descriptionTreść orzeczenia

Sygn. akt I ACz 192/13

Postanowienie

Dnia 27 lutego 2013 roku

Sąd Apelacyjny w Krakowie Wydział I Cywilny w składzie:

Przewodniczący: SSA Józef Wąsik (spr.)

Sędziowie: SA Teresa Rak

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy w Krakowie stwierdził swoją niewłaściwość i przekazał sprawę Sądowi Rejonowemu dla Krakowa – Podgórza w Krakowie.

W uzasadnieniu Sąd wskazał, że powódka złożyła pozew przeciwko pozwanym podając, iż jako radcowie prawni w sprawach z jej powództwa przeciwko szpitalowi o sygn. I C 1745/05 i I C 951/07/P w sposób godny hitlerowskich oprawców naruszali jej godność, cześć i zdrowie matacząc, fałszując dokumentację lekarską i fakty dotyczące jej leczenia, łamiąc tajemnicę lekarską i drażniąc się z nią jak z psem. W związku z powyższym powódka zażądała kwoty 70.000 zł zadośćuczynienia od pozwanego S. P. i kwoty 60.000 zł od pozwanej M. K..

Sąd przywołując art. 72 §1 k.p.c. pkt 2 uznał, że współuczestnictwo pozwanych jest współuczestnictwem formalnym, gdyż reprezentowali oni Szpital (...) w różnych sprawach. Podkreślił, że powódka domagała się zasądzenia od każdego z pozwanych kwot nieprzewyższających 75.000 zł, w związku z czym niedopuszczalne było połączenie roszczeń kierowanych przeciwko poszczególnym pozwanym. Dlatego żądania powódki zostały zarejestrowane przeciwko każdemu pozwanemu jako odrębne sprawy i przekazano Sądowi Rejonowemu na podstawie art. 200 §1 k.p.c. w zw. art. 17 pkt 4 k.p.c. i art. 72 §1 pkt 2 k.p.c.

Zażalenie na powyższe postanowienie Sądu Okręgowego złożyła powódka wnosząc o jego uchylenie. Podkreśliła, że oprócz domagania się wypłaty zadośćuczynienia od pozwanych żąda również przeprosin od pozwanej M. K., co według niej uzasadnia właściwość Sądu Okręgowego.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Należy ocenić, że Sąd Okręgowy postąpił prawidłowo uznając, że zainicjowana przez powódkę sprawa ma charakter majątkowy. Powódka bowiem zażądała od każdego z pozwanych, tytułem zadośćuczynienia, zapłaty kwot pieniężnych za nieprawidłowe reprezentowanie jej interesów w postępowaniach sądowych.

Z uwagi na treść art. 17 pkt 4 k.p.c., art. 16 k.p.c. oraz art. 72 § 1 pkt 2 k.p.c., występującym między pozwanymi współuczestnictwem formalnym oraz zważywszy na wysokość dochodzonych przeciwko nim kwot, odpowiednio od S. P. 70.000 zł i od M. K. kwoty 60.000 zł, Sąd Okręgowy przekazał zaskarżonym postanowieniem sprawę, jako właściwemu, Sądowi Rejonowemu.

Odnosząc się do twierdzenia powódki zawartego w złożonym zażaleniu, że żąda ona również, oprócz domagania się wypłaty zadośćuczynienia od pozwanych, przeprosin od pozwanej M. K., co w jej ocenie uzasadnia właściwość Sądu Okręgowego - należy zauważyć, że wraz z przytoczeniem w zażaleniu takiego twierdzenia powódka nie dokonała skutecznie rozszerzenia żądania pozwu.

Wymaga podkreślenia, że powódka dopiero w aktualnie złożonym zażaleniu na postanowienie o przekazaniu sprawy Sądowi Rejonowemu, z uwagi na majątkowy charakter sprawy oraz wartość przedmiotu sporu, wyartykułowała żądanie przeprosin od jednego z pozwanych, czego nie ujawniła wcześniej w pozwie, ani w pozostałych wniesionych dotychczas pismach procesowych. Powódka formułując takie twierdzenie nie podała ani treści tych przeprosin, ani formy, w jakiej miałyby one nastąpić.

W ocenie Sądu Apelacyjnego powyższe prowadzi do wniosku, że stanowisko powódki zawarte w złożonym zażaleniu dotyczące żądania przeprosin od pozwanej w istocie stanowi jedynie zapowiedź rozszerzenia żądania, w związku z czym nie może być aktualnie uznane za nowe żądanie.

W sytuacji, w której powódka dokona skutecznego rozszerzenia żądania, tzn. przedłoży je w odpowiedniej formie i z precyzyjnym określeniem jego zakresu będzie można uznać, iż faktycznie rozszerzyła wniesione uprzednio powództwo o zapłatę, co w rezultacie będzie mogło prowadzić do odpowiednich konsekwencji procesowych.

Wobec powyższego Sąd Apelacyjny w Krakowie działając na zasadzie art. 385 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. oddalił złożone przez powódkę zażalenie.