Treść orzeczenia
Sygn. akt I ACz 720/12
Postanowienie
Dnia 23 kwietnia 2012 r.
Sąd Apelacyjny we Wrocławiu – Wydział I Cywilny w składzie:
Przewodniczący Sędzia SA:
Adam Jewgraf
Sędzia SA:
Sędzia SA:
Anna Guzińska
Walter Komorek (spr.) po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym we Wrocławiu sprawy z powództwa: M. A. i L. A. przeciwko: Gospodarstwu Rolnemu (...) Sp. z o.o. z siedzibą we W. o wydanie nieruchomości na skutek zażalenia strony pozwanej od postanowienia Sądu Okręgowego w Opolu z dnia 2 marca 2012 r. sygn. akt I C 503/11 postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i sprawę przekazać Sądowi Okręgowemu w Opolu do ponownego rozpoznania.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 1 lutego 2012 r. Sąd Okręgowy w Opolu, wobec cofnięcia powództwa przez powodów, umorzył postępowanie we wszczętej przez nich sprawie windykacyjnej, jako że wydanie wyroku stało się zbędne w następstwie dobrowolnego wydania nieruchomości rolnej przez pozwaną. W uzupełnieniu tego postanowienia Sąd Okręgowy zasądził – postanowieniem z dnia 2 marca 2011 r. – od pozwanej na rzecz powodów kwotę 9.205 zł tytułem zwrotu kosztów procesu. Stało się tak w następstwie uznania, iż przyczyną cofnięcia powództwa było zaspokojenie roszczeń powodów po jego wytoczeniu. W takim przypadku, przy dodatkowym ustaleniu, że pozwana dała powód do wytoczenia powództwa, co w przedmiotowej sprawie miało miejsce, zasądzono od niej tytułem uzupełnienia postanowienia zwrot kosztów procesu na rzecz powodów.
W zażaleniu na to ostatnie postanowienie, wnosząc o jego zmianę poprzez zasądzenie kosztów procesu od powodów na rzecz pozwanej, ta zarzuciła, iż nie nastąpiło zaspokojenie roszczenia wydobywczego.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje
Sprawa wymaga ponownego rozpoznania, albowiem wobec sprzecznych oświadczeń stron nie można przesądzić, iż nastąpiło zaspokojenie roszczenia, a wręcz wolno mniemać, że to nie miało miejsca. Powodowie nabyli od Agencji Nieruchomości Rolnych Oddział Terenowy w O. działkę rolną nr (...) o powierzchni 156,1768 ha, będącą wraz z budynkami i budowlami w dzierżawie strony pozwanej do 30 września 2015 r. Pozwana nie przyjęła do wiadomości wypowiedzenia umowy dzierżawy przez powodów, zamierzając trwać w posiadaniu w/w działki do 2015 r. Jesienią 2011 r. pozwana obsiała nieruchomość rolną i po przypadających na wiosnę 2012 r. zabiegach chemizacyjnych zamierza zebrać płody tej nieruchomości. Tym samym pozwana uznaje za bezskuteczne wypowiedzenie umowy dzierżawy datowane na dzień 2 maja 2012 r.
W piśmie z dnia 18 stycznia 2012 r. powodowie cofnęli powództwo, zapewniając, iż pozwana dobrowolnie oddała klucze do pomieszczeń gospodarczych, a do dnia 3 grudnia 2011 r. wydała w/w nieruchomość w ten sposób, iż wszystkie pomieszczenia zostały opróżnione, a całością władają powodowie jako obecni właściciele. Na tę okoliczność powodowie zawnioskowali dowód z zeznań świadków, pominięty przez Sąd Okręgowy, który przyjął do wierzenia, iż rzeczywiście całą nieruchomością władają powodowie. Przesłuchanie tych świadków wydaje się być konieczne, podobnie jak i przesłuchanie za pozwaną W. S.. Ten ostatni pismem pełnomocnika stwierdził, iż pod wpływem gróźb karalnych przeciwko niemu kierowanych i jego zgody na budowę przez powodów ogrodzenia, tym ostatnim wydano klucze do bramy wjazdowej do części nieruchomości. Prace przy budowie ogrodzenia zakończyły się w połowie stycznia 2011 r. i od tego momentu pracownicy powodów opuścili teren nieruchomości dzierżawionej przez stronę pozwaną. Na czas budowy ogrodzenia przez pracowników powodów pozwana udostępniła im pomieszczenie gospodarcze w celu używania go jako szatni. W tym też czasie na teren nieruchomości został wpuszczony m.in. świadek M. S.. Nie doszło jednak do wydania nieruchomości, gdyż nadal prowadzone są prace na tym terenie przez stronę pozwaną i jej pracowników. Pozwana nie zgadza się z konstatacją Sądu Okręgowego, że przekazanie na krótki okres duplikatu kluczy do bramy wjazdowej na niewielki fragment nieruchomości jest tożsame z wydaniem 150-cio hektarowej nieruchomości rolnej, zwłaszcza, że pozwana nigdy nie wydała powodom np. kluczy do licznych pomieszczeń magazynowych, obór, hali i garaży.
Pozwana podkreśla w zażaleniu, że nigdy nie dokonano protokolarnego odbioru nieruchomości, co wydawałoby się logiczne zważywszy choćby na fakt obsiania nieruchomości rolnej przez pozwaną. Przeciwko powodowi Prokuratura Rejonowa w N.wniosła akt oskarżenia o czyn z art. 190 § 1 k.k. popełniony na szkodę W. S. – Prezesa Zarządu pozwanej Spółki. Z powyższych względów ewentualny fakt wydania nieruchomości musi być zweryfikowany przez Sąd Okręgowy, którego postanowienie o kosztach procesu należało uchylić, a sprawę tych kosztów przekazać mu do ponownego rozpoznania w trybie art. 386 § 4 k.p.c. i art. 397 § 2 k.p.c.