Treść orzeczenia
Sygn. akt I C 1647/24
Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej
Dnia 6 października 2025 r.
Sąd Rejonowy w Koninie I Wydział Cywilny
Przewodniczący sędzia Karol Dryjański
Protokolant: St. Sekr. Sąd. Monika Pirańska
po rozpoznaniu w dniu 10 września 2025 r. w Koninie na rozprawie sprawy z powództwa M. J. przeciwko (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. o zapłatę
1. zasądza od pozwanej na rzecz powódki kwotę 9.393,20 zł (dziewięć tysięcy trzysta dziewięćdziesiąt trzy złote dwadzieścia groszy);
2. w pozostałym zakresie oddala powództwo;
3. odstępuje od obciążenia powódki kosztami procesu.
sędzia Karol Dryjański
Uzasadnienie
M. J. wniosła o zasądzenie od (...) sp. z o.o. kwoty 12.019,60 zł. Ponadto powódka wniosła o zasądzenie od pozwanej zwrotu kosztów procesu według norm przepisanych.
W uzasadnieniu powódka podniosła, że zakupiła od pozwanej aparaty słuchowe, które okazały się wadliwe. Według powódki proces doboru aparatu nie był wystarczająco dokładny.
Na dochodzoną pozwem kwotę składają się:
1) koszt zakupu 2 aparatów słuchowych – 9.195,60 zł,
2) koszt wkładek usznych – 226 zł,
3) koszt przekazu pocztowego – 78 zł,
4) refundacja NFZ – 2.100 zł,
5) koszty paliwa na dojazdy powódki do pozwanej – 300 zł.
W odpowiedzi pozwana wniosła o oddalenie powództwa w całości i o zasądzenie od powódki zwrotu kosztów sądowych wg norm przepisanych.
Pozwana zaprzeczyła jakoby aparaty zakupione przez powódkę były niesprawne i zarzuciła, że powódka nie złożyła oświadczenia o uchyleniu się od skutków prawnych umowy sprzedaży z powodu błędu.
Sąd ustalił następujący stan faktyczny.
W dniu 19.09.2023 r. powódka zakupiła od pozwanej 2 aparaty słuchowe. Wraz z aparatem słuchowym powódka zakupiła słuchawki, nasadki i baterie – łącznie za 5,20 zł.
Powódka sfinansowała zakup środkami w kwocie 9.195,20 zł.
Koszt przelewu ceny na rachunek pozwanej wyniósł 78,16 zł.
W dniu 03.10.2023 r. powódka zakupiła od pozwanej wkładkę uszną za 226 zł.
W dniu 28.11.2023 r. powódka zakupiła od pozwanej baterię za 12 zł, a w dniu 08.01.2024 r. za 24 zł.
Powódka stwierdziła wadliwość funkcjonowania aparatów. Odczuwała szumy uszne, a mowa w odbiorze była niewyraźna.
Powódka zgłosiła swoje zastrzeżenia pozwanej w piśmie z dnia 18.10.2023 r., w którym oświadczyła, że odstępuje od zawartej umowy.
W odpowiedzi pozwana oświadczyła, że brak jest podstaw do złożenia oświadczenia o obniżeniu ceny albo o odstąpieniu od umowy.
W dniu 03.11.2023 r. pozwana odebrała aparaty z serwisu po naprawie wzmacniacza, wlotu mikrofonu i drobnych napraw.
W dniu 17.11.2023 r. wykonano dodatkową naprawę.
W dniu 22.11.2023 r. powódka zgłosiła problem z słuchawką
W dniu 02.12.2023 r. powódka skierowała do pozwanej reklamację dotyczącą zakupionych aparatów zarzucając, że odbierane dźwięki są niewyraźne i zbyt ciche.
W piśmie z dnia 15.12.2023 r. pozwana zaproponowała powódce wymianę aparatów.
W dniu 08.01.2024 r. pozwana wymieniła dotychczasowe aparaty.
W dniu 21.02.2024 r. powódka zakupiła od pozwanej baterie za 36 zł, a w dniu 15.04.2024 r. za 24 zł.
W piśmie z dnia 25.03.2024 r. powódka oświadczyła, że wymienione aparaty działają podobnie do poprzednich – mowa innych osób jest dla powódki niewyraźna, a odbiór własnych słów jest bardzo dźwięczny.
W piśmie z dnia 11.07.2024 r. powódka oświadczyła, że aparaty nadal nie spełniają swoich funkcji, a dźwięki słyszane przez powódkę są zbyt ciche i niewyraźne, nasila się szum uszny, dzwonienie w uszach ora dochodzi do zawrotów głowy.
W dniu 08.09.2024 r. powódka zgłosiła reklamację dotyczącą wymienionych aparatów. Powódka zarzuciła w piśmie, że przy zakupie nie była informowana o możliwości testowania sprzętu. Powódka zażądała zwrotu:
1) 9.195 zł – koszt 2 aparatów,
2) 226 – koszt wkładek usznych,
3) 78 zł – koszt przekazu pocztowego,
4) 2.100 zł – refundacja NFZ,
5) 300 zł – koszty dojazdów.
W piśmie z dnia 03.11.2024 r. powódka zwróciła się do (...)Rzecznika Konsumentów w K. o wszczęcie postępowania wyjaśniającego.
dowód: umowa kredytu k. 8, potwierdzenie przelewu k. 9, terminarz wizyt kontrolnych k. 12 – 13, faktury k. 15 – 23, pismo z dnia 18.10.2023 r. k. 24, pismo z dnia 25.10.2023 r. k. 25 – 26, reklamacja k. 27 – 28, pismo z dnia 15.12.2023 r. k. 29, pismo z dnia 25.03.2024 r. k. 30, pismo z dnia 11.07.2024 r. k. 31, pismo z dnia 26.07.2024 r. k. 32 – 34, pismo z dnia 08.04.2024 r. k. 35, pismo z dnia 08.09.2024 r. k. 36 – 37, pismo z dnia 18.09.2024 r. k. 38 – 39, pismo z dnia 22.08.2024 r. k. 40, pismo z dnia 07.10.2024 r. k. 41, pismo z dnia 10.10.2024 r. k. 42, pismo z dnia 24.10.2024 r. k. 43 – 44, wniosek o wszczęcie postępowania wyjaśniającego k. 45 – 46, 56 – 57, pismo z dnia 07.11.2024 r. k. 47 – 48, pismo z dnia 15.11.2024 r. k. 49 – 50 , pismo z dnia 21.11.2024 r. k. 51 – 55, zeznania M. J. k. 92, zeznania A. J. k. 96
Sąd dał wiarę zeznaniom M. J. i A. J., były bowiem spójne i logiczne, a pozostały materiał dowodowy nie dał podstaw do zakwestionowania ich wiarygodności.
Dokumenty w oparciu o które sąd ustalił powyższy stan faktyczny nie budziły wątpliwości sądu, nie były również kwestionowane przez strony.
Sąd zważył, co następuje
Zgodnie z art. 471 kc dłużnik obowiązany jest do naprawienia szkody wynikłej z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania, chyba że niewykonanie lub nienależyte wykonanie jest następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi.
Z kolei z art. 556 2 kc wynika, że jeżeli kupującym jest konsument, a wada została stwierdzona przed upływem roku od dnia wydania rzeczy sprzedanej, domniemywa się, że wada lub jej przyczyna istniała w chwili przejścia niebezpieczeństwa na kupującego.
Zgodnie z art. 560 § 1 kc jeżeli rzecz sprzedana ma wadę, kupujący może złożyć oświadczenie o obniżeniu ceny albo odstąpieniu od umowy, chyba że sprzedawca niezwłocznie i bez nadmiernych niedogodności dla kupującego wymieni rzecz wadliwą na wolną od wad albo wadę usunie. Ograniczenie to nie ma zastosowania, jeżeli rzecz była już wymieniona lub naprawiana przez sprzedawcę albo sprzedawca nie uczynił zadość obowiązkowi wymiany rzeczy na wolną od wad lub usunięcia wady.
Kupujący nie może odstąpić od umowy, jeżeli wada jest nieistotna (art. 560 § 4 kc).
Sprzedawca odpowiada z tytułu rękojmi, jeżeli wada fizyczna zostanie stwierdzona przed upływem dwóch lat, a gdy chodzi o wady nieruchomości - przed upływem pięciu lat od dnia wydania rzeczy kupującemu (art. 568 § 1 kc).
Roszczenie o usunięcie wady lub wymianę rzeczy sprzedanej na wolną od wad przedawnia się z upływem roku, licząc od dnia stwierdzenia wady. Jeżeli kupującym jest konsument, bieg terminu przedawnienia nie może zakończyć się przed upływem terminów określonych w § 1 zdanie pierwsze (art. 568 § 2 kc).
W terminach określonych w § 2 kupujący może złożyć oświadczenie o odstąpieniu od umowy albo obniżeniu ceny z powodu wady rzeczy sprzedanej. Jeżeli kupujący żądał wymiany rzeczy na wolną od wad lub usunięcia wady, bieg terminu do złożenia oświadczenia o odstąpieniu od umowy albo obniżeniu ceny rozpoczyna się z chwilą bezskutecznego upływu terminu do wymiany rzeczy lub usunięcia wady (art. 568 § 3 kc).
W ocenie sądu powództwo M. J. okazało się w znacznym stopniu zasadne.
Aparaty słuchowe zakupione przez powódkę od pozwanej za łączną kwotę 9.195 zł nie spełniły swojej roli polegającej niewątpliwie na poprawie słuchu powódki. Z zeznań powódki i A. J. oraz z pism kierowanych przez powódkę do pozwanej i do Powiatowego Rzecznika Konsumentów wynikało, że nawet po wymianie aparatów przez pozwaną dźwięki słyszane przez powódkę są zbyt ciche i niewyraźne, nasila się szum uszny, dzwonienie w uszach oraz dochodzi do zawrotów głowy. Poziom słyszenia przez powódkę był lepszy bez używania aparatów.
Wadliwość zakupionych aparatów utrzymywała się pomimo dostrajania. Aparaty na które je następnie wymieniono również nie spełniały swoich funkcji.
W tych okolicznościach stwierdzić należy, że powódka zapłaciła pozwanej za towar w istocie bezużyteczny dla powódki, gdyż nie jest on dostosowany do potrzeb powódki. Z kolei jak wynika z zeznań M. J. i A. J. jego działanie było wadliwe.
M. J. nie miała możliwości testowania zakupionych aparatów.
Cel umowy zamierzony przez powódkę był niewątpliwie znany stronie pozwanej.
Wprawdzie M. J. nie wskazała art. 471 kc jako podstawy prawnej swojego żądania, należy jednak zwrócić uwagę, że powódka nie jest prawnikiem, a w sprawie występowała bez profesjonalnego pełnomocnika. Opis okoliczności istotnych dla sprawy zawarty w pozwie i dołączonych do niego dokumentach wskazuje jednak na to, że powódka dochodzi naprawienia szkody, którą poniosła w związku z zawarciem umowy z pozwaną, wskutek nienależytego wykonania umowy przez pozwaną.
Szkoda poniesiona przez powódkę w związku z zawarciem umowy z pozwaną wyniosła 9.393,20 zł i objęła:
1) koszt zakupu aparatów słuchowych – 9.195,20 zł,
2) koszt przelewu – 78 zł,
3) koszt zakupu baterii – 120 zł.
Koszty zakupu aparatów słuchowych i przelewu poniesione przez stronę powodową zostały wykazane potwierdzeniem przelewu. Z kolei na potwierdzenie wydatków na zakup baterii powódka przedłożyła faktury. W ocenie sądu celowość zakupu baterii w związku z zakupem przedmiotowych aparatów nie budziła wątpliwości biorąc pod uwagę sposób działania aparatów.
Sąd nie uwzględnił żądania powódki co do zasądzenia kwoty 2.100 zł z tytułu refundacji NFZ uznając, że nie były to koszty obciążające strony powodowej w związku z zawarciem umowy z pozwaną.
Z kolei zakup wkładki nie był konieczny dla prawidłowego funkcjonowania aparatów.
Mając powyższe na uwadze sąd na podstawie art. 471 kc orzekł jak w punktach 1 i 2 wyroku.
W ocenie sądu w niniejszej sprawie nie miał zastosowania art. 43d ustawy z dnia 30.05.2014 r. o prawach konsumenta, gdyż jak wynika z art. 3a tej ustawy przepisów tej ustawy nie stosuje się do umów dotyczących usług zdrowotnych, które są świadczone przez pracowników służby zdrowia pacjentom w celu oceny, utrzymania lub poprawy ich stanu zdrowia, łącznie z przepisywaniem, wydawaniem i udostępnianiem produktów leczniczych oraz wyrobów medycznych, bez względu na to, czy są one oferowane za pośrednictwem placówek opieki zdrowotnej.
W przypadku przepisów Kodeksu cywilnego dotyczących rękojmi sąd miał na względzie fakt, że po złożeniu przez powódkę w dniu 18.10.2023 r. oświadczenia o odstąpieniu od umowy pozwana w styczniu 2024 r. wymieniła wydane powódce aparaty. Następnie powódka nadal kwestionowała przydatność zakupionych aparatów, niemniej jednak po wymianie aparatów w styczniu 2024 r. powódka nie złożyła oświadczenia o odstąpieniu od umowy.
Zgodnie z art. 98 § 1 kpc strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu).
Do niezbędnych kosztów procesu strony reprezentowanej przez adwokata zalicza się wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony (art. 98 § 3 kpc).
Stronom reprezentowanym przez radcę prawnego, rzecznika patentowego lub Prokuratorię Generalną Rzeczypospolitej Polskiej zwraca się koszty w wysokości należnej według przepisów o wynagrodzeniu adwokata (art. 99 kpc).
W razie częściowego tylko uwzględnienia żądań koszty będą wzajemnie zniesione lub stosunkowo rozdzielone. Sąd może jednak włożyć na jedną ze stron obowiązek zwrotu wszystkich kosztów, jeżeli jej przeciwnik uległ tylko co do nieznacznej części swego żądania albo gdy określenie należnej mu sumy zależało od wzajemnego obrachunku lub oceny sądu (art. 100 kpc).
Od kwoty zasądzonej tytułem zwrotu kosztów procesu należą się odsetki, w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono, do dnia zapłaty. Jeżeli orzeczenie to jest prawomocne z chwilą wydania, odsetki należą się za czas po upływie tygodnia od dnia jego ogłoszenia do dnia zapłaty, a jeżeli orzeczenie takie podlega doręczeniu z urzędu - za czas po upływie tygodnia od dnia jego doręczenia zobowiązanemu do dnia zapłaty. O obowiązku zapłaty odsetek sąd orzeka z urzędu (art. 98 § 1 1 kpc).
W wypadkach szczególnie uzasadnionych sąd może zasądzić od strony przegrywającej tylko część kosztów albo nie obciążać jej w ogóle kosztami (art. 102 kpc).
Powódka poniosła koszty procesu obejmujące opłatę od pozwu w kwocie 750 zł.
Pozwana poniosła koszty procesu w kwocie 3.167 zł (obejmowały wynagrodzenie pełnomocnika będącego radcą prawnym i opłatę skarbową od pełnomocnictwa).
Suma kosztów procesu poniesionych przez strony wyniosła 4.367 zł.
Powódka wygrała sprawę w 78% (9.393,20 : 12.019,60), a pozwana wygrała sprawę w 22%. W konsekwencji na powódkę przypada 22% sumy kosztów procesu (960,74 zł), a na pozwaną przypada 78% sumy tych kosztów (3.406,26 zł).
W tych okolicznościach w razie oparcia rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów procesu na art. 100 kpc powódka zostałaby obciążona na rzecz pozwanej kwotą 210,74 zł (960,74 – 750 zł).
W ocenie sądu celowe jest jednak zastosowanie w niniejszej sprawie art. 102 kpc z uwagi na fakt, że powódka wygrała sprawę w znacznej części swojego żądania, przy tym jest osobą borykającą się z problemami zdrowotnymi, a ewentualne obciążenie powódki kosztami procesu byłoby w znacznym stopniu następstwem faktu, że nie korzystała w sprawie z pomocy profesjonalnego pełnomocnika.
Mając powyższe na uwadze sąd na podstawie art. 102 kpc orzekł jak w punkcie 3 wyroku.
sędzia Karol Dryjański