Treść orzeczenia
Sygn. akt I C 1056/15
Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej
Dnia 10 lutego 2016 r.
Sąd Rejonowy w Lęborku I Wydział Cywilny w składzie następującym:
SSR Tomasz Laskowski
Justyna Szumańska
po rozpoznaniu w dniu 10 lutego 2016 r. w Lęborku sprawy z powództwa E. S. przeciwko (...) SA z siedzibą w W. o zapłatę
1. oddala powództwo;
2. zasądza od powoda E. S. na rzecz pozwanego (...) SA z siedzibą w W. kwotę 2.417,00 (dwa tysiące czterysta siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów procesu.
Uzasadnienie
Powód E. S. (reprez. przez profesjonalnego pełnomocnika) wniósł o zasądzenie od (...) SA z siedzibą w W. kwoty 20.731,13 złotych tytułem odszkodowania (wraz z ustawowymi odsetkami) oraz o zwrot stosownych kosztów procesu. W uzasadnieniu pozwu opisał, że będąc przedsiębiorcą - w ramach umowy leasingu - korzysta z samochodu marki B. (...) o nr rej. (...), który to pojazd został w lutym 2014 roku uszkodzony przez nieznanych sprawców, a zdarzenie to zgłoszone zostało zarówno podmiotowi finansującemu (właścicielowi pojazdu), jak i właściwemu ubezpieczycielowi (w ramach polisy AC). Dodał, że podmiot finansujący udzielił mu zgody na odbiór pełnej kwoty odszkodowania, a dotychczas wypłacone przez ubezpieczyciela świadczenie wyniosło jedynie 18.483,73 złotych i nie pokryło wydatków poniesionych na naprawę pojazdu.
Pozwany (...) SA z siedzibą w W. (dalej także jako: (...) SA; reprez. przez profesjonalnego pełnomocnika) w odpowiedzi na pozew wniósł o oddalenie powództwa i zasądzenie kosztów procesu. Podnoszono przy tym, iż E. S. nie posiada w przedmiotowej sprawie stosownej legitymacji procesowej, albowiem nie jest ani stroną umowy ubezpieczenia ani właścicielem uszkodzonego pojazdu ani też cesjonariuszem praw z polisy. Wskazano również, że już wypłacone świadczenie miało odpowiednią wysokość /vide: k. 18-19/.
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
E. S. (jako przedsiębiorca) korzysta - w ramach umowy leasingu zawartej z (...) SA S.K.A. z siedzibą we W. - z samochodu marki B. (...) o nr rej. (...), który to pojazd został w lutym 2014 roku uszkodzony przez nieznanych sprawców, zaś zdarzenie to zgłoszono następnie zarówno ww. podmiotowi finansującemu (właścicielowi pojazdu), jak i ubezpieczycielowi (...) SA (w ramach polisy AC).
/ bezsporne, dodatkowo dowód: polisa k. 5, dokumentacja na k.: 8, 11 oraz 12-13/
Wskazany powyżej podmiot finansujący wydał w dn. 19.03.2014 roku - wobec (...) SA - pisemną dyspozycję, w której wskazał E. S. jako osobę uprawnioną do bezpośredniego odbioru odszkodowania za opisane zdarzenie ubezpieczeniowe z lutego 2014 roku.
/ bezsporne, dodatkowo dowód: dyspozycja k. 9/
Dotychczas przekazane przez (...) SA na rzecz E. S. świadczenie wyniosło 18.483,73 złotych.
/ bezsporne, dodatkowo dowód: dokumentacja na k. 6-7/
Sąd zważył, co następuje
Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie (z uwagi na brak wymaganej legitymacji procesowej po stronie powodowej).
Na wstępie niniejszych rozważań wskazać należy, iż okoliczności faktyczne związane ze statusem własnościowym pojazdu opisanego w pozwie, objęciem tegoż ochroną ubezpieczeniową (AC), a także faktem jego uszkodzenia, dokonania wymaganych zgłoszeń i wypłaty świadczenia odszkodowawczego były bezsporne /tu vide także: polisa k. 5, dokumentacja na k.: 6-8, 11 oraz 12-13/. Nie budziło również kontrowersji udokumentowane przez Powoda twierdzenie, że posiadał on stosowną zgodę (upoważnienie) w zakresie odbioru odszkodowania bezpośrednio od (...) SA /tu vide: k. 9/. Pretensję pozwu opierano przy tym na właściwych regulacjach dot. umowy ubezpieczenia majątkowego /tu vide: art. 805 i n. kc/.
K. rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy (w kontekście pozycji procesowej Powoda i skuteczności jego żądań) była w istocie właściwa ocena i interpretacja przedłożonego w toku postępowania dokumentu w postaci pisemnej „dyspozycji”, w której to wskazano E. S. jako osobę uprawnioną do odbioru odszkodowania (w ograniczonym przedmiotowo zakresie) związanego z opisanym wcześniej zdarzeniem ubezpieczeniowym z lutego 2014 roku /vide: k. 9/.
Otóż - zdaniem Sądu – zarówno treść, jak i wymowa/znaczenie prawne ww. dokumentu, a także ściśle sama dyspozycja zawarta w tymże (tj. uzewnętrzniona wola firmy leasingowej wyrażona w formie jednostronnego oświadczenia skierowanego do ubezpieczyciela) uzasadniały pogląd, iż z całą pewnością nie miał on charakteru cesji wierzytelności/ogółu praw z ww. polisy AC przynależnych podmiotowi finansującemu (tj. (...) SA S.K.A. z siedzibą we W.) na rzecz żądającego zapłaty Powoda. Dokument ten bowiem nie posiadał żadnych cech/znamion umowy, brak tu było niezbędnych elementów takowej (czy choćby jakiegokolwiek odwołania do rzeczywiście istniejącego kontraktu), zaś przelew wierzytelności (cesja) z istoty swej przybiera właśnie postać umowy, na podstawie której dotychczasowy wierzyciel (cedent) przenosi wierzytelność ze swojego majątku do majątku osoby trzeciej (cesjonariusza) /tu vide: W. C., Zobowiązania, 2007, s. 394; M. P., Przelew wierzytelności na zabezpieczenie, KPP 2002, z. 1, s. 127/. Brak jest jednocześnie jakichkolwiek podstaw dla przyjęcia, by przelew wierzytelności mógł być skutecznie dokonany w drodze np. jednostronnej czynności prawnej /tu vide m.in.: wyrok SA w Katowicach z dnia 8 listopada 2006 r., I ACa 1043/06, LEX nr 269589/. Co więcej, szczegółowa analiza wymienionego dokumentu oraz okoliczności wypłaty świadczenia ubezpieczeniowego prowadziły do jednoznacznego wniosku, że badana dyspozycja podmiotu finansującego była jedynie swoistym „upoważnieniem” udzielonym Powodowi (wobec ubezpieczyciela) do odbioru (fizycznego/realnego) należnego odszkodowania (i to przy istotnych ograniczeniach przedmiotowych wyłączających: szkodę całkowitą, kasację, kradzież – vide: k. 9). W konsekwencji nie można było uznać, aby Powodowi (np. jako ew. następcy prawnemu pierwotnego wierzyciela/beneficjenta polisy) faktycznie przysługiwało skuteczne prawo do dochodzenia wierzytelności (roszczeń) prezentowanych w pozwie.
Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł, jak w pkt 1 sentencji wyroku.
O kosztach procesu orzeczono na podstawie art. 98 kpc w zw. z art. 108 § 1 kpc – zasądzając je od przegrywającego Powoda na rzecz Pozwanego.