descriptionTreść orzeczenia

Sygn. akt I ACz 884/12

Postanowienie

Dnia 21 grudnia 2012 r.

Sąd Apelacyjny w Rzeszowie I Wydział Cywilny w składzie następującym

SSA Andrzej Palacz (spraw.)

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy w Rzeszowie stwierdził swoją niewłaściwość miejscową i sprawę przekazał do rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Przemyślu jako właściwemu.

Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że Sąd Okręgowy przyjął, że zgodnie z art.30 kpc powództwo przeciwko osobie prawnej wytacza się według miejsca jego siedziby, z tym , że strony mogą umówić się na piśmie o poddanie sądowi, który według ustawy nie jest właściwy miejscowo, sporu już wynikłego lub mogącego w przyszłości wyniknąć z oznaczonego stosunku prawnego i wówczas ten sąd będzie wyłącznie właściwy do rozpoznania takiej sprawy (art.46 kpc).

Ponieważ w zawartej między stronami umowy z dnia 6 stycznia 2010 r. (§ 13 umowy) strony umówiły się, że wszelkie spory z tej umowy będą rozstrzygane przez sąd właściwy dla siedziby zamawiającego, czyli Gminy Z., należało orzec jak w postanowieniu na podstawie art.46 § 1 kpc i art.200 § 1 kpc.

Od powyższego postanowienia zażalenie wywiódł powód z wnioskiem o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia, a także o zasądzenie od pozwanej Gminy na rzecz powoda kosztów postępowania zażaleniowego według norm przepisanych.

Powód naprowadził w uzasadnieniu zażalenia, że wnosząc pozew do Sądu Okręgowego w Rzeszowie, miejsca siedziby swojej Firmy, powołał się na właściwość przemienną wynikającą z art.34 kpc w związku z art.454 § 1 kc, zgodnie z którym spełnienie świadczenia pieniężnego powinno być dokonane w miejscu zamieszkania lub w siedzibie wierzyciela. Łącząca strony umowy o roboty budowlane na skutek złożenia oświadczenia(eń) o odstąpieniu została rozwiązana z mocą wsteczną, tak więc automatycznie utraciły moc wszelkie postanowienia tej umowy w tym dotyczące ustalenia właściwości sądu, za wyjątkiem tych zapisów umowy, które wprost zostały przewidziane na taką okoliczność. Dlatego tez przepis § 13 tej umowy nie może być stosowany.

Pozwana Gmina w odpowiedzi na zażalenie wniosła o oddalenie zażalenia i pozostawienie rozstrzygnięcia o kosztach postępowania zażaleniowego Sądowi I instancji. W uzasadnieniu odpowiedzi na zażalenie pozwana Gmina wywiodła, że w dalszym ciągu obowiązuje przepis § 13 cytowanej umowy, bo nawet odstąpienie od umowy, bez względu na to która strona skutecznie złożyła takie oświadczenie w tym zakresie, nie wywołało skutku ex-tunc i on decyduje który sąd okręgowy jest miejscowo właściwy do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.

Sąd Apelacyjny rozpoznając zażalenie powoda zważył, co następuje

Z twierdzeń faktycznych pozwu i twierdzeń faktycznych zawartych w sprzeciwie od nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym wynika, że strony przyznają, że łączyła ich umowa dnia 6 stycznia 2010 r. na wykonanie robót budowlanych i że powód dochodzi swojego roszczenia w oparciu o tę umowę, ale są już w sporze czy doszło do zasadnego odstąpienia od tej umowy przez powoda i pozwanego i jaki jest ewentualny skutek tego odstąpienia.

Rozstrzygnięcie tych spornych kwestii nie jest możliwe na tym etapie postępowania i dlatego też rozstrzygając zażalenie powoda Sąd Apelacyjny przyjmuje, że roszczenie powoda ma podstawę prawną w tej umowie.

Skoro tak, a pozwana Gmina w sprzeciwie od nakazu zapłaty, przed wdaniem się w spór co do istoty sprawy, podniosła zarzut niewłaściwości miejscowej Sądu Okręgowego w Rzeszowie z uwagi na uregulowania zawarte w § 13 ust.1 umowy, gdzie strony zgodnie wskazały, że wszelkie spory mogące wyniknąć z tytułu niniejszej umowy będą rozstrzygane przez Sąd właściwy miejscowo dla siedziby zamawiającego, to Sąd Okręgowy w Rzeszowie, dodatkowo w sytuacji gdy właściwość Sądu Okręgowego w Rzeszowie nie jest właściwością miejscowa wyłączną, trafnie i zgodnie z art.202 kpc w związku z art.200 § 1 kpc orzekł jak w zaskarżonym postanowieniu.

To powoduje, że zażalenie powoda należy uznać za bezzasadne, co skutkuje jego oddaleniem na mocy art.385 kpc w związku z art.397 § 2 kpc.