Treść orzeczenia
Sygn. akt I C 1256/19 upr.
Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej
Dnia 10 lutego 2020r.
Sąd Rejonowy w Kętrzynie I Wydział Cywilny
w składzie następującym:
Sędzia Beata Bihuń
starszy sekretarz sądowy Sandra Kozak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lutego 2020 r. w K. sprawy z powództwa (...) Banku S.A. z siedzibą w W. przeciwko Z. S. o zapłatę powództwo oddala
Uzasadnienie
Powód (...) Bank S.A. z siedzibą w W. wniósł o zasądzenie od pozwanego Z. S. kwoty 1.944,22 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty. W uzasadnieniu powód wskazał, że p[pomiędzy stronami zawarta została umowa limitu odnawialnego w (...) nr (...), na podstawie której pozwany zobowiązał się m.in. do terminowej spłaty sumy pieniężnej na rzecz powoda. W związku z nienależytym wykonywaniem przez pozwanego zaciągniętego zobowiązania, z dniem 04.06.2019 r. zadłużenie powstałe na tle jego realizacji, zostało postawione w stanie wymagalności, a pozwany pismem z dnia 05.06.2019 r. został wezwany do spłaty zadłużenia. Pismo nie przyniosło żadnego skutku. Powód powołał się na wyciąg z ksiąg rachunkowych banku nr (...). Powód wskazał, że na kwotę objętą pozwem składają się: kapitał w kwocie 1.777,50 zł, odsetki umowne w kwocie 131,62 zł i opłaty umowne w kwocie 35,40 zł.
Nakazem zapłaty z dnia 01.07.2019 r. Sąd Rejonowy Lublin – Zachód uwzględnił żądanie powoda.
Od powyższego nakazu zapłaty pozwany złożył sprzeciw i wskazał, że u powoda posiadał konto do dokonywania opłat, żadnych innych operacji finansowych nie dokonywał. Zaprzeczył jakoby posiadał u powoda kredyt odnawialny oraz aby zawierał za pośrednictwem powoda jakąkolwiek umowę ubezpieczenia.
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
Pozwany Z. S. i powód (...) Bank S.A. z siedzibą w W. zawarli
w dniu 13.01.2014 r. umowę rachunku oszczędnościowo – rozliczeniowego
nr (...) (dowód: k. 17).
W dniu 05.06.2019 r. powód wysłał pozwanemu przedsądowe wezwanie do zapłaty na kwotę 1.933,64 zł z tytułu umowy w/w rachunku (dowód k. 18),
Sąd zważył, co następuje
Powództwo nie zasługuje na uwzględnienie. Powód nie udowodnił, aby przysługiwało mu jakiekolwiek roszczenie od pozwanego. Powód, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, nie przedłożył ani jednego dokumentu, z którego można by chociażby wywnioskować, że strony zawarły umowę limitu odnawialnego. Powód przedłożył jedynie umowę na prowadzenie rachunku oszczędnościowo – rozliczeniowego, z której wynika jedynie, że pozwany założył u powoda konto.
Wprawdzie powód na potwierdzenie swojego roszczenia przedłożył jako dowód wyciąg z ksiąg powoda z dnia 21.06.2019 r. (k. 13), jednakże wyciąg ten ma jedynie moc dokumentu prywatnego w rozumieniu art. 245 kpc stanowi dowód wyłącznie tego, iż osoba, która go podpisała złożyła zawarte w dokumencie oświadczenie. Zgodnie z treścią art. 95 ust. 1 ustawy prawo bankowe księgi rachunkowe banków i sporządzone na ich podstawie wyciągi oraz inne oświadczenia podpisane przez osoby upoważnione do składania oświadczeń w zakresie praw i obowiązków majątkowych banków i opatrzone pieczęcią banku, jak również sporządzone w ten sposób pokwitowania odbioru należności mają moc prawną dokumentów urzędowych w odniesieniu do praw i obowiązków wynikających z czynności bankowych oraz ustanowionych na rzecz banku zabezpieczeń i mogą stanowić podstawę do dokonania wpisów w księgach wieczystych. Jednakże zgodnie z treścią art. 95 ust. 1a cytowanej ustawy, moc prawna dokumentów urzędowych, o której mowa w ust. 1, nie obowiązuje w odniesieniu do dokumentów wymienionych w tym przepisie w postępowaniu cywilnym.
Pozwany zaprzeczył, jakoby posiadał u powoda kredytu odnawialny i aby oprócz płacenia rachunków dokonywał na koncie innych operacji. Powód po otrzymaniu sprzeciwu pozwanego nie przedłożył żadnych nowych dokumentów, które mogły by uprawdopodabniać twierdzenia pozwu.
Stosownie do art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi dla siebie skutki prawne; na tym, kto twierdzi, a nie na tym, kto zaprzecza określonym faktom ( ei incumbit probatio qui dicit, non qui negat). Jest to o tyle zrozumiałe, iż nie sposób obciążać określonej strony ciężarem dowodzenia wystąpienia okoliczności negatywnych ( vide: wyrok SN z dnia 18 lutego 2010 r., II CSK 449/09). W niniejszej sprawie nie powinno budzić wątpliwości, iż to rolą powoda było wykazanie istnienia, wysokości i wymagalności roszczenia dochodzonego pozwem oraz przysługującej mu w sprawie legitymacji czynnej do jej dochodzenia. Żadna z tych okoliczności nie została wykazana. Ciężar udowodnienia faktu należy rozumieć bowiem nie tylko jako obarczenie jednej ze stron procesu obowiązkiem przekonania sądu dowodami o prawdziwości swoich twierdzeń, ale również konsekwencjami zaniechania realizacji tego obowiązku lub jego nieskuteczności (vide: wyrok SN z 7.11.2007r., II CSK 293/07). Powód reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika procesowego, winien przejawiać staranność w wykazaniu zasadności powództwa.
W rozpoznawanej sprawie powód nie przedłożył dowodów dostatecznie uzasadniających jego roszczenie i mając powyższe na uwadze Sąd oddalił powództwo w całości.