W dotychczasowych orzeczeniach SN, zmierzających do wyjaśnienia tego niezbyt ostrego terminu ustawowego, posłużono się jako kryterium kwalifikacyjnym wskazaniem na potrzebę oceny tego czy postanowienie kończy sprawę jako pewną całość poddaną pod osąd (por. postanowienie SN z dnia 14 listopada 1996r. I CKN 7/96, OSNC 1997r., nr 3, poz. 31; postanowienie SN z dnia 3 kwietnia 1997r., I CKN 29/97; postanowienie SN z dnia 4 grudnia 1997r., III CZ 89/97). Takie rozumienie przesłanki określonej w art. 392 par. 1 in fine k.p.c. oznacza więc w istocie takie postanowienie, które zamyka drogę do merytorycznego rozstrzygnięcia sporu określonego treścią żądania pozwu, bądź wniosku w postępowaniu nieprocesowym. Postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie jest więc takie postanowienie, po wydaniu którego żadne dalsze postępowanie nie może się już toczyć, bo nie jest przewidziane w przepisach o postępowaniu cywilnym. Nie wypełnia kryterium ostateczności wyłącznie danego podmiotu z postępowania, jeśli sąd rozpoznający sprawę wciąż proceduje w jej przedmiocie.
Tekst pochodzi z publicznego rejestru SAOS (saos.org.pl). Prawnet nie jest wydawcą tego orzeczenia. Analiza AI i streszczenie AI są materiałem pomocniczym — zweryfikuj je z treścią orzeczenia przed powołaniem.