Treść orzeczenia
WYROK Z DNIA 28 WRZEŚNIA 2001 r.
(WA 27/01)
Jakkolwiek opłaty określone w ustawie z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (jedn. tekst: Dz.U. Z 1983 r. Nr 49, poz. 223 ze zm.) stanowią składnik kosztów sądowych i tym samym należą w ogóle do kosztów procesu (art. 616 k.p.k.), to jednak w razie skazania kilku oskarżonych nie podlegają rozłożeniu według zasad słuszności na podstawie art. 633 k.p.k., gdyż związane są z rodzajem i rozmiarem kary orzeczonej wobec każdego oskarżonego.
Przewodniczący: sędzia SN płk E. Matwijów
(sprawozdawca).
Sędziowie SN: płk M. Buliński, ppłk J. Dołhy.
Prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej: ppłk J. Żak. Sąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu w dniu 28 września 2001 r. sprawy Tomasza C., oskarżonego o popełnienie przestępstw określonych w art. 310 § 1 k.k. i art. 270 § 1 k.k., z powodu apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Wojskowego Sądu Okręgowego w P. z dnia 5 lipca 2001 r.
1. utrz ym ałwmocy zaskarżony wyrok,
2. zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe postępowania odwoławczego, w tym kwotę 300 złotych tytułem opłaty za pierwszą i drugą instancję (...).
Zuzasadnienia :
Wojskowy Sąd Okręgowy w P. wyrokiem z dnia 5 lipca 2001 r. uznał Tomasza C. za winnego tego, że:
a) w dniu 7 lipca 1998 r. w P. podrobił dokument uprawniający do otrzymania sumy pieniężnej – weksel in blanco wystawiony przez siebie na sumę 14 024,08 zł w ten sposób, że własnoręcznie naniósł podpisy poręczycieli Tadeusza S. i Ryszarda C., po czym tak podrobiony weksel puścił w obieg w ten sposób, że przekazał go Powszechnemu Bankowi Kredytowemu S.A. w W., Oddział w B., Filia w N., przy czym jest to przypadek mniejszej wagi, tj. popełnienia przestępstwa określonego w art. 301 § 3 k.k. oraz w art. 310 § 1 i 2 k.k. – i za to na mocy art. 310 § 1 w zw. z art. 310 § 3 k.k. oraz art. 60 § 1 i 6 k.k. skazał go na karę 2 lat pozbawienia wolności,
b) w dniu 7 lipca 1998 r. w P. podrobił dokument w postaci deklaracji wekslowej do weksla in blanco wystawionego przez siebie na sumę 14 024,08 zł w ten sposób, że naniósł na niej podpisy poręczycieli Tadeusza S. i Ryszarda C., po czym tak podrobionego dokumentu użył jako autentycznego przedkładając Powszechnemu Bankowi Kredytowemu S.A. w W., Oddział w B., Filia w N., tj. popełnienia przestępstwa określonego w art. 270 § 1 k.k. – i za ten czyn na mocy tegoż przepisu skazał go na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności.
Na mocy art. 85 i 86 § 1 k.k. w miejsce orzeczonych kar jednostkowych sąd pierwszej instancji wymierzył oskarżonemu karę łączną 2 lat pozbawienia wolności, której wykonanie warunkowo zawiesił na okres próby trzech lat.
Wyrok ten zaskarżony został apelacją przez obrońcę oskarżonego, w której skarżący, podnosząc zarzut rażącej surowości kary, domagał się znacznego jej złagodzenia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Apelacja obrońcy oskarżonego nie jest zasadna. (...)
Niezależnie od granic apelacji, zauważyć należy, iż wydane w tej sprawie przez sąd pierwszej instancji rozstrzygnięcie o kosztach procesu jest w całości wadliwe (w tym również w odniesieniu do prawomocnie skazanej Anny S.).
Zgodnie z art. 626 § 1 k.p.k., w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie sąd ma obowiązek również określić wysokość opłaty przypadającej od skazanego na podstawie ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych. Opłata ta jest jednym ze składników kosztów sądowych (art. 616 § 2 pkt 1 k.p.k.), które łącznie z uzasadnionymi wydatkami stron stanowią koszty procesu (art. 616 § 1 k.p.k.).
Określona w art. 633 k.p.k. możliwość różnego rozłożenia kosztów procesu według zasad słuszności nie dotyczy opłat przewidzianych w ustawie z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych, które skazani obowiązani są uiścić w razie skazania ich na określone kary.
Opłata taka jest ściśle związana z rodzajem i rozmiarem kary orzeczonej wobec skazanego. Jest ona wprawdzie jednym ze składników kosztów procesu, ale nie podlega sumowaniu z innymi wydatkami w przypadku ustalania według zasad słuszności należnych od każdego ze skazanych kosztów procesu. A tak postąpił sąd pierwszej instancji wobec prawomocnie skazanej Anny S.
Wobec nieokreślenia wysokości opłaty przypadającej od oskarżonego Tomasza C. przez sąd pierwszej instancji, na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 4, art. 8 i art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (jedn. tekst: Dz.U. 1983 r. Nr 49, poz. 223 ze zm.), należało skorygować orzeczenie sądu pierwszej instancji orzekając opłatę w kwocie 300 złotych za pierwszą i drugą instancję. (...)