Treść orzeczenia
Sygn. akt V KK 471/12
Postanowienie
Dnia 27 marca 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Włodzimierz Wróbel
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 27 marca 2013r., sprawy K. W. skazanego z art. 190 § 1 k.k. i in., z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w Z. z dnia 15 maja 2012 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Ś. z dnia 31 stycznia 2012 r., postanowił
1) oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną,
2) obciążyć skazanego K. W. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego,
3) zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. J. S., Kancelaria Adwokacka kwotę 442,80 zł (słownie: czterysta czterdzieści dwa złote i 80/100), w tym 23 % VAT, z tytułu zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej za sporządzenie i wniesienie kasacji.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 31 stycznia 2012 r. Sądu Rejonowego K. W. został uznany winnym występków z art. 190 § 1 k.k. w zw. z art. 31 § 2 k.k., i art. 64 § 1 k.k., art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 31 § 2 k.k. i art. 64 § 1 k.k., art. 216 § 1 k.k. w związku z art. 31 § 2 k.k. Na podstawie art. 85 i n. k.k. wymierzono mu za nie karę łączną 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności. Rozstrzygniecie to zostało utrzymane w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego z dnia 15 maja 2012 r.
Od wyroku Sądu II instancji kasację w całości na korzyść skazanego wniósł jego obrońca, zarzucając temu orzeczeniu:
1) obrazę art. 439 §1 pkt. 1 k.p.k., w zw. z art. 41 § 1 k.p.k., tj. orzekanie w
2) sprawie przez sędziego, który podlegał wyłączeniu,
3) obrazę art. 439 §1 pkt. 9 k.p.k. w zw. z art. 17 §1 pkt.6 i 9 k.p.k. przez skazanie z art. 216 kk, pomimo braku skargi uprawnionego oskarżyciela przed upływem terminu przedawnienia czynu ściganego z oskarżenia prywatnego,
4) obrazę prawa materialnego, mianowicie art. 190 §1 k.k. przez jego zastosowanie, pomimo braku ustawowych znamion przestępstwa.
Podnosząc powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonych wyroków i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania oraz, w zakresie skazania z art. 216 k.k., o umorzenie postępowania w tym przedmiocie.
W odpowiedzi na kasację Prokurator Prokuratury Okręgowej wniósł o uznanie jej oddalenie i uznanie za oczywiście bezzasadną.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Wniesiona kasacja jest bezzasadna w stopniu oczywistym, co uzasadniało jej rozpoznanie na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
W pierwszej kolejności podkreślić należy, że zarzuty nr 1 i 2 kasacji dotyczą domniemanych wad orzeczenia I instancji, a więc nie wyroku Sądu odwoławczego, od którego zgodnie z art. 519 k.p.k. przysługuje kasacja. Z lapidarnego uzasadnienia zarzutów kasacyjnych, na podstawie art. 118 § 1 k.p.k. wywnioskować należy, że skarżący zarzuca Sądowi odwoławczemu, iż nie wyszedł on w fazie rozpoznawania apelacji poza granicę tego środka zaskarżenia i nie uwzględnił z urzędu potencjalnej bezwzględnej przesłanki odwoławczej (arg. ex art. 433 § 1 k.p.k. w zw. z art. 439 § 1 k.p.k.). Dopiero tak odczytany zarzut pozwala na rozpoznanie kasacji, jako formalnie zwróconej rzeczywiście przeciwko prawomocnemu orzeczeniu Sądu odwoławczego.
Zarzut nr 1 jest jednak chybiony. Literalne brzmienie art. 439 § 1 pkt 1) k.p.k. wskazuje, że jako bezwzględną przyczynę odwoławczą traktować należy jedynie sytuację, gdy w sprawie orzekała osoba podlegająca wyłączeniu z mocy prawa na podstawie art. 40 k.p.k. Zaś analiza akt niniejszej sprawy wskazuje, że sędzia J. P. złożył do akt oświadczenie o zachodzeniu (wedle jego oceny) okoliczności tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w tym postępowaniu (orzekanie w innej sprawie przeciwko oskarżonemu na podstawie częściowo pokrywającego się materiału dowodowego), co objęte jest dyspozycją art. 41 k.p.k. Ewentualne błędy Sądu Rejonowego w zakresie procedowania w przedmiocie wskazanego oświadczenia (art. 42 § 2 k.p.k.) nie były przedmiotem ani apelacji, ani też kasacji, co uniemożliwia analizę sprawy pod tym kątem.
Zarzut nr 2 także jest chybiony. Skarżąca nie uwzględnia w obliczeniach terminów przedawnienia normy wynikającej z art. 102 k.k. Otóż, jeśli w okresie przed upływem terminu przedawnienia wskazanym dla poszczególnych grup typów czynów zabronionych nastąpi wszczęcie postępowania przeciwko osobie, karalność przestępstwa ustaje z upływem odpowiednio 10 lub 5 lat od zakończenia okresu podstawowego. Zatem w niniejszej sprawie, biorąc pod uwagę, że o osobie (tożsamości) sprawcy pokrzywdzeni dowiedzieli się w chwili czynu tj. w dniu 4 października 2006 r., a przedstawienie zarzutów odbyło się następnego dnia, zgodnie z dyspozycją art. 102 k.k. upływ terminu przedawnienia należało oznaczyć na dzień 4 października 2012 r. Wyrok w II instancji zapadł dnia 15 maja 2012 r. po uprzednim objęciu ścigania występku z art. 216 k.k. przez prokuratora. Analiza chronologii poszczególnych rozstrzygnięć wskazuje jednoznacznie, że nie doszło do przedawnienia karalności czynu z art. 216 k.k. i konsekwentnie nie zachodzi bezwzględna przyczyna odwoławcza z art. 439 §1 pkt. 9 k.p.k.
Zarzut nr 3 w formie, jaką nadano mu w kasacji skarżącej, nie stanowi zarzutu kasacyjnego, gdyż pomimo, że został określony jako „rażące naruszenie prawa materialnego”, stanowi jedynie polemikę z ustaleniami faktycznymi poczynionymi w sprawie (art. ex. art. 523 § 1 k.p.k.). Skarżąca nie akcentuje rażąco błędnej wykładni art. 190 k.k., jaka miałaby jej zdaniem zostać poczyniona przez sąd meriti, ale kwestionuje zawartość materiału dowodowego w zakresie wskazującym na rzeczywistą obawę pokrzywdzonej, iż K. W. pozbawi ją życia. Wobec powyższego należało orzec jak w sentencji.