Treść orzeczenia
Sygnatura akt I C 1231/13
Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej
Dnia, 7 stycznia 2014 r.
Sąd Rejonowy w Oleśnicy, Wydział I Cywilny w składzie:
Przewodniczący SSR Ryszard Jaworski
Protokolant Katarzyna Czerniawska
po rozpoznaniu w dniu 7 stycznia 2014 r. w Oleśnicy sprawy przy udziale stron: powód (...)z siedzibą w W. pozwany A. K. o zapłatę
I. powództwo oddala;
II. zasądza od strony powodowej na rzecz A. K. kwotę 197zł tytułem kosztów procesu.
Z.
- kal 21 dni
7 stycznia 2014 r.
Sygn. akt I C 1231/13
Uzasadnienie
Strona powodowa wniosła o zasądzenie od pozwanej na swoją rzecz określonej kwoty pieniężnej wskazując, że jest nabywcą wierzytelności pozwanej przysługującej pierwotnie na rzecz (...) S.A.
Nakazem zapłaty wydanym w elektronicznym postępowaniu upominawczym powództwo zostało uwzględnione i od orzeczenia tego pozwana wniosła skutecznie sprzeciw. Pozwana zarzuciła, że powołane w pozwie okoliczności dotyczące istnienia pierwotnej wierzytelności są sporne z ksiąg funduszu, na który powołała się powódka nie jest wystarczającym dowodem na istnienie zobowiązania, jego wysokości i podstawy faktycznej.
Po skierowaniu sprawy do postępowania przed sądem właściwości ogólnej powódka podtrzymała żądanie pozwu powołując się na fakturę wystawioną przez pierwotnego wierzyciela (i umowę o świadczenie usług telekomunikacyjnych) oraz umowę przelewu wierzytelności i pismo wzywające do zapłaty należności. Ponownie powołała się też – doręczając odpis dokumentu – na swój wyciąg z ksiąg rachunkowych.
W nawiązaniu do doręczonego jej pozwu „tradycyjnego”, pozwana przedstawiła zarzut przedawnienia roszczenia – a niezależnie od tego wskazała, że dochodzona kwota nie znajduje żadnego uzasadnienia w dokumentach dołączonych do pozwu.
W toku postępowania ustalono następujący stan faktyczny:
14.11.2006r. pozwana zawarła z (...) umowę o świadczenie usług telekomunikacyjnych.
Dowód;
odpis umowy k. 39
Telekomunikacja wystawiła w dniu 26.07.2013r. duplikat faktury VAT na kwotę 117,08zł z terminem płatności 24.09.2012r i 126,08zł z terminem płatności 23.10.2012r.
Dowód:
faktury k.42,43
W dniu 9 grudnia 2012r. wystawiła też notę odsetkową na kwotę 950zł określając ją jako należność „tytułem odszkodowania za dekoder i odszkodowania za kartę dostępową”.
Dowód:
nota k. 44
specyfikacja k. 45
W dniu 26.07.2013r. wystawiła też notę odsetkową na 1,64zł z tytułu odsetek od kwoty 164,01zł.
Dowód:
nota k. 46
(...) zbyła wierzytelności przysługujące jej w stosunku do pozwanej na rzecz powódki umową z 22.01.2013r.
Dowód:
umowa k. 29
Powódka wpisała nabytą wierzytelność do swoich ksiąg rachunkowych i wystawiła dokument w postaci wyciągu z tych ksiąg na kwotę 1.140,23zł.
Dowód:
wyciąg k. 28
Pismem z 31.01.2013r. strona powodowa poinformowała pozwaną o nabyciu wierzytelności.
Dowód:
pismo k. 47
X X X
Zgodnie z dyspozycją art. 6 kc na stronie powodowej ciążył ciężar wykazania okoliczności z których wywodzi ona swoje roszczenie – i w świetle dowodów powołanych w pozwie należało uznać, że okoliczności uzasadniające żądanie pozwu nie zostały wykazane w sposób procesowo skuteczny.
Po pierwsze więc, sam wyciąg z ksiąg rachunkowych funduszu – zgodnie z art. 197 §2 ustawy o funduszach inwestycyjnych – w postępowaniu cywilnym nie ma mocy dokumentu urzędowego. Zatem jest to dokument prywatny zawierający jedynie oświadczenia strony, że w określony sposób zaewidencjonowała nabytą od podmiotu trzeciego wierzytelność.
Po wtóre inne dokumenty dołączone do pozwu nie pozwalają na dokładne kreślenie podstawy żądania pozwu. Z dokumentów zgłoszonych jako dowody w sprawie nie można bowiem wyprowadzić dokładnie jakie roszczenie, z jakiego tytułu i za jaki okres jest dochodzone. Kwoty w fakturach (których suma nie odpowiada wysokości dochodzonego roszczenia) nie mogą być też przyjęte do ustaleń w zakresie doprecyzowania roszczenia, gdyż z dokumentów tych nie wynika także jakiej zindywidualizowanej należności dotyczą, a nade wszystko kiedy nastąpiła wymagalność tego roszczenia. Z kolei nota obciążeniowa (k.44) w ogóle nie pozwala na ustalenie daty wymagalności roszczenia, a opis „odszkodowania za dekoder i kartę” nie daje też podstaw do ustalenia kiedy element ten miał być zdany i kiedy powstała wymagalność kary umownej. Zresztą sam fakt pobrania dekodera i powstania roszczenia o jego zwrot nie został przez pozwaną przyznany,
a zatem także w tej sprawie należało przyjąć, że powódka nie wykazała swego roszczenia
w sposób procesowo skuteczny.
Jak to już wskazano wyżej ta sama sytuacja dotyczy opisów na fakturach (k.42, 43) i wobec tego należało przyjąć, że powódka nie wykazała swego roszczenia w sposób pozwalający na przyjęcie istnienia wierzytelności, jej wysokości, rodzaju a nade wszystko terminów wymagalności. Z tego więc tylko powodu powództwo, jako niezasadne powinno podlegać oddaleniu.
Dodatkowo więc tylko należy wskazać, że pozwana podniosła zarzut przedawnienia roszczenia.
W odniesieniu to tego zarzutu należy wskazać, że zgodnie z art. 118kc termin przedawnienia roszczeń związanych z działalnością gospodarczą wynosi 3 lata. Skoro powódka nie wykazała od kiedy wymagalne jest jej roszczenie (nawet gdyby założyć, że jego wysokość jest udowodniona), to tym samym należało przyjąć, że zarzut ten jest procesowo skuteczny, i sam w sobie daje podstawy do oddalenia powództwa. Zawarte w fakturach określenie „termin płatności 24.09.12, czy 23.10.12” w sytuacji, gdy nie wiadomo jakiej należności faktury te dotyczą – nie mogą być postawą odmiennych ustaleń i ostatecznie powództwo jako niezasadne musiało zostać oddalone.
Orzeczenie o kosztach ma swoje uzasadnienie w art. 98 kpc, a na zasądzoną kwotę składa się oplata skarbowa od pełnomocnictwa udzielonego przez pozwaną, oraz wynagrodzenie jej pełnomocnika liczone w stawce minimalnej przewidzianej w §6 pkt
2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie.
Z/
1. odpis wyr. z uz. dor. pełn. pow;
2. kal. 14 dni
21.01.2014r.