Streszczenie (SAOS)

a. Albo uchwala wyraża wolę wspólnoty w podjęciu określonej decyzji — i może być wadliwa, albo nie może być uznana za uchwalę wspólnoty; b. Pojęcie „uchwal nieistniejących" nie jest pojęciem ustawowym, lecz stanowi kategorię wyróżnianą w doktrynie i judykaturze w odniesieniu do szczególnie drastycznych uchybień przy podejmowaniu uchwal skutkujących oceną, że sama uchwala nie została de facto podjęta, a co wyklucza możność jej kontroli wg reguł określonych wart. 25 u.w.l. c. Powództwo, o którym mowa w art. 25 u.w.l. oraz powództwo o ustalenie nieistnienia uchwały wspólnoty mieszkaniowej, wytoczone na podstawie art. 189 k.p.c., są w konsekwencji dwoma odrębnymi powództwami, odrębnie uregulowanymi przez ustawodawcę i brak jest podstaw prawnych do tego, aby przy ich dochodzeniu zamiennie stosować elementy reżimu prawnego nie dotyczącego wprost określonego powództwa; d. Powództwo o ustalenie nieistnienia uchwały wytoczone na podstawie art. 189 k.p.c. zmierzać będzie do uzyskania orzeczenia stwierdzającego, że uchwala nie istnieje z tego względu, że nie została podjęta, np. braku wymaganej większości głosów do jej podjęcia, natomiast powództwo oparte na art. 25 ust. 1 u.w.l. i ograniczone terminem określonym wart. 25 ust. la u.w.l. zmierzać będzie do eliminacji z obrotu prawnego uchwały istniejącej, a więc formalnie skutecznie podjętej, ale niezgodnej z przepisami prawa lub z umową właścicieli lokali albo naruszającej zasady prawidłowego zarządzania nieruchomością wspólną lub w inny sposób naruszającej interesy właściciela lokalu.