Treść orzeczenia
Sygn. akt I C 2675/13
Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej
Dnia 4 lutego 2014 roku
Sąd Rejonowy dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie I Wydział Cywilny
w następującym składzie:
Przewodniczący: SSR Joanna Radzyńska - Głowacka
Protokolant: Alicja Kicka
po rozpoznaniu w dniu 4 lutego 2014 roku w Warszawie na rozprawie sprawy z powództwa B. (...) Niestandaryzowanego Sekurytyzacyjnego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego przeciwko B. K. o zapłatę
I. zasądza od B. K. na rzecz B. (...) Niestandaryzowanego Sekurytyzacyjnego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego kwotę 3.470,92 złotych (trzy tysiące czterysta siedemdziesiąt złotych 92/100) wraz z odsetkami umownymi w wysokości 4 – krotności stopy lombardowej NBP od dnia 21 maja 2013 roku do dnia zapłaty;
II. zasądza od B. K. na rzecz B. (...) Niestandaryzowanego Sekurytyzacyjnego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego kwotę 661,00 zł (sześćset sześćdziesiąta jeden złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Dnia 21 maja 2013 r. powód B. (...) Niestandaryzowany Sekurytyzacyjny Fundusz Inwestycyjny Zamknięty z siedzibą G. (dalej: B.) złożył pozew w elektronicznym postępowaniu upominawczym przeciwko B. K., w którym wniósł o wydanie nakazu zapłaty, zobowiązującego pozwaną do zapłaty kwoty 3.471,00 zł wraz z odsetkami ustawowymi od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
W uzasadnieniu powód wskazał, jako podstawę swojego roszczenia umowę cesji wierzytelności, z której wynika roszczenia związane z zawarciem przez pozwaną umowy o kartę kredytową z poprzednikiem prawnym powódki.
Dowód: pozew wraz z załącznikami-k.1-5.
Dnia 11 lipca 2013 r. Sąd Rejonowy Lublin-Zachód w Lublinie VI Wydział Cywilny wydał nakaz zapłaty w elektronicznym postępowaniu upominawczym, w którym uwzględnił w całości żądanie pozwu.
Dowód: nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym-k.6.
Dnia 11 sierpnia 2013 r. pozwana wniósł sprzeciw od nakazu zapłaty, zaskarżając go w całości oraz o przekazanie sprawy do Sądu Rejonowego dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie, a także zasądzenie kosztów procesu.
W uzasadnieniu wskazał, że roszczenie powoda zostało zaspokojone w całości.
Dowód: sprzeciw od nakazu zapłaty-k.9-10.
Postanowieniem z dnia 22 sierpnia 2013 r. Sąd Rejonowy Lublin-Zachód w Lublinie VI Wydział Cywilny stwierdził skuteczne wniesienie sprzeciwu i utratę mocy nakazu zapłaty w całości oraz przekazał rozpoznanie sprawy do Sądu Rejonowego dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie.
Dowód: postanowienie z dnia 22 sierpnia 2013 r.-k.13.
W piśmie procesowym z dnia 27 listopada 2013 r. powód, reprezentowany przez pełnomocnika profesjonalnego, ustosunkował się do sprzeciwu od nakazu zapłaty, podnosząc, że roszczenie nie zostało przez pozwaną spełnione.
Dowód: pismo procesowe wraz z załącznikami-k.17-44.
W trakcie procesu strony podtrzymały swoje stanowiska.
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 13 kwietnia 2005 r. pozwana zawarła z (...) Bank S.A. umowę o kredyt konsumpcyjny oraz kredyt odnawialny i kartę kredytową Aura nr (...).
Dowód: umowa o kredyt z dnia 13 kwietnia 2005r.-k.23-25.
Dnia 2 lutego 2009 r. (...) Bank S.A, wypowiedział umowę kredytu gotówkowego z powodu braku terminowej spłaty zobowiązań przez pozwaną, wzywając do spłacenia zaległych należności.
Dowód: okoliczność bezsporna.
W związku z tym, że pozwana w dalszym ciągu nie podejmowała spłaty zadłużenia, poprzedni wierzyciel wystawił przeciwko nie Bankowy Tytuł Egzekucyjny(dalej: (...)) i wszczął na jego postawie postępowanie egzekucyjne. Postępowanie egzekucyjne prowadzone na wniosek poprzedniego wierzyciela nie doprowadziło do spłaty zadłużenia.
Dowód: (...)k.33., wniosek o nadanie klauzuli wykonalności-k.35, wniosek o wszczęcie postępowanie egzekucyjnego -k.36
W dniu 31 grudnia 2009 r. (...) BANK S.A. z siedzibą w W. została przejęta przez (...) S.A. z siedzibą w P., oddział w Polsce z siedzibą w W..
Dowód: okoliczność bezsporna.
Dnia 23 czerwca 2009 r. 27 kwietnia 2012 r. zawarł z powodem umowę sprzedaży wierzytelności, wśród których znalazła się także wierzytelność pozwanego.
Dowód: umowa sprzedaży wierzytelności wraz z załącznikiem - k. 26-27.
Po nabyciu wierzytelności powód prowadził działania zmierzające do dobrowolnego spełnienia przez pozwaną świadczenia.
Dowód: informacja o przetwarzaniu danych -k.37, wezwanie do zapłaty -k.38, zawiadomienie o przelewie wierzytelności na rzecz powoda-k.39.
Powyższy stan faktyczny został ustalony na podstawie dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy.
Sąd dał wiarę dokumentom zgromadzonym w aktach sprawy, gdyż ich prawdziwość nie nasuwa żadnych wątpliwości. Złożone dokumenty nie były przy tym kwestionowane przez żadną ze stron, a zatem Sąd uznał je, jako bezsporne dowody w sprawie.
Sąd zważył, co następuje
Sporne pomiędzy stronami pozostawała istnienie wierzytelności po stronie powódki.
Wskazać należy, iż powódka należy do grupy funduszy inwestycyjnych zamkniętych niestandaryzowanych. Powódka jako fundusz niestandaryzowany dokonuje emisji certyfikatów inwestycyjnych w celu zgromadzenia środków na nabycie wierzytelności, w tym wierzytelności finansowanych ze środków publicznych w rozumieniu odrębnych przepisów, lub praw do świadczeń z tytułu określonych wierzytelności, przy czym nie musi nabywać wierzytelności zorganizowanych w pule. Brak konieczności dokonywania emisji w oparciu o jedną pulę wierzytelności pozwala powódce na nabywanie wierzytelności od wielu podmiotów, np. wierzytelności pochodzących od banków. W przypadku więc sekurytyzowania takich wierzytelności, bank zawiera z funduszem sekurytyzacyjnym umowę przelewu. Staje się wówczas wierzycielem w miejsce banku. Transakcja zaś nabycia wierzytelności znajduje odzwierciedlenie w księgach rachunkowych funduszu. Wystawiony więc przez powódkę wyciąg z ksiąg rachunkowych odzwierciedla treść wpisów dokonywanych w księgach rachunkowych.
Zgodnie z przepisem art. 194 ustawy z dnia 27 maja 2004r. o funduszach inwestycyjnych, księgi rachunkowe funduszu sekurytyzacyjnego, wyciągi z tych ksiąg podpisane przez osoby upoważnione do składania oświadczeń w zakresie praw i obowiązków majątkowych funduszu i opatrzone pieczęcią towarzystwa zarządzającego funduszem sekurytyzacyjnym oraz wszelkie wystawione w ten sposób oświadczenia zawierające zobowiązania, zwolnienie z zobowiązań, zrzeczenie się praw lub pokwitowanie odbioru należności mają moc prawną dokumentów urzędowych oraz stanowią podstawę do dokonania wpisów w księgach wieczystych i rejestrach publicznych.
Co się więc tyczy kwestii udowodnienia istnienia wierzytelności w dochodzonym przez powódkę zakresie. Należy zauważyć, że w obecnym stanie prawnym rzeczą Sądu nie jest zarządzanie dochodzeń w celu uzupełnienia lub wyjaśnienia twierdzeń stron i wykrycia środków dowodowych pozwalających na ich udowodnienie ani też Sąd nie jest zobowiązany do przeprowadzenia z urzędu dowodów zmierzających do wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy (art. 232 k.p.c.). Zgodnie z art. 3 k.p.c. strony i uczestnicy postępowania obowiązani są dokonywać czynności procesowych zgodnie z dobrymi obyczajami, dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek oraz przedstawiać dowody. Wobec powyższego obowiązek przedstawienia dowodów na poparcie prezentowanych twierdzeń spoczywa na stronach.
Nadto na uwadze należy mieć treść przepisów art. 227 k.p.c. w powiązaniu z art. 6 k.c.
Mianowicie pierwszy przepis wskazuje, że „przedmiotem dowodu są fakty mające dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie.” Oznacza to, że Każde twierdzenie strony oraz uczestnika postępowania powinno być poparte dowodami. Natomiast art. 6 k.c. nakłada ciężar udowodnienia faktu na osobę, która z faktu tego wywodzi skutki prawne (por. K. Pietrzykowski [w:] "Kodeks cywilny Komentarz" K. Pietrzykowskiego, Warszawa 2002, tom 1, str. 52, teza 3a).
Sąd podziela także stanowisko Sądu Najwyższego, w którym wskazuje on, że zasada kontradyktoryjności uwalnia sąd orzekający od odpowiedzialności za rezultat postępowania dowodowego, którego dysponentem są strony. Bierność strony w zakresie postępowania dowodowego nie zobowiązuje sądu - poza wyjątkowymi przypadkami - do prowadzenia dowodów z urzędu (wyrok SN – Izba Cywilna z dnia 15 grudnia 1998 roku, sygn. I CKN 944/97, Prok.i Pr. 1999/I l-12/38). Powyższe rozważanie dotyczą zwłaszcza sytuacji, gdy strona jest reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika.
Powództwo zasługiwało na uwzględnienie ze względu na to, iż w ocenie Sądu roszczenie strony powodowej zostało w pełni udowodnione. Sąd uznał, że strona powodowa w całości udowodniła nie tylko wysokości zobowiązania pozwanego względem strony powodowej, ale również jego istnienia w ogóle.
Rozstrzygnięcie w zakresie odsetek znajduje uzasadnienie w treści art. 481 § 1 KC, zgodnie, z którym jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi..
Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w punkcie 1 wyroku.
Sąd zobowiązał pozwanego do zwrotu powodowi kosztów procesu na podstawie art. 98 Kodeksu postępowania cywilnego w związku z §6 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radcowskie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Z: doręczyć pełnomocnikowi pozwanego.