Treść orzeczenia
Sygn. akt IC 1443/16
Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej
Dnia 19 stycznia 2017r.
Sąd Rejonowy w Toruniu – Wydział I Cywilny
w składzie:
przewodniczący SSR Maciej J. Naworski
protokolant sekretarz sądowy Irena serafin
po rozpoznaniu dnia 10 stycznia 2017r., w T. na rozprawie sprawy z powództwa Gminy M. T. ( NIP (...) ) przeciwko J. M. ( pesel (...) ), M. M. (1) ( pesel (...) ), D. M. ( pesel (...) ), M. M. (2) ( pesel (...) ), W. C. ( pesel (...) ) K. M. (1) ( pesel (...) ), K. M. (2) ( pesel (...) ) i S. M. ( pesel (...) ) o eksmisję
I. nakazuje pozwanym J. M., M. M. (1), D. M., M. M. (2), W. C., K. M. (1), K. M. (2) i S. M. opuścić wraz z rzeczami lokal mieszkalny położony w T. przy ul. (...) i wydać go powodowi Gminie M. T.,
II. nie orzeka w przedmiocie uprawnienia pozwanych do otrzymania lokalu socjalnego,
III. nie obciąża pozwanych kosztami postępowania.
Uzasadnienie
Gmina M. T. domagała się orzeczenia eksmisji J. M., M. M. (1), D. M., M. M. (2), W. C., K. M. (1) K. M. (2) i S. M. z lokalu mieszkalnego położonego w T. przy ulicy (...), ponieważ zajęli go samowolnie.
Pozwani przyznali okoliczności faktyczne przytoczone przez powoda jednak wnieśli o oddalenie powództwa, ponieważ nie mają dokąd się wyprowadzić.
Sąd ustalił i zważył co następuje
1. Stan faktyczny był bezsporny wobec czego Sąd ustalił go na podstawie zgodnych oświadczeń stron oraz na podstawie art. 230 k.p.c.
W szczególności jasne było, że powód jest właścicielem nieruchomości położonej przy ul. (...), że pozwani zajęli bez nawiązania z nim umowy znajdujący się na niej lokal numer (...), że J. M. została skazana za to zachowanie na kare ograniczenia wolności ( wyrok k. 8 ).
2. Dla porządku Sąd zaznacza, że dał wiarę pozwanej, ponieważ nie było podstaw do twierdzenia, że kłamała.
3. Rozstrzygniecie było oczywiste.
Osoba, korzystająca z cudzej rzeczy musi wydać ją właścicielowi ma jego żądanie chyba, że ma skuteczne względem niego prawo do jej używania ( art. 222 § 1 k.c. ). Jasne było natomiast, że pozwani takiego uprawnienia nie nabyli. Co więcej, J. M. zajmując lokal dopuściła się przestępstwa na szkodę powoda.
W grę nie wchodziło także nadużycie prawa ze strony powoda. Nie wdając się w teoretyczne rozważania na temat wykładni art. 5 k.c. wystarczające jest stwierdzenie, że klauzula generalna zasad współżycia społecznego pozwala na łagodzenie rygoryzmu prawnego polegające na odmowie przyznania ochrony słusznym roszczeniom w sytuacji, w której jest to sprawiedliwe w świetle akceptowanych powszechnie norm społecznych. Pamiętać jednak trzeba, że frustra legis auxilium quaerit qui in legem committit. Pozwani w rażący sposób naruszyli natomiast prawo powoda zajmując samowolnie jego lokal przy czym J. M. popełniła przy tym przestępstwo. Pozwani nie mogą zatem oczekiwać ochrony z punktu widzenia art. 5 k.c.
4. Do rozważenia pozostała jedynie kwestia prawa pozwanych do lokalu socjalnego, jednak także w tym zakresie nie zachodziły jakiekolwiek wątpliwości.
Zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie kodeksu cywilnego ( tekst j. Dz. U. z 2014r., poz. 150 ) w przypadku zajęcia lokalu bez tytułu prawnego sąd nie orzeka w przedmiocie uprawnienia pozwanych do lokalu socjalnego. Powołane unormowanie expressis verbis stanowi bowiem, że w takim razie przepisu art. 14 wymienionej wyżej ustawy nie stosuje się. Ten przepis jest zaś podstawą rozstrzygnięcia o lokalu socjalnym w procesie o eksmisję.
Pozwani zajęli sporne mieszkanie bez tytułu prawnego, wobec czego Sąd nie ustalał, czy mają oni prawo do lokalu socjalnego czy też nie.
6. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 102 k.p.c. mając na uwadze sytuację rodzinną i majątkową pozwanych.