Treść orzeczenia
Sygn. akt I C 1198/18
Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej
Dnia 13 sierpnia 2019 r.
Sąd Rejonowy w Gdyni I Wydział Cywilny:
Przewodniczący: SSR Tadeusz Kotuk
Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Szymańska
po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 sierpnia 2019 r. w G. sprawy z powództwa Gminy M. G. przeciwko A. K. o zapłatę
I. zasądza od pozwanej A. K. na rzecz powódki Gminy M. G. kwotę 3.442,56 zł (trzy tysiące czterysta czterdzieści dwa złote pięćdziesiąt sześć groszy) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie za okres od dnia 22 listopada 2018 r. do dnia zapłaty;
II. zasądza od pozwanej A. K. na rzecz powódki Gminy M. G. kwotę 1.433 zł (jeden tysiąc czterysta trzydzieści trzy złote) tytułem zwrotu kosztów procesu;
III. nakazuje ściągnąć od pozwanej A. K. na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Gdyni kwotę 57,90 zł (pięćdziesiąt siedem złotych dziewięćdziesiąt groszy) tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych
Dnia 9 stycznia 2020 r.
Sąd Rejonowy w Gdyni stwierdza, że niniejszy tytuł uprawnia do egzekucji w zakresie pkt. I i II na rzecz wierzyciela Gminy M. G. (NIP (...)) przeciwko dłużnikowi A. K. (PESEL: (...)) oraz poleca wszystkim organom, urzędom oraz osobom, których to może dotyczyć, aby postanowienia tytułu niniejszego wykonały, a gdy o to prawnie będą wezwane udzieliły pomocy.
Orzeczenie podlega wykonaniu jako prawomocne.
Tadeusz Kotuk
Tytuł wykonawczy wydano pełnomocnikowi wierzyciela r. pr. A. Ł.
Uzasadnienie
Stan faktyczny
Gmina M. G. jest właścicielem lokalu mieszkalnego przy ul. (...) w G.. A. K. była najemczynią tego lokalu (na podstawie umowy z dnia 23 sierpnia 2005 r.) do dnia 31 grudnia 2014 r. Wobec posiadania lokalu po tym dniu Gmina skierowała pozew eksmisyjny do Sądu Rejonowego w Gdyni, który wyrokiem z dnia 28 sierpnia 2015 r. orzekł eksmisję pozwanej (sygn. I C 333/15). Opatrzony klauzulą wykonalności z dnia 24 maja 2016 r. wyrok został skierowany do egzekucji. Komornik sądowy przy Sądzie Rejonowym w Gdyni I. M. (sygn. Km 634/16) w dniu 21 grudnia 2016 r. dokonała realizacji wyroku i przekazania lokalu Gminie M. G.. Mieszkanie zastano zamknięte, ślusarz rozwiercił zamki, w środku stwierdzono, że lokal już został opróżniony przez dłużniczkę, za wyjątkiem kilku przedmiotów i śmieci.
Dowód: protokół, k. 14
protokół zdawczo-odbiorczy, k. 13
wypowiedzenie z zpo, k. 12
umowa najmu, k. 8-10
Sporny lokal miał 34,12 m 2. Na obszarze Gminy M. G. od 2011 r. stawki czynszu w gminnym zasobie mieszkaniowym dla lokali o tej powierzchni wynoszą 3.57 zł (za 1 metr kwadratowy). Zaległości związane z korzystaniem przez pozwaną z lokalu za okres od listopada 2015 r. do 20 grudnia 2016 r. wynoszą 2.954 zł (należność główna) oraz 488,56 zł (skapitalizowane odsetki).
Dowód: uchwała z załącznikiem, k. 80-81
zawiadomienie o wysokości opłat, k. 16
historia zadłużenia, k. 17-18
Ocena dowodów
Po pierwsze, sąd jest związany z mocy art. 365 § 1 k.p.c. treścią prawomocnego wyroku eksmisyjnego zapadłego pomiędzy tymi samymi stronami, stąd (z mocy res iudicata w ramach tzw. pozytywnego aspektu prawomocności materialnej) jest obowiązany przyjąć, że pozwana w spornym okresie bez wątpienia nie miała tytułu prawnego do zajmowania lokalu. Wszelkie zarzuty strony pozwanej w tym zakresie są nieskuteczne.
Po drugie, sąd przyjął, że do daty eksmisji (21 grudnia 2015 r.) pozwana była we władaniu przedmiotowego lokalu. Lokal w momencie rozpoczęcia eksmisji był zamknięty na klucz, klucze do lokalu wcześniej nie zostały przekazane właścicielowi. Należy więc – biorąc pod uwagę domniemanie prawne z art. 339 k.c. – przyjąć, że pozwana do wspomnianej daty była posiadaczem lokalu (jakkolwiek jasnym jest, że posiadaczem zależnym, a nie samoistnym). Strona pozwana nie przedstawiła żadnego dowodu, że pozwana przekazała posiadanie lokalem właścicielowi, w szczególności nie udowodniono przekazania właścicielowi przekazania kluczy do lokalu (por. art. 348 zdanie drugie k.c.). Posiadanie lokalem (w tym zależne) nie traci waloru prawnego poprzez fakt niezamieszkiwania w lokalu. Szereg lokali na rynku jest w posiadaniu określonych osób, które z określonych przyczyn w nich nie zamieszkują, bądź stale, bądź czasowo. Gołosłowne twierdzenie kuratora pozwanej sugerujące, że pozwana zamieszkuje w Wielkiej Brytanii nie znalazło żadnego przełożenia na postępowanie dowodowe. Fakt, że lokal w chwili eksmisji był opróżniony nie zmienia wcześniejszych ocen – lokal może być we władaniu osób np. czasowo migrujących zarobkowo jako swego rodzaju baza życiowa w kraju macierzystym na wypadek utraty pracy za granicą; doświadczenie życiowe wskazuje, że takie sytuacje mają miejsce.
Strona powodowa należycie udowodniła wysokość żądania, wysokość głównego żądania („odszkodowanie”) jest wykazana za pomocą uchwały zarządzenia Prezydenta Miasta G. z dnia 20 września 2011 r. (nr (...)) – obowiązujący akt prawa miejscowego. Pozostałe składniki opłat także nie budzą wątpliwości. Zestawienie sposobu naliczania odsetek od należności wymagalnych miesięcznie jest także przejrzyste i pozbawione błędów.
Kwalifikacja prawna
Podstawą prawną rozstrzygnięcia jest art. 18 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego. Art. 18 ust. 1 tej ustawy stanowi, że „ osoby zajmujące lokal bez tytułu prawnego są obowiązane do dnia opróżnienia lokalu co miesiąc uiszczać odszkodowanie”; z kolei ustęp 2 przewiduje, że „ odszkodowanie, o którym mowa w ust. 1, odpowiada wysokości czynszu, jaki właściciel mógłby otrzymać z tytułu najmu lokalu. Jeżeli odszkodowanie nie pokrywa poniesionych strat, właściciel może żądać od osoby, o której mowa w ust. 1, odszkodowania uzupełniającego.” Naliczenie zaległości przedstawione przez powoda odpowiada wysokości możliwego do pobrania czynszu najmu z opłatami eksploatacyjnymi.
Użyte w art. 18 ust. 1 pojęcie „zajmowania lokalu” musi być interpretowane jako obciążający władającego lokalem stan uniemożliwiający właścicielowi legalne przeznaczenie tego lokalu zgodnie ze swoją wolą. W grę wchodzi więc także sytuacja wyłącznego posiadania lokalu przez osobę nie mającą do tego żadnego tytułu prawnego, nawet jeżeli faktycznie zamieszkuje w innym miejscu. Do chwili przeprowadzenia eksmisji właściciel ponosi szkodę, gdyż nie może np. przeznaczyć lokalu na wynajem. Gdyby więc uznać, że właścicielowi odszkodowanie w takiej sytuacji nie przysługuje, nie zostałoby osiągnięte zamierzone ratio legis tego przepisu. W kontekście konstytucyjnie umocowanej ochrony prawa własności tego rodzaju interpretacje, obniżające poziom ochrony prawa własności, należy odrzucić. Należy podkreślić, że powstanie roszczenia wynika z ewidentnego, zawinionego zawinienia pozwanej, która mimo prawomocnego wyroku eksmisyjnego (ocznego) nie zwróciła kluczy właścicielowi, a ten nie mógł przecież dokonywać samowolnego wejście do lokalu.
Mając powyższe na uwadze orzeczono jak sentencji na mocy art. 18 ust. 1 i ust. 2 ustawy o ochronie praw lokatorów […], art. 482 § 1 k.c., art. 481 § 1 i § 2 k.c. ( punkt I. sentencji).
Koszty
W punkcie II. sentencji na mocy art. 98 § 1 k.p.c. zasądzono od przegrywającej pozwanej koszty przeciwnika, na które składa się: opłata sądowa od pozwu (173 zł), opłata za czynności radcy prawnego w stawce minimalnej (900 zł, § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, ze zm.), zaliczka na wynagrodzenie kuratora (360 zł).
W punkcie III. sentencji na mocy art. 113 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych w zw. z art. 98 § 1 k.p.c. nakazano ściągnąć od przegrywającej proces pozwanej wyłożone przez Skarb Państwa wydatki kuratora (przekraczające zaliczkę) – łącznie 57,90 zł.