Płocku Wydział I Cywilny w składzie:

Przewodniczący: SSO Renata Wanecka

Protokolant: stażysta Monika Kaszanek

Uzasadnienie

W dniu 7 listopada 2013r. (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnościąw W.złożyła pozew w postępowaniu upominawczym przeciwko (...)Szpitalowi (...) w C.o zasądzenie na jej rzecz kwoty 85.099,61 zł wraz z odsetkami ustawowymi:

- od kwoty 19.781, 28 zł od dnia 24 sierpnia 2013r. do dnia zapłaty,

- od kwoty 8.099,46 zł od dnia 5 września 2013r. do dnia zapłaty,

- od kwoty 56,38 zł od dnia 7 września 2013r. do dnia zapłaty,

- od kwoty 4.872,96 zł od dnia 7 września 2013r. do dnia zapłaty,

- od kwoty 626,40 zł od dnia 8 września 2013r. do dnia zapłaty,

- od kwoty 660,96 zł od dnia 9 września 2013r. do dnia zapłaty,

- od kwoty 771,12 zł od dnia 9 września 2013r. do dnia zapłaty,

- od kwoty 13.141,44 zł od dnia 22 września 2013r. do dnia zapłaty,

- od kwoty 1.496,88 zł od dnia 22 września 2013r. do dnia zapłaty,

- od kwoty 21.902,40 zł od dnia 28 września 2013r. do dnia zapłaty,

- od kwoty 5.847,12 zł od dnia 29 września 2013r. do dnia zapłaty,

- od kwoty 7.843,21 zł od dnia 6 października 2013r. do dnia zapłaty

oraz o zasądzenie kosztów procesu według norm przepisanych.

W uzasadnieniu powódka podniosła, że zawarła z pozwanym 23 stycznia 2013r. i 26 czerwca 2013r. umowy w przedmiocie dostawy leków i czynnika stymulującego erytropoezę. W wykonaniu tych umów spółka sprzedała i dostarczyła szpitalowi zamówione towary, na okoliczność tych czynności zostały wystawione faktury VAT na łączną kwotę 89.253,29 zł. Strona pozwana nie zapłaciła tych należności.

W dniu 20 listopada 2013r. Sąd wydał nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym, uwzględniając w całości żądanie powódki i nakazując zapłatę kosztów procesu w wysokości 4.681 zł.

(...)Szpital (...) w C.w sprzeciwie od nakazu zapłaty zaskarżył go w całości, wnosząc o przeprowadzenie rozprawy, na której prawdopodobne byłoby zawarcie ugody między stronami oraz rozłożenie zadłużenia pozwanego na pięć równych miesięcznych rat, a także nieobciążanie pozwanego kosztami z uwagi na art. 102 kpc. Pozwany wskazał, że znajduje się w bardzo złej sytuacji finansowej, ponieważ wpływy z Narodowego Funduszu Zdrowia nie wystarczają na uiszczanie bieżących należności.

Na rozprawie 21 stycznia 2014r. w imieniu pozwanego nikt się nie stawił, zatem do zawarcia ugody nie doszło.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

(...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnościąw W.jest przedsiębiorcą prowadzącym działalność gospodarczą w zakresie hurtowego obrotu lekami i innymi produktami farmaceutycznymi. Natomiast (...)Szpital (...) w C.jest samodzielnym zakładem opieki zdrowotnej. (odpisy z KRS k: 8 – 13, k: 14 – 18, bezsporne)

W dniu 23 stycznia 2013r. strony zawarły umowy nr (...)na dostawę leków do apteki szpitalnej na okres jednego roku. Wykonawca zobowiązał się dostarczać towar sukcesywnie, w asortymencie i ilościach określonych w zamówieniach w terminie 3 dni roboczych od otrzymania zamówienia. Z kolei zamawiający zobowiązał się do zapłaty ceny za dostarczony towar w terminie 30 dni od daty wystawienia faktury. Natomiast 26 czerwca 2013r. (...) spółka z o.o.w W.i (...)Szpital (...) w C.zawarli umowę nr (...), której przedmiotem była dostawa czynnika stymulującego erytropoezę – Glikol metoksypolietylenowy erytropoetyny beta. Za dostarczony towar pozwany również zobowiązał się do zapłaty ceny w terminie 30 dni od daty wystawienia faktury. (umowa nr (...)k: 18 – 20, umowa nr (...)k: 22 – 24)

Powódka dostarczyła pozwanemu towar łącznie za sumę 85.099,61 zł, wystawiając na potwierdzenie faktury VAT. W piśmie z 8 października 2013r. (...) spółka z o.o.w W.wezwała go do zapłaty kwoty 85.099,61 zł w terminie do 16 października 2013r. (...)Szpital (...) w C.do dnia zamknięcia rozprawy nie zapłacił ceny. (faktury VAT k: 26 – 39, wezwanie do zapłaty k: 40 - 41)

Powyższy stan faktyczny jest bezsporny, został ustalony na podstawie powołanych wyżej dokumentów.

Sąd zważył, co następuje

Podstawą prawną żądania powódki jest art. 535 kc, który stanowi, że przez umowę sprzedaży sprzedawca zobowiązuje się przenieść na kupującego własność rzeczy i wydać mu rzecz, a kupujący zobowiązuje się rzecz odebrać i zapłacić sprzedawcy cenę. (...) spółka z o.o.w W.przeniosła na (...)Szpital (...) w C.własność produktów leczniczych szczegółowo opisanych w fakturach oraz wydała mu towar. Pozwany zobowiązany był do zapłaty, ale nie wykonał zobowiązania. Powództwo o zapłatę kwoty 85.099,61 zł zasługuje zatem na uwzględnienie.

Odsetki ustawowe Sąd zasądził na podstawie art. 481 kc, oznaczając datę ich płatności na następny dzień po terminie płatności określonym w każdej z faktur.

Dodatkowo należy podkreślić, że strona pozwana nie kwestionowała swej odpowiedzialności tak co do zasady, jak i co do wysokości roszczenia. Jednak wniosek o rozłożenie należności na raty nie zasługuje na uwzględnienie. Art. 320 kpc stanowi, że Sąd może w wyroku rozłożyć na raty zasądzone świadczenie w szczególnie uzasadnionych wypadkach. Okoliczność, że pozwanym jest szpital, który jest podmiotem powołanym do leczenia i ratowania życia, nie jest wystarczającą przesłanką uzasadniającą skorzystanie z tej możliwości. (...)Szpital (...)w C.nie reguluje zadłużenia, które narasta już od dłuższego czasu. Sąd z urzędu posiada wiedzę, że (...) spółka z o.o.w W.nie jest jego jedynym wierzycielem. Brak zapłaty może zachwiać kondycją finansową powodowej spółki, która bez uzyskania zaspokojenia również ryzykuje utratą płynności finansowej. Jednocześnie, gdyby była realna szansa na spłatę zaległości w ratach, pozwany powinien co najmniej od chwili otrzymania odpisu nakazu zapłaty wraz z odpisem pozwu wpłacić jakiekolwiek środki na poczet zadłużenia, a przynajmniej zadbałby o obecność swojego przedstawiciela na rozprawie, skoro chciał zawierać ugodę, jednak nic w tym kierunku nie uczynił. Wobec dotychczas biernej postawy dłużnika, rozłożenie na raty byłoby krzywdzące dla wierzyciela, który nie mógłby uzyskać zaspokojenia roszczenia w rozsądnym terminie.

Sąd zasądził również od pozwanego na rzecz powoda kwotę 7.889 zł tytułem zwrotu kosztów procesu (opłata od pozwu 4.255 zł, wynagrodzenie z tytułu zastępstwa procesowego 3.600 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa 34 zł), stosując zasadę odpowiedzialności wyrażoną w art. 98 kpc. Sąd nie znalazł podstaw do przyznania wynagrodzenia w wysokości wyższej niż minimalna stawka określona w § 6 pkt. 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenie przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. (Dz. U. 2013.461 – j.t.). W sprawie został wyznaczony jeden termin rozprawy, która trwała ok. 10 minut. Jej stan faktyczny i prawny w ocenie Sądu nie był skomplikowany i nie wymagał dodatkowego nakładu pracy.

Wniosek powódki o nadanie wyrokowi rygoru natychmiastowej wykonalności nie jest zasadny. Brak podstaw do nadania wyrokowi rygoru natychmiastowej wykonalności z urzędu (art. 333 § 1 kpc) lub na wniosek w trybie art. 333 § 2 kpc. Jednocześnie powódka nie powoływała się na okoliczności, które wskazywałyby, że opóźnienie uniemożliwi lub znacznie utrudni wykonanie wyroku albo narazi ją na szkodę.

Z tych wszystkich względów, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku, na podstawie przytoczonych wyżej przepisów prawa.