Treść orzeczenia
Sygn. akt I ACa 818/12
Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej
Dnia 21 marca 2013 r.
Sąd Apelacyjny w Lublinie, I Wydział Cywilny
w składzie:
Przewodniczący - Sędzia
SA Bożena Oworuszko (spr.) SA Ewa Lauber-Drzazga SA Walentyna Łukomska-Drzymała sekr. sądowy Maciej Mazuryk po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2013 r. w Lublinie na rozprawie sprawy z powództwa P. R. przeciwko Gminie(...)w M. i Powiatowi M. o zadośćuczynienie i zobowiązanie na skutek apelacji powoda od wyroku Sądu Okręgowego w Siedlcach z dnia 16 października 2012 r., sygn. akt I C 489/12 oddala apelację.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia Sąd Okręgowy w Siedlcach oddalił powództwo powoda P. R., który domagał się zasądzenia od Powiatu M.
i Miasta M. zadośćuczynienia za doznaną krzywdę polegającą na oszukiwaniu go od lat pomnikami, tablicami pamiątkowymi i nazwami ulic, chwaleniu oszustwa i głupoty oraz negowaniu jego inicjatyw i odmowie realizacji projektu umieszczenia tablicy pamiątkowej.
Rozstrzygnięcie powyższe zapadło wobec ustalenia, że powód zwracał się do Starostwa Powiatowego w M. o wyrażenie zgody na wmurowanie tablicy pamiątkowej w budynku (...) w M.. Zarząd Powiatu M. nie wyraził na to zgody. W 2011 r. powód zwrócił się do Rady Powiatu M. z wnioskiem dotyczącym zmiany w zakresie tablic pamiątkowych i pomników. Z podobnymi wnioskami występował też do Rady Miasta M.. Przewodniczący Rady Miasta odmówił zadośćuczynieniu jego prośby, wskazując, że żadna z zaproponowanych przez powoda zmian nazw ulic, pomników i tablic pamiątkowych nie uzyskała aprobaty, mimo szerokich konsultacji.
W tym stanie faktycznym Sąd I instancji doszedł do przekonania,
że powództwo jest bezzasadne, gdyż ochrona dóbr osobistych przysługuje jedynie przed działaniem bezprawnym, a powód takich bezprawnych działań nawet nie sprecyzował, a które powód zdaje się upatrywać w odmowie uwzględnienia jego wniosków o zmianę nazw ulic, pomników i tablic pamiątkowych. Nie zachodzą zatem warunki określone w art. 24 kc.
Sąd Okręgowy rozważał też kwestię odpowiedzialności pozwanych na zasadzie art. 417 kc i art. 417 2 kc, nie znajdując podstaw dla przypisania im deliktu.
Co do żądania umieszczenia tablicy pamiątkowej, Sąd I instancji doszedł do przekonania, że właściciel budynku, działając na zasadzie art. 140 kc, może odmówić takiemu żądaniu.
Apelację od tego wyroku wniósł powód P. R., zaskarżając go
w całości i domagając się jego zmiany i uwzględnienia powództwa. Powoływał się na działanie w imieniu interesu publicznego.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje
Apelacja nie jest uzasadniona, a zaskarżone orzeczenie należy uznać za prawidłowe.
Skarżący nie sformułował żadnych konkretnych zarzutów stawianych wyrokowi Sądu instancji, zatem polemika z własną, subiektywną oceną postępowania tak Sądu orzekającego jak i pozwanych nie daje podstaw dla uznania, by rozstrzygnięcie było nietrafne, czy też naruszało prawo.
Podobnie jak we wskazywanej przez niego sprawie I C (...)Sądu Okręgowego w S. powód nie wskazał żadnej podstawy faktycznej ani prawnej uzasadniającej jego żądanie. Dodatkowo zaznaczyć należy, że kwestia prawidłowości i legalności odmowy umieszczenia tablicy pamiątkowej została w tej sprawie prawomocnie przesądzona. Zatem w niniejszym postępowaniu brak jest podstaw dla odmiennej oceny powyższego działania pozwanych, a co za tym idzie także wywodzona krzywda i cierpienie powoda z racji nie uwzględnienia jego stanowiska nie może odnieść pozytywnego rezultatu.
Sąd Apelacyjny podziela zatem wszelkie ustalenia i wnioski poczynione przez Sąd I instancji, które przyjmuje za własne.
Z tych też wszystkich względów i na zasadzie art. 385 kpc apelacja jako pozbawiona uzasadnionych podstaw prawnych podlegała oddaleniu.