Treść orzeczenia
Sygn. akt V SPC 1/05
Postanowienie
Dnia 18 lutego 2005 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Lech Walentynowicz (przewodniczący, sprawozdawca)
SSN Józef Frąckowiak
SSN Zbigniew Kwaśniewski
w sprawie ze skargi W. R. przy uczestnictwie Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego na przewlekłość postępowania Sądu Najwyższego w sprawie II UK (...), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 18 lutego 2005 r., odrzuca skargę.
Uzasadnienie
Wnioskodawca W. R. ubiegał się o emeryturę górniczą, również w trybie odwoławczym od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych – Oddział w L.
Wyrokiem z dnia 4 listopada 2004 r. (sygn. akt. II UK (...)) Sąd Najwyższy oddalił jego kasację od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 17 grudnia 2003 r. [sygn. akt III AUa (…)].
W piśmie z dnia 11 stycznia 2005 r. wnioskodawca złożył „zażalenie na opieszałość w pracy Sądu Najwyższego – Izby Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych, ponieważ nie otrzymał jeszcze odpisu uzasadnionego wyroku z dnia 4 listopada 2004 r.” oraz zapowiedział złożenie skargi na przewlekłość postępowania w Sądzie Apelacyjnym, w trybie ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. (Dz. U. Nr 179, poz. 1843).
Pismo wnioskodawcy zostało potraktowane jako skarga na przewlekłość postępowania w sprawie II UK (...) Izby Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych Sądu Najwyższego i w takim charakterze wiążąco przekazane do rozpoznania Izbie Cywilnej Sądu Najwyższego (§ 28 ust. 2 regulaminu Sądu Najwyższego). Przesłanką skargi jest opóźnienie doręczenia uzasadnionego wyroku z dnia 4 listopada 2004 r. (doręczenie nastąpiło w dniu 19 stycznia 2005 r., po uprzedniej awizacji pocztowej).
Tak określona skarga W. R. jest niedopuszczalna, ponieważ została przez niego złożona osobiście. Już w uchwale z dnia 16 listopada 2004 r. (III SPP 42/04), mającej moc zasady prawnej, Sąd Najwyższy stwierdził, że do skargi na przewlekłość postępowania uregulowanej w ustawie z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz. U. Nr 179, poz. 1843) stosuje się przymus adwokackoradcowski (art. 3932 k.p.c.). Nakaz sporządzenia takiej skargi przez profesjonalnego pełnomocnika (adwokata lub radcy prawnego) sformułowany został w sposób jednoznaczny w art. 871
§ 1 k.p.c., w brzmieniu wprowadzonym ustawą z dnia 2 lipca 2004 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych ustaw (Dz. U. Nr 172, poz. 1804).
Należało w konsekwencji odrzucić skargę (art. 3986
§ 3 k.p.c.).