Treść orzeczenia
Sygn. akt I C 2031/17
Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej
Dnia 24 maja 2018 roku
Sąd Rejonowy w Kłodzku Wydział I Cywilny
w składzie następującym:
Przewodniczący: SSR Daria Ratymirska
Protokolant: sekr. sąd. Daria Mokrzycka
po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 maja 2018 roku w Kłodzku sprawy z powództwa R. P. przeciwko (...) S.A. w W. o zapłatę kwoty 7.350 zł
I. zasądza od strony pozwanej (...) S.A. w W. na rzecz powoda R. P. kwotę 2.200 (dwa tysiące dwieście) złotych z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 14 lipca 2016 roku do dnia zapłaty;
II. oddala powództwo w dalszej części;
III. rozstrzyga, że koszty procesu, który powód wygrał w 30%, będą stosunkowo rozdzielone, pozostawiając szczegółowe rozliczenie referendarzowi sądowemu;
IV. poleca zwrócić powodowi oraz stronie pozwanej ze Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Kłodzku kwoty po 425,47 zł, tytułem niewykorzystanej zaliczki na wynagrodzenie biegłego.
(...)
Uzasadnienie
R. P. wniósł pozew przeciwko (...) SA w W. o zapłatę kwoty 7200 zł, tytułem zadośćuczynienia, z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od 15.06.2016r. do dnia zapłaty, kwoty 150 zł, tytułem zwrotu kosztów leczenia (na tą kwotę powód przedstawił fakturę nr (...) za „diagnozę psychologiczną po wypadku komunikacyjnym w dniu 23 kwietnia 2016r.”) z odsetkami od dnia 2.05.2017r. do dnia zapłaty, w związku z wypadkiem komunikacyjnym z dnia 23.04.2016r., którego sprawca ubezpieczony był u strony pozwanej od odpowiedzialności cywilnej. W wyniku tego wypadku powód doznał urazu głowy, kręgosłupa, stłuczenia barku i ramienia, podudzia prawego i obu stawów kolanowych, urazu brzucha, grzbietu i miednicy, ostrej reakcji na stres oraz ogólnych potłuczeń całego ciała. Powód domagał się uzupełnienia zadośćuczynienia ponad wypłaconą dotychczas kwotę 800 zł.
Pozwany Zakład wniósł o oddalenie powództwa, zarzucił, że dotychczas wypłacona kwota była adekwatna do wysokości krzywdy, oraz, że wydatek, związany z konsultacją psychologiczną (150 zł) wynikał wyłącznie z przygotowania do procesu, celem wykazania większej krzywdy. Pozwany zakwestionował również datę, od której powód domagał się zasądzenia odsetek, podnosząc, że powód nie udowodnił daty zgłoszenia roszczenia.
Sąd ustalił:
W dniu 23.4.2016r. powód został potrącony przez samochód na przejściu dla pieszych. W wyniku wypadku doznał urazu kręgosłupa szyjnego, lędźwiowego, urazu barku, kolana i biodra prawego. Urazy te nie doprowadziły do powstania uszczerbku na zdrowiu z przyczyn ortopedyczno-neurologicznych. Powód nie nosił, mimo zalecenia lekarskiego, kołnierza S., nie korzystał ze zwolnienia lekarskiego. Aktualnie stan powoda uległ poprawie. Nie ma żadnych przeciwwskazań, wpływających na wykonywanie obowiązków zawodowych, rodzinnych i społecznych. Może uprawiać sport, prowadzić aktywny wypoczynek. Nie wymaga leczenia ani rehabilitacji.
Dowód: opinia biegłych z zakresu ortopedii S.L. i neurologii J.W. (k-97 i nast.)
Po zdarzeniu powód został zawieziony przez żonę do szpitala, który opuścił tego samego dnia, następnie odbył wizytę w ortopedy i neurologa, zażywał leki przeciwbólowe. Nie przeszedł rehabilitacji, pomimo zalecenia lekarskiego. Cierpiał na zaburzenia snu, budził się w nocy, przeżywał na nowo wypadek, często o nim mówił.
Powód pracuje jako nauczyciel wychowania fizycznego. Po wypadku przestał spędzać wolny czas na siłowni, nie uprawia sportów zimowych, jak narciarstwo, ze względu na odczuwane bóle kolana i biodra. Jest ostrożniejszy przy przechodzeniu przez jezdnię.
Dowód: zeznania powoda (k-59)
W dniu 24.05.2016r. powód odbył konsultację psychologiczną, w celu określenia stanu funkcjonowania psychospołecznego po wypadku. Psycholog L. K. zdiagnozowała u niego ostrą reakcję na stres. Za diagnozę psychologiczną powód zapłacił 150 zł.
Dowód: opinia psychologiczna (k-15-17); faktura nr (...) (k-20).
Pismem z dnia 11.06.2016r. powód wezwał pozwany Zakład do zapłaty zadośćuczynienia w kwocie 20.000 zł. W odpowiedzi z dnia 13.06.2016r. pozwany wezwał powoda do przedstawienia dodatkowej dokumentacji. Pismem z dnia 2.05.2017r. (po otrzymaniu zadośćuczynienia w kwocie 800 zł) powód ponownie wezwał pozwanego do zapłaty kwoty 9200 zł, celem uzupełnienia zadośćuczynienia, i kwoty 150 zł, tytułem zwrotu kosztów prywatnej opinii psychologicznej. Pismem z dnia 10.05.2017r. pozwany Zakład odmówił zapłaty dalszych kwot.
Dowód: pisma powoda (k-21, 28); pisma pozwanego (k-23, 30)
Sąd zważył, co następuje
Kwestia odpowiedzialności strony pozwanej za skutki wypadku powoda nie była sporna. Poza sporem było również, że dotychczas pozwana wypłaciła powodowi kwotę 800 zł, tytułem zadośćuczynienia za skutki wypadku z dnia 23.04.2016r.
Zgodnie z przepisem art. 822 § 1 i 2 kc, przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej ubezpieczyciel zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, wobec których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo ubezpieczony. Jeżeli strony nie umówiły się inaczej, umowa ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej obejmuje szkody, o jakich mowa w § 1, będące następstwem przewidzianego w umowie zdarzenia, które miało miejsce w okresie ubezpieczenia.
Przepis art. 445 § 1 k.c. w zw. z art. 444 k.c. stanowi, że sąd może przyznać poszkodowanemu, w razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia, odpowiednią sumę, tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę. Chodzi tu o krzywdę (szkodę niemajątkową), ujmowaną, jako cierpienie fizyczne, a więc ból i inne dolegliwości, oraz cierpienia psychiczne, to jest ujemne uczucia, przeżywane w związku z wypadkiem. Zadośćuczynienie, przyznawane jednorazowo, stanowić ma rekompensatę za całą krzywdę. Ma na celu przede wszystkim złagodzenie doznanych cierpień, a jego wysokość musi uwzględniać stopień doznanej krzywdy, rodzaj naruszonego dobra, zakres i rodzaj rozstroju zdrowia, czas trwania cierpień, wiek pokrzywdzonego, intensywność ujemnych doznań fizycznych i psychicznych, rokowania na przyszłość. ( tak: wyrok SN z dnia 20.04.2006r., IV CSK 99/05, LEX nr 198509; wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 8.02.2006r., I A Ca 1131/05, LEX nr 194522).
Skutki wypadku na zdrowiu powoda ustalono w oparciu o opinię biegłych lekarzy z zakresu neurologii i ortopedii oraz zeznania powoda. W wyniku wypadku doznał on wielomiejscowego urazu – w tym urazu kręgosłupa szyjnego, lędźwiowego, urazu barku, kolana i biodra prawego, przy czym urazy te nie doprowadziły do powstania uszczerbku na zdrowiu z przyczyn ortopedyczno-neurologicznych. Powód nie nosił, mimo zalecenia lekarskiego, kołnierza S., nie korzystał ze zwolnienia lekarskiego, nie odbył rehabilitacji. Jego leczenie powypadkowe ograniczyło się do dwóch wizyt lekarskich (u lek. neurologa i ortopedy) oraz przyjmowania doraźnie leków przeciwbólowych. Aktualnie stan zdrowia powoda uległ poprawie i nie odbiega od normy. Miarkując zadośćuczynienie, Sąd uwzględnił zarazem, że w bezpośrednim okresie od wypadku (2-3 tygodnie), ze względu na dolegliwości bólowe kręgosłupa i stawów kończyn, powód mógł odczuwać ograniczenia w wykonywaniu codziennych prac. Aktualnie jednak, jak wynika z opinii biegłych lekarzy, nie ma żadnych przeciwwskazań, wpływających na wykonywanie przez powoda obowiązków zawodowych, rodzinnych i społecznych - może uprawiać sport, prowadzić aktywny wypoczynek. Okoliczność zatem, że od wypadku powód, jak zeznał, przestał spędzać czas wolny na siłowni i nie uprawia już sportów zimowych nie jest obiektywnie uzasadniona skutkami przedmiotowego wypadku. Uwzględniono zarazem stwierdzoną przez biegłych możliwość (choć niewielkiego stopnia) wystąpienia późnych powikłań przebytego urazu kręgosłupa, w postaci progresji zmian zwyrodnieniowych. Miarkując zadośćuczynienia Sąd miał także na uwadze, że przedmiotowy wypadek był bardzo stresującym wydarzeniem w życiu powoda, który na skutek tego cierpiał na zaburzenia snu, budził się w nocy, przeżywał na nowo wypadek, często o nim mówił, co ustalono na podstawie zeznań powoda. Niezależnie od tego, dołączona do pozwu „opinia psychologiczna” jest jedynie dokumentem prywatnym (art. 245 kpc) i jako taka, nie korzysta z domniemania prawdziwości zawartych w niej twierdzeń. Zarazem pozwany nie przyznał powołanych tam okoliczności i zakwestionował wym. dokument oraz samą konsultację psychologiczną, jako pozostającą bez związku z wypadkiem. Powód nie wykazał, aby, na skutek tego wypadku, doznał rozstroju zdrowia psychicznego (art. 6 kc w zw. z art. 444§1 kc), co mogłoby być ewentualnie stwierdzone w opinii lekarza psychiatry, przy czym zmierzający do tego wniosek dowody, złożony pierwotnie przez pozwanego, został ostatecznie cofnięty.
W świetle okoliczności niniejszej sprawy, odpowiednim i adekwatnym do rozmiaru krzywdy będzie zadośćuczynienie w kwocie 3.000 zł. Suma ta uwzględnia rodzaj naruszonego dobra, jakim jest zdrowie człowieka, młody wiek powoda (27 lat), rozmiar cierpień, odczuwanych w pierwszym okresie po wypadku, związanych szczególnie z bólami kolana i biodra. Mając na uwadze, że dotychczas pozwana wypłaciła powodowi z tego tytułu 800 zł, zasądzono kwotę 2200 zł, tytułem uzupełnienia zadośćuczynienia, z odsetkami ustawowymi od dnia 14.07.2016r. – mając na uwadze, że powód wezwał pozwaną do zapłaty konkretnej kwoty z tego tytułu pismem z dnia 11.06.2016r., które dotarło do pozwanej najpóźniej w dniu 13.06.2016r., a więc w dacie sporządzenia pisma pozwanej w odpowiedzi na zgłoszenie roszczenia (k-23). Ustawowy okres na likwidację szkody minął po 30 dnia, tj. 13.07.2016r., a zatem w dniu następnym pozwana była w opóźnieniu, powodującym obowiązek zapłaty odsetek ustawowych. W dalszej części, powództwo o zapłatę z tytułu zadośćuczynienia, jako żądanie nadmierne i nieadekwatne do niewielkiego rozmiaru szkody, podlegało oddaleniu, podobnie, jak żądanie zapłaty odsetek od daty wcześniejszej, skoro, zgodnie z zarzutem pozwanej, powód nie udowodnił, że wezwał pozwaną wcześniej do zapłaty (art. 481 § 1 i 2 kc w zw. z art. 455 kc i art. 817§1 kc w zw. z art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych).
Zgodnie z przepisem art. 444 § 1 kc, naprawienie szkody obejmuje także zwrot wszelkich wydatków, poniesionych przez poszkodowanego w związku z leczeniem i rehabilitacją oraz inne dodatkowe koszty, związane z doznanym uszczerbkiem. Sąd podzielił stanowisko pozwanego, że wydatek, związany z konsultacją psychologiczną (150 zł), wynikał wyłącznie z przygotowania do niniejszego procesu i nie mieści się w pojęciu, podlegających zwrotowi, kosztów, związanych z doznanym uszczerbkiem, o których mowa w powołanym przepisie.
Orzeczenie o kosztach w pkt III wyroku oparto na przepisach art. 100 zd. 1 kpc w zw. z art. 98 § 1 i 3 kpc i art. 108 § 1 kpc, przyjmując, że powód wygrał sprawę w 30 % i rozstrzygając o stosunkowym rozdzieleniu poniesionych przez strony kosztach procesu.
Orzeczenie w pkt IV wyroku oparto na przepisie art. 84 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (t.j. Dz. U. 2016, poz. 623). Z zaliczek na wynagrodzenie biegłych, uiszczonych przez strony w kwotach po 1300 zł, wypłacono na ten cel jedynie kwoty po 874,53 zł (k-109), dlatego reszta podlegała zwrotowi.