Treść orzeczenia
Sygn. akt I C 2680/15
Wyrok zaoczny
W imieniu Rzeczypospolitej Polskiej
Dnia 13 września 2016 roku
Sąd Rejonowy w Zgierzu, I Wydział Cywilny w następującym składzie:
Przewodnicząca: Sędzia SR Katarzyna Balcerczyk
Protokolant: st. sekr. sąd. Łukasz Składowski
po rozpoznaniu w dniu 13 września 2016 roku w Zgierzu na rozprawie sprawy z powództwa (...) Banku (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. przeciwko A. S. i M. S. o zapłatę oddala powództwo.
Uzasadnienie
Pozwem z dnia 17 listopada 2015 r. wniesionym do Sądu Rejonowego Lubin-Zachód w Lublinie (...) Bank (...) S.A. wystąpiła o zasądzenie
od pozwanych A. S. i M. S. solidarnie kwoty 1.856,62 zł
z umownymi odsetkami w wysokości czterokrotności stopy lombardowej NBP od dnia
4 października 2013 r. do dnia zapłaty oraz kwoty 586,69 zł. W uzasadnieniu pozwu powód wskazał, iż dochodzona pozwem wierzytelność wynika z czynności bankowej objętej umową Złote Konto nr (...) z dnia 23 marca 2006 r. Na dochodzoną kwotę składa się 1.856,62 zł należności głównej oraz 586,69 zł odsetek naliczonych do dnia 15 listopada 2015 r.
(pozew – k. 2-6)
Postanowieniem z dnia 27 listopada 2015 r. Sąd Rejonowy Lubin-Zachód w Lublinie przekazał rozpoznanie Sądowi Rejonowemu w Zgierzu.
(postanowienie – k. 18)
Sąd Rejonowy ustalił i zważył, co następuje
Powództwo podlegało oddaleniu.
Jak stanowi art. 339 § 1 k.p.c., jeżeli pozwany nie stawił się na posiedzenie wyznaczone na rozprawę albo mimo stawienia się nie bierze udziału w rozprawie, sąd wyda wyrok zaoczny. W tym wypadku przyjmuje się za prawdziwe twierdzenie powoda
o okolicznościach faktycznych przytoczonych w pozwie lub w pismach procesowych doręczonych pozwanemu przed rozprawą, chyba że budzą one uzasadnione wątpliwości
albo zostały przytoczone w celu obejścia prawa (§ 2). Zgodnie z art. 340 k.p.c. wyrok wydany
w nieobecności pozwanego nie będzie zaoczny, jeżeli pozwany żądał przeprowadzenia rozprawy w swej nieobecności albo składał już w sprawie wyjaśnienia ustnie lub na piśmie.
Zgodnie z art. 339 § 1 k.p.c., jeżeli nie ma uzasadnionych wątpliwości – sąd zobligowany jest do uznania podanej przez powoda podstawy faktycznej (tj. twierdzeń powoda o okolicznościach faktycznych) za zgodną z prawdą bez przeprowadzania postępowania dowodowego.
W niniejszej sprawie spełnione zostały przesłanki dla wydania wyroku zaocznego, jednakże brak jakiegokolwiek materiału dowodowego uniemożliwiał uwzględnienie żądania powoda.
Stosownie do przepisu art. 6 k.p.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. W myśl art. 232 k.p.c., strony są obowiązane wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne. Sąd może dopuścić dowód niewskazany przez stronę.
Art. 232 k.p.c. dotyczy ciężaru dowodu w znaczeniu formalnym (kto powinien przedstawiać dowody), a art. 6 k.c. - ciężaru dowodzenia w znaczeniu materialnym
(kto poniesie skutki nieudowodnienia faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy). (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17 lutego 2006 r., V CSK 129/05, LEX nr 200947).
W niniejszej sprawie powód dochodzi zapłaty z bliżej niesprecyzowanej umowy bankowej. Nie przedłożył żadnego dowodu na okoliczność zawarcia przedmiotowej umowy przez strony, niewywiązywania się z warunków umowy przez pozwanych jak i wysokości zadłużenia pozwanych. Powód nie wskazał nawet, z jakiego tytułu wynika zadłużenie pozwanych, tj. z niespłaconego kredytu, pożyczki czy też ma inny charakter.
Podkreślić przy tym należy, że samo twierdzenie strony nie jest dowodem,
a twierdzenie dotyczące istotnej dla sprawy okoliczności (art. 227 k.p.c.) powinno być udowodnione przez stronę to twierdzenie zgłaszającą (wyrok Sądu Najwyższego z dnia
22 listopada 2001 r., sygn. akt I PKN 660/00, Wokanda 2002/7-8/44, LEX nr 80854). Zgodnie z art. 232 k.p.c. obowiązek wskazania dowodów obciąża przede wszystkim strony,
a w myśl art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Oznacza to, że ten, kto powołuje się na przysługujące mu prawo, występując z żądaniem obowiązany jest udowodnić okoliczności faktyczne uzasadniające to żądanie. Chodzi tu o fakty, które mają istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, wykazujące istnienie prawa. Zgodnie z obowiązującą w postępowaniu cywilnym zasadą kontradyktoryjności, Sąd nie ma obowiązku zarządzania dochodzenia w celu uzupełnienia
lub wyjaśnienia twierdzeń stron i wykrycia środków dowodowych pozwalających na ich udowodnienie, ani też Sąd nie jest zobowiązany do przeprowadzania z urzędu dowodów zmierzających do wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy (wyrok Sądu najwyższego z dnia 17 grudnia 1996 r., sygn. akt I CKU 45/96, OSNC 1997/6-7/76, LEX
nr 29440). W orzecznictwie Sądu Najwyższego kwestia ta była przedmiotem wielu orzeczeń – jak choćby wyroku z dnia 12 grudnia 2000 roku wydanego w sprawie o sygnaturze akt V CKN 175/00, opublikowanego w OSP 2001/7-8/116, uchwały składu siedmiu sędziów
z 19 maja 2000 roku w sprawie o sygnaturze akt III CZP 4/00, opublikowanej w OSNC 2000/11/195, wyroku z dnia 24 czerwca 1998 roku w sprawie o sygnaturze akt I PKN 194/98, opublikowanego w OSNAP 1999/13/425 oraz wyroku z dnia 25 września 1997 roku wydanego w sprawie o sygnaturze akt II UKN 271/97, a opublikowanego w OSNAP 1998/14/430. Główna idea, którą Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni podziela, jest następująca: sąd podejmuje z urzędu inicjatywę dowodową jedynie w sytuacjach szczególnych. Obecnie obowiązek dowodzenia obciąża same strony. Możliwość przewidziana w zdaniu drugim powołanego wyżej art. 232 k.p.c. stanowi jedynie wspierające uprawnienie sądu. W żadnym razie nie może prowadzić do zastępowania stron w spełnianiu ich obowiązków. Już na marginesie warto zaznaczyć, że działanie sądu z urzędu w sytuacji nieuzasadnionej może prowadzić do naruszenia jednej z naczelnych zasad (wywiedzionej
z treści art. 32 ust. 1 i art. 45 ust. 1 Konstytucji RP), a mianowicie prawa do bezstronnego sądu i odpowiadającego mu obowiązku przestrzegania zasady równego traktowania stron.
W związku z powyższym, jeżeli materiał dowodowy zgromadzony przez stronę
nie daje podstaw do dokonania odpowiednich ustaleń faktycznych, Sąd musi wyciągnąć ujemne konsekwencje z nieudowodnienia faktów przedłożonych na uzasadnienie żądań
lub zarzutów.
W tym stanie faktycznym powództwo podlegało oddaleniu jako nieudowodnione.
Zrządzenie:
Odpis wyroku zaocznego z pouczeniem doręczyć pełnomocnikowi powoda i pozwanym.