Treść orzeczenia
Sygn. akt V KZ 32/13
Postanowienie
Dnia 8 maja 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Kazimierz Klugiewicz
w sprawie P. B. skazanego z art. 270 § 1 k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 8 maja 2013 r., zażalenia skazanego na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału XVII Karnego Odwoławczego Sądu Okręgowego w P. z dnia 5 marca 2013 r..), o odmowie przyjęcia kasacji, postanowił: uchylić zaskarżone zarządzenie i sprawę przekazać Sądowi Okręgowemu w P. do ponownego rozpoznania.
Uzasadnienie
Zaskarżonym zarządzeniem, na podstawie art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 429 § 1 k.p.k. i art. 523 § 2 i 4 k.p.k., odmówiono przyjęcia kasacji wniesionej przez skazanego P. B., od wyroku Sądu Okręgowego w P. z dnia 14 grudnia 2012 r. W uzasadnieniu tego zarządzenia wskazano, że kasacja własna skazanego jest niedopuszczalna z mocy ustawy, albowiem w powyższej sprawie wymierzono skazanemu karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania (art. 523 § 2 k.p.k.), a skazany nie wskazał na istnienie uchybień o jakich mowa w art. 439 k.p.k. (art. 523 § 4 k.p.k.).
W złożonym zażaleniu skazany P. B. nie podniósł w istocie rzeczy jakichkolwiek zarzutów pod adresem powyższego zarządzenia i wskazanych w nim okoliczności nie kwestionował.
Sąd Najwyższy rozważył, co następuje
Zażalenie skazanego jest zasadne i zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z innych przyczyn, aniżeli w nim wskazanych.
O ile bowiem – co do zasady – zaskarżonemu zarządzeniu niewiele można byłoby zarzucić, to jednak w przedmiotowej sprawie należało wziąć pod uwagę również kwestie następujące.
Faktem jest, że P. B. został skazany za przestępstwo z art. 270 § 1 k.k. na karę 10 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 3 lat, a zgodnie z przepisem art. 523 § 2 k.p.k. kasację na korzyść można wnieść jedynie w razie skazania oskarżonego za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania. Z tego też względu faktycznie skazany może wnieść kasację jedynie w wypadku zaistnienia tzw. bezwzględnych przyczyn odwoławczych określonych w art. 439 k.p.k. (art. 523 § 4 pkt 1 k.p.k.). Takich zaś przesłanek w kasacji własnej skazany nie wskazał.
Powyższe jednak automatycznie nie przesądza o tym, że kasacja w przedmiotowej sprawie jest w ogóle niedopuszczalna z mocy ustawy. Zważyć bowiem należy, iż wniesienie kasacji jest obwarowane tzw. przymusem adwokackoradcowskim, co oznacza, że jeżeli kasacja nie pochodzi od prokuratora, Prokuratora Generalnego, Rzecznika Praw Obywatelskich albo Rzecznika Praw Dziecka, powinna być sporządzona i podpisana przez obrońcę lub pełnomocnika będącego adwokatem albo radcą prawnym (art. 526 § 2 k.p.k.). Przymus ten ma z pewnością na celu poprawne pod względem formalnym i merytorycznym sporządzenie skargi kasacyjnej oraz ograniczenie wnoszenia kasacji bezzasadnych. O tym więc, czy w omawianej sprawie zachodzą podstawy do wniesienia kasacji, swoją ocenę winien przedstawić podmiot profesjonalny, tj. adwokat, a nie sam skazany, który – jak wynika z jego „osobistej” kasacji oraz z rozpatrywanego zażalenia – nie wykazuje niezbędnej znajomości prawa w omawianej materii. Nie sposób przy tym tracić z pola widzenia i tej okoliczności, że stosownego pouczenia odnośnie warunków wniesienia kasacji skazany nie otrzymał.
Zupełnie inaczej sprawa będzie się przedstawiać, gdyby pomimo wezwania do uzupełnienia braku formalnego kasacji w postaci jej sporządzenia i podpisania przez adwokata, skazany tego braku by nie uzupełnił.
Nie można jednak z góry zakładać, że i podmiot profesjonalny nie dopatrzy się uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k. Teoretycznie bowiem rzecz ujmując, obrońca może na takie uchybienia wskazać, przy czym – co oczywiste – muszą to być uchybienia rzeczywiste, a nie pozorne (w tej ostatniej sytuacji kasacja byłaby w omawianej sprawie faktycznie niedopuszczalna), albo też może takich podstaw nie stwierdzić i odmówić sporządzenia kasacji.
W toku dotychczasowego postępowania skazany nie został wezwany do uzupełnienia wskazanego powyżej braku formalnego, a to dopiero warunkuje dalsze decyzje procesowe w kwestii kasacji skazanego P. B.
Mając zatem powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji postanowienia.