descriptionTreść orzeczenia

Sygn. akt I C 2631/16

Uzasadnienie wyroku z dnia 1 września 2016 r.

W pozwie z dnia 3 lutego 2016 r. powódka S. H. w W. wniosła o zasądzenie na jej rzecz od pozwanego M. S. kwoty 6.420,82 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 28 stycznia 2016 r. do dnia zapłaty oraz zasądzenie kosztów procesu według norm przepisanych.

Uzasadniając roszczenie powódka wskazała, że w dniu 18 lipca 2006 r. pozwany zawarł z nią umowę o opłaty za studia niestacjonarne magisterskie. Na podstawie decyzji nr (...) z dnia

6 kwietnia 2009 r. pozwany został skreślony z listy studentów ze względu na niezaliczenie semestru w określonym terminie. W dniu 15 września 2009 r. pozwany złożył podanie

o wznowienie studiów, które zostało rozpatrzone pozytywnie. W związku z tym zgodnie

z Zarządzeniem Rektora nr 48 z dnia 24 lipca 2009 r. pozwanemu zostały naliczone opłaty za powtarzanie semestru IV w roku akademickim 2009/2010 w łącznej wysokości 3.200,00 zł. Następnie na podstawie decyzji nr (...) z dnia 8 czerwca 2010 r. pozwany został ponownie skreślony z listy studentów ze względu na niezaliczenie semestru w określonym terminie. Ponownie złożył podanie o wznowienie studiów, które również zostało uwzględnione. W związku z kolejnym wznowieniem studiów powódka naliczyła pozwanemu opłaty za powtarzanie seminarium magisterskiego w łącznej wysokości 1.950,00 zł. Na podstawie kolejnej decyzji nr (...) z dnia 12 kwietnia 2011 r. pozwany został ponownie skreślony z listy studentów wobec nieuzyskania zaliczenia semestru w określonym terminie. W dniu 8 lipca 2014 r. powódka wezwała pozwanego do zapłaty należności głównej wraz z odsetkami ustawowymi w terminie

7 dni od daty doręczenia wezwania. Następnie powódka we wniosku z dnia 25 września 2014 r., nadanym w placówce pocztowej w dniu 30 września 2014 r., zawezwała pozwanego do próby ugodowej o zapłatę kwoty 4.260,00 zł wraz z odsetkami ustawowymi od dnia 23 maja 2014 r. oraz o zapłatę kwoty 1.462,64 zł odsetek za okres od dnia 1 października 2011 r. do dnia 22 maja 2014 r. Zdaniem powódki zawezwanie do próby ugodowej skutecznie przerwało bieg terminu przedawnienia roszczenia objętego pozwem w sprawie niniejszej. Termin ten wynosi bowiem 10 lat według poglądu przyjętego w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 21 października 2015 r., III CZP 67/15.

( pozew k. 1-3)

W dniu 12 lutego 2016 r. referendarz sądowy w Sądzie Rejonowym dla (...) w W. w sprawie o sygn. akt II Nc 3822/16 w postępowaniu upominawczym wydał nakaz zapłaty uwzględniający powództwo.

( nakaz zapłaty – k. 39)

W sprzeciwie od nakazu zapłaty, zaskarżającym nakaz zapłaty w całości, pozwany M. S. wniósł o oddalenie powództwa oraz o zasądzenie na jego rzecz od powódki kosztów procesu według norm przepisanych.

Pozwany podniósł zarzut przedawnienia roszczenia, powołując się na treść art. 32 ustawy

z dnia 11 lipca 2014 r. o zmianie ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym oraz niektórych innych ustaw oraz art. 160a ust. 7 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym. Według tych przepisów termin przedawnienia roszczeń wynikających z umów w sprawie warunków odpłatności za studia lub usługi edukacyjne wynosi 3 lata. Od dnia skreślenia pozwanego z listy studentów, tj. od dnia 12 kwietnia 2011 r. do dnia wytoczenia powództwa, tj. do dnia 28 tycznia 2016 r., upłynęło zaś 4 lata. Natomiast zawezwanie pozwanego do próby ugodowej odbyło się po upływie 3-letniego terminu przedawnienia. Wniosek o zawezwanie do próby ugodowej wpłynął do Sądu Rejonowego w dniu 2 października 2014 r., gdy obowiązywała już ustawa z dnia 11 lipca 2014 r. o zmianie ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym oraz niektórych innych, wprowadzająca 3-letni termin przedawnienia roszczenia z dniem

1 października 2014 r. Według pozwanego pogląd przyjęty w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 21 października 2015 r., III CZP 67/15, znajduje zastosowanie w sytuacji, gdy powództwo zostało wytoczone przed dniem 1 października 2014 r.

( sprzeciw od nakazu zapłaty k. 41-45)

Za podstawę wyroku Sąd Rejonowy przyjął następujące ustalenia:

W dniu 18 lipca 2006 r. pozwany M. S. zawał z powódką S. H. w W. umowę o warunkach odpłatności za studnia niestacjonarne magisterskie. Przedmiotem umowy było określenie warunków odpłatności za studia na podstawie art. 160 ust. 3 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 164, poz. 1365 ze zm.) (§1 umowy). Pozwany zobowiązał się do terminowego uiszczania opłat za naukę na studiach niestacjonarnych magisterskich oraz opłat administracyjnych i innych, zgodnie z postanowieniami umowy (§ 2 umowy). Opłaty za naukę oraz opłaty administracyjne i inne miały być określone

w Tabeli opłat ustalanej na każdy rok akademicki zarządzeniem Rektora nie później niż dwa miesiące przed rozpoczęciem roku akademickiego (§ 3 ust. 1 umowy). Wysokość opłaty za naukę dla danego roku akademickiego miała być ustalana w postaci kwoty miesięcznej, odrębnie dla poszczególnych kierunków, form i cyklów studiów oraz ogłaszana przez powódkę w Tabeli opłat (§ 3 ust. 2 umowy). S. opłaty za naukę można było wnosić w całości z góry lub

w pięciu równych ratach miesięcznych, płatnych według terminarza ustalanego przez powódkę na dany rok akademicki w tabeli opłat. W szczególnych wypadkach losowych, na pisemny

i uzasadniony wniosek studenta, Rektor mógł wyrazić zgodę na przesunięcie terminu płatności lub inne rozłożenie rat opłaty za naukę (§ 3 ust. 3 umowy). Opłaty wynikające z umowy pozwany obowiązany był wnosić na wskazany numer rachunku bankowego powódki z zaznaczeniem tytułu płatności (§ 3 ust. 4 umowy). Każdorazowe opóźnienie w dokonaniu opłaty lub jej części albo wniesienie jej w niepełnej kwocie skutkować miało naliczeniem przez powódkę odsetek ustawowych od zaległej kwoty (§ 3 ust. 7 umowy). W wypadku zaległości w regulowaniu opłat pozwany mógł nie zostać dopuszczony do zdawania egzaminów (§ 3 ust. 8 umowy).

W przypadku opóźnienia w dokonaniu opłaty za naukę zgodnie z § 2 umowy, przekraczającego 60 dni, powódka miała prawo do skreślenia pozwanego z listy studentów i tym samym rozwiązania umowy z upływem sześćdziesiątego dnia opóźnienia w dokonaniu wpłat. Ponowne wpisanie na listę studentów na podstawie nowej umowy miało być możliwe po uregulowaniu wszystkich zaległości w opłatach wraz z odsetkami i opłaceniu wpisowego w kwocie określonej na dany rok akademicki zgodnie z przepisami obowiązującymi u powódki (§ 4 ust. 1 umowy). Oprócz przypadku określonego w § 4 ust. 1 umowy, rozwiązanie umowy przez powódkę mogło nastąpić w wypadku skreślenia pozwanego z listy studentów zgodnie z postanowieniami Regulaminu studiów. W tym wypadku za dzień rozwiązania umowy uznawany był koniec miesiąca następującego po dacie decyzji Dziekana o skreśleniu z listy studentów (§ 4 ust. 2 umowy). W umowie zawarte zostało oświadczenie pozwanego o tym, że zapoznał się on

z udostępnionymi mu przez powódkę Regulaminem studiów oraz Tabelą opłat (§ 5 ust. 3 umowy)

(okoliczności niesporne, a ponadto dowód: umowa z dnia 18.07.2006 r. k. 6-7)

Na podstawie decyzji nr (...) Dziekana Studium (...) z dnia 6 kwietnia 2009 r. pozwany został skreślony z listy studentów z dniem 19 lutego 2009 r. na kierunku Finanse

i Rachunkowość ze względu na zaległość z opłatami związanymi z odbywaniem studiów.

(okoliczność niesporna, a ponadto dowód: decyzja z dnia 06.04.2009 r. k. 8)

W piśmie z dnia 15 września 2009 r. pozwany wystąpił do powódki o wznowienie studiów magisterskich na kierunku Finanse i Rachunkowość w roku akademickim 2009/2010. W dniu 23 września 2009 r. Dziekan Studium (...) wyraził zgodę na wznowienie studiów przez pozwanego.

(okoliczności niesporne, a ponadto dowód: pismo powoda z dnia 15.09.2009 r. k. 9)

W wyniku wznowienia studiów pozwany na podstawie Zarządzenia Rektora nr 48 z dnia 24 lipca 2009 r. wraz z Załącznikiem nr 4 zobowiązany był do uiszczenia opłaty za powtarzanie semestru IV w roku akademickim 2009/2010 w kwocie 3.000,00 zł oraz opłaty za wznowienie studiów w kwocie 200,00 zł.

(okoliczność niesporna, a ponadto dowód: Zarządzenie Rektora nr 48 z dnia 24.07.2009 r.

k. 11-12 wraz z Załącznikiem nr 4 k. 13)

Z kolei na podstawie decyzji nr (...) Dziekana Studium (...) z dnia 8 czerwca 2010 r. pozwany został skreślony z listy studentów z dniem 8 czerwca 2010 r. na kierunku Finanse i Rachunkowość ze względu na nieuzyskanie zaliczenia semestru w terminie do dnia 20 lutego 2010 r.

(okoliczność niesporna, a ponadto dowód: decyzja z dnia 08.06.2010 r. k. 14)

W dniu 14 września 2010 r. pozwany ponownie wystąpił do powódki o wznowienie studiów, na co Prodziekan Studium (...) wyraził zgodę w dniu 24 września 2010 r.

(okoliczności niesporne, a ponadto dowód: pismo powoda z dnia 14.09.2010 r. k. 15)

W wyniku wznowienia studiów pozwany na podstawie Zarządzenia Rektora nr 35 z dnia 23 lipca 2010 r. wraz z Załącznikiem nr 4 zobowiązany był do uiszczenia opłaty za powtarzanie seminarium magisterskiego w roku akademickim 2010/2011 w kwocie 1.950,00 zł, (odpowiadającej 13 pkt (...) oraz kwocie 150,00 zł za każdy pkt (...)) oraz opłaty za wznowienia studiów kwocie 200,00 zł.

(okoliczność niesporna, a ponadto dowód: zarządzenie nr 35 z dnia 23.07.2010 r. k. 16-17 wraz z załącznikiem nr 4 k. 21; kopia karty okresowych osiągnięć pozwanego za rok akademicki 2010/2011 k. 22)

Następnie na podstawie decyzji nr (...) Dziekana Studium (...) z dnia 12 kwietnia 2011 r. pozwany został skreślony z listy studentów z dniem 12 kwietnia 2011 r. na kierunku Finanse i Rachunkowość ze względu na nieuzyskanie zaliczenia semestru w terminie do dnia 20 lutego 2011 r.

(okoliczność niesporna, a ponadto dowód: decyzja z dnia 12.04.2011 r. k. 23)

Pozwany zalega powódce z opłatami za studia w łącznej kwocie 4.260,00 zł oraz z odsetkami ustawowymi skapitalizowanymi za okres od dnia 1 października 2011 r. do dnia 22 maja 2014 r. w łącznej kwocie 2.160,82 zł.

(okoliczność niesporna a ponadto dowody: kopia wydruku operacji na koncie pozwanego

k. 25-28; k. 32-37)

W piśmie z dnia 8 lipca 2014 r., doręczonym w dniu 16 lipca 2014 r., powódka wezwała pozwanego do zapłaty powyższych kwot.

(okoliczność niesporna a ponadto: wezwanie do zapłaty k. 24; (...) k. 29)

W dniu 30 września 2014 r. w placówce pocztowej operatora wyznaczonego powódka skierowała do Sądu Rejonowego dla (...)w W. przesyłkę poleconą zawierającą wniosek o zawezwanie pozwanego do próby ugodowej w o zapłatę kwoty 4.260,00 zł wraz z odsetkami ustawowymi od dnia 23 maja 2014 r. oraz o zapłatę kwoty 1.462,64 zł odsetek za okres od dnia 1 października 2011 r. do dnia 22 maja 2014 r. na podstawie umowy

o odpłatności za studnia niestacjonarne magisterskie. Wniosek wpłynął do Sądu w dniu

2 października 2014 r. Na posiedzeniu w dniu 10 grudnia 2014 r. pomiędzy stronami nie doszło do zawarcia ugody.

(okoliczności niesporne, a ponadto dowody: dokumenty zgromadzone w aktach sprawy

o sygn. II Co 2970/14 - wniosek o zawezwanie do próby ugodowej k. 1; koperta wraz z odciskiem datownika k. 10; protokół posiedzenia jawnego z dnia 10.12.2014 r. k. 26)

Do zamknięcia rozprawy pozwany nie dokonał zapłaty.

(okoliczność niesporna)

Podstawę poczynionych w sprawie ustaleń – niespornych pomiędzy stronami, przyznanych według art. 229 k.p.c. – stanowiły przedstawione przez strony kopie dokumentów prywatnych, które nie były kwestionowane i co do których nie ujawniły się jakiekolwiek okoliczności, dla których należałoby odmówić im wiarygodności.

Poza sporem pozostawała skuteczność zobowiązania pozwanego do zapłaty na podstawie postanowień umowy z dnia 18 lipca 2006 r. o warunkach odpłatności za studia niestacjonarne magisterskie, znajdującej podstawę w art. 160 ust. 3 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. – Prawo

o szkolnictwie wyższym w brzmieniu obowiązującym z dniem 1 października 2009 r. (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 572; dalej – Prawo o szkolnictwie wyższym) oraz kolejnych zarządzeń Rektora powódki, znajdujących podstawę w art. 99 ust. 2 Prawa o szkolnictwie wyższym. Poza sporem pozostawała także wysokość zobowiązania pozwanego, jego wymagalność oraz wysokość należnych od pozwanego odsetek za opóźnienie.

Spór pomiędzy stronami dotyczył natomiast kwestii związanych z przedawnieniem roszczeń ze wspomnianej umowy.

Sąd Rejonowy zważył, co następuje

Powództwo zasługiwało na uwzględnienie.

Podniesiony przez pozwanego zarzut przedawnienia okazał się nietrafny.

Należy podzielić pogląd przyjęty za podstawę uchwały Sądu Najwyższego z dnia 21 października 2015 r., III CZP 67/15 (LEX nr 1814298, www.sn.pl), według którego do przedawnienia roszczenia o opłatę za studia określoną w umowie zawartej na podstawie art. 160 ust. 3 Prawa o szkolnictwie wyższym w brzmieniu obowiązującym z dniem 1 października

2009 r., w okresie przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 11 lipca 2014 roku o zmianie ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2014, poz. 1198), tj. przed dniem 1 października 2014 r., miał zastosowanie 10-letni termin przedawnienia przewidziany w art. 118 k.c.

Umowa o warunkach odpłatności za studia niestacjonarne zawarta między publiczną uczelnią wyższą a studentem nie kwalifikuje się bowiem jako umowa o świadczenie usług nieuregulowana szczególnymi przepisami, do której na podstawie art. 750 k.c. stosuje się odpowiednio przepisy

o zleceniu. Do roszczeń publicznej uczelni wyższej wynikających z umowy o warunkach odpłatności za studia niestacjonarne nie znajduje zatem zastosowania 2-letni termin przedawnienia przewidziany w art. 751 k.c.

Roszczenia takie nie kwalifikują się także jako roszczenia o świadczenia okresowe, skoro ich wysokość jest każdorazowo z góry oznaczona, a nie oznaczalna w zależności od upływu czasu, ani jako roszczenia związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, co wynika jednoznacznie z art. 106 Prawa o szkolnictwie wyższym.

W odniesieniu do roszczeń publicznej uczelni wyższej wynikających z umowy o warunkach odpłatności za studia niestacjonarne, zawartej przed dniem 1 października 2014 r. brak było zatem podstawy do przyjęcia szczególnego terminu przedawnienia, innego niż 10-letni termin przedawnienia przewidziany w art. 118 k.c.

W odniesieniu do zawartej przez strony umowy z dnia 18 lipca 2006 r. brak było także podstaw do zastosowania 3-letniego terminu przedawnienia przewidzianego w art. 160a ust. 7 Prawa o szkolnictwie wyższym w brzmieniu obowiązującym z dniem 1 października 2014 r., według którego roszczenia wynikające z umowy między uczelnią publiczną a studentem lub osobą przyjętą na studia, regulującej warunki pobierania opłat związanych z odbywaniem studiów oraz opłat za usługi edukacyjne przedawniają się z upływem terminu 3-letniego.

Przepis ten dodany został w art. 1 pkt 105 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zmianie ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2014 r., poz. 1198).

Według art. 32 tej ustawy do umów w sprawie warunków odpłatności za studia lub usługi edukacyjne między uczelnią publiczną a studentem lub osobą przyjętą na studia, zawartych przed dniem wejścia w życie tej ustawy, tj. przed dniem 1 października 2014 r., stosuje się przepis art. 160a ust. 7 Prawa o szkolnictwie wyższym w brzmieniu nadanym tą ustawą.

Przepis ten nie stanowił jednak wystarczającej podstawy do przyjęcia, aby 3-letni termin przedawnienia określony w art. 160a ust. 7 Prawa o szkolnictwie wyższym znajdował zastosowanie do roszczeń publicznej uczelni wyższej wynikających z umowy o warunkach odpłatności za studia niestacjonarne zawartej przed dniem 1 października 2014 r., których bieg terminu przedawnienia rozpoczął się i nie upłynął przed tym dniem.

Przyjęcie wniosku przeciwnego oznaczałoby w istocie przypisanie mocy wstecznej regulacji art. 160a ust. 7 Prawa o szkolnictwie wyższym w zw. z art. 32 wspomnianej ustawy z dnia

11 lipca 2014 r., gdy chodzi o przedawnienie roszczeń przysługujących publicznej uczelni wyższej na podstawie takich umów. W szczególnych przypadkach, gdy termin przedawnienia rozpoczął bieg wcześniej, niż 3 lata przed wejściem w życie przepisów tej ustawy, tak jak to miało miejsce w sprawie niniejszej, wejście w życie tych przepisów powodowałoby automatyczne przedawnienie takich roszczeń z dniem 1 października 2014 r.

Nic nie wskazuje jednak na to, aby taki miał być zamiar ustawodawcy przy wprowadzaniu do systemu prawa powyższych przepisów.

Na podstawie art. 3 k.c. ustawa nie ma mocy wstecznej, chyba że to wynika z jej brzmienia lub celu. Wstecznego mocy ustawy w obszarze prawa cywilnego nie można zatem wykluczyć, niemniej regulacja przewidująca taki skutek powinna być jednoznaczna.

Tymczasem ani brzmienie art. 32 wspomnianej ustawy z dnia 11 lipca 2014 r., ani cel tego przepisu nie wskazują na to, aby zamiarem ustawodawcy było ustalenie 3-letniego termin także

w odniesieniu do roszczeń, których bieg terminu przedawnienia rozpoczął się przed dniem wejścia w życie ustawy, w szczególności wcześniej, niż 3 lata przed wejściem w życie przepisów tej ustawy. Uzasadnienie projektu wspomnianej ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. milczy w tym zakresie. Niemniej gdyby celem ustawodawcy było spowodowanie tego rodzaju skutków, zapewne obok regulacji art. 32 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. uchwalony zostałby szczególny przepis intertemporalny regulujący przypadki biegu terminu przedawnienia, który rozpoczął się pod rządem przepisów ustawy dotychczas obowiązującej i nie upłynął w chwili wejścia w życie przepisów ustawy nowej. Przepis ten byłaby analogiczny do takich przepisów jak:

- art. 2 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o zmianie ustawy – Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 80 poz. 538), według którego do roszczeń o naprawienie szkody wyrządzonej czynem niedozwolonym powstałych przed dniem wejścia w życie tej ustawy, a według przepisów dotychczasowych w tym dniu jeszcze nieprzedawnionych, zastosowanie znajduje stosuje się przepisy art. 442 1 Kodeksu cywilnego,

- art. XXXV ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Przepisy wprowadzające Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 94 ze zm.), według którego do roszczeń powstałych przed dniem wejścia w życie Kodeksu cywilnego, a według przepisów dotychczasowych w tym dniu jeszcze nie przedawnionych, stosuje się przepisy Kodeksu dotyczące przedawnienia z następującymi ograniczeniami: początek, zawieszenie i przerwanie biegu przedawnienia ocenia się według przepisów dotychczasowych, gdy chodzi o czas przed dniem wejścia w życie Kodeksu cywilnego; jeżeli termin przedawnienia według przepisów Kodeksu cywilnego jest krótszy, niż według przepisów dotychczasowych, bieg przedawnienia rozpoczyna się z dniem wejścia w życie kodeksu cywilnego; jeżeli jednak przedawnienie rozpoczęte przed dniem wejścia w życie Kodeksu cywilnego nastąpiłoby przy uwzględnieniu terminu przedawnienia określonego

w prawie dotychczasowym wcześniej, przedawnienie następuje z upływem tego wcześniejszego terminu.

Wobec braku analogicznego przepisu we wspomnianej ustawie z dnia 11 lipca 2014 r. należy przyjąć, że z przepisu art. 32 tej ustawy wywodzić można jedynie ustalenie 3-letniego terminu przedawnienia w odniesieniu do roszczeń przysługujących publicznej uczelni wyższej na podstawie umów zawartych przed dniem 1 października 2014 r., których bieg terminu przedawnienia nie rozpoczął się jeszcze przed tym dniem.

W okolicznościach sprawy niniejszej bieg terminu przedawnienia roszczeń powódki

o zapłatę przez pozwanego opłat za studia niestacjonarne magisterskie rozpoczął bieg odpowiednio:

- z dniem 1 października 2009 r., tj. z dniem rozpoczęcia zajęć w semestrze IV w roku akademickim 2009/2010 według Zarządzenia Rektora nr 48 z dnia 24 lipca 2009 r. wraz

z Załącznikiem nr 4, gdy chodzi o czesne za semestr w kwocie 3.000,00 zł,

- z dniem 1 października 2010 r., tj. z upływem 7 dni od decyzji z dnia 24 września 2010 r. wyrażającej zgodę na powtarzanie seminarium magisterskiego w roku akademickim 2010/2011 według Zarządzenia Rektora nr 35 z dnia 23 lipca 2010 r. wraz z Załącznikiem nr 4, gdy chodzi

o opłatę za powtarzanie zajęć w kwocie 1.950,00 zł.

Przy przyjęciu 10-letniego terminu przedawnienia przewidzianego w art. 118 k.c., znajdującego zastosowanie w sprawie niniejszej, należało uznać, że termin ten nie upłynął ani

z dniem 3 lutego 2016 r., kiedy powódka wniosła pozew w sprawie niniejszej, ani z dniem 30 września 2014 r., kiedy powódka zgłosiła wniosek o zawezwanie pozwanego do próby ugodowej w sprawie o sygn. akt II Co 2970/14, dotyczący roszczeń objętych pozwem w sprawie niniejszej. Obie te czynności w myśl art. 123 § 1 pkt 1 k.c. przerwały bieg terminu przedawnienia roszczeń

o zapłatę.

Nietrafnie pozwany przy tym wywodził, że do wniosku o zawezwanie do próby ugodowej nie znajduje zastosowania art. 165 § 2 k.p.c., według którego oddanie pisma procesowego

w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe lub w placówce pocztowej operatora świadczącego pocztowe usługi powszechne w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej jest równoznaczne

z wniesieniem tego pisma do sądu. Brak bowiem dostatecznych racji, aby jako pismo procesowe, o którym mowa w tym przepisie, nie kwalifikować pisma obejmującego wniosek o zawezwanie do próby ugodowej.

Roszczenie o zapłatę odsetek ustawowych za opóźnienie od łącznej kwoty 4.260,00 zł zaległych opłat za studia objętych pozwem znajdowało podstawę prawną w art. 481 § 1 k.c., według którego jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi.

Roszczenie o zapłatę odsetek za opóźnienie od kwoty 2.160,82 zł skapitalizowanych odsetek za opóźnienie za okres od dnia 1 października 2011 r. do dnia 22 maja 2014 r., zgodnie z żądaniem pozwu, znajdowało z kolei podstawę prawną w art. 482 k.c., według którego od zaległych odsetek można żądać odsetek za opóźnienie dopiero od chwili wytoczenia o nie powództwa.

Wysokość odsetek za opóźnienie podlegała ustaleniu na podstawie art. 481 § 2 k.c.

w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2016 roku – za okres przed tym dniem – według którego to przepisu jeżeli stopa odsetek za opóźnienie nie była z góry oznaczona, należą się odsetki ustawowe, a następnie na podstawie art. 481 § 2 k.c. w brzmieniu obowiązującym

z dniem 1 stycznia 2016 roku – za okres po tym dniu – według którego to przepisu jeżeli stopa odsetek za opóźnienie nie była oznaczona, należą się odsetki ustawowe za opóźnienie

w wysokości równej sumie stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego i 5,5 punktów procentowych.

Podstawę orzeczenia w przedmiocie kosztów procesu stanowiły art. 98 § 1 i 3 k.p.c.

w zw. z art. 99 k.p.c., według których pozwany jako przegrywający sprawę powinien zwrócić powódce koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw, w tym wynagrodzenie reprezentującego powódkę pełnomocnika będącego radcą prawnym.

Na koszty takie składały się zatem opłata od pozwu w kwocie 250 zł, opłata skarbowa od udzielonego pełnomocnictwa w kwocie 17 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 2.400 zł, ustalone na podstawie § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z dnia 5 listopada 2015 r. poz. 1804).

Z tych względów Sąd Rejonowy orzekł, jak w sentencji.

SSR Robert Bełczącki

ZARZĄDZENIE

(...).

SSR Robert Bełczącki