Jeżeli podstawą umorzenia postępowania jest ustalenie znikomej szkodliwości społecznej czynu (art. 17 § 1 pkt 3 k.p.k.), to – kierując się kryteriami określonymi w art. 115 § 2 k.k. – należy rozważyć, między innymi, postać zamiaru i motywację sprawcy, a to w konsekwencji rodzi wymaganie usytuowania sprawcy w procesowym charakterze podejrzanego.

Skoro organ procesowy tego nie uczynił (choć powinien), to z tego tytułu, kosztem praw gwarancyjnych określonej osoby, organ ten nie może uzyskać swoistego ułatwienia w postaci możliwości podjęcia w każdym czasie, w trybie art. 327 § 1 k.p.k., umorzonego wcześniej postępowania karnego. Negatywna przesłanka procesowa stanowi przeszkodę kontynuacji postępowania, umorzonego postanowieniem prokuratora.

SA (del. do SN) G. Salamon. Prokurator Prokuratury Krajowej: D. Barski. Sąd Najwyższy w sprawie Piotra Ś., wobec którego umorzono postępowanie karne o czyn z art. 231 § 1 k.k. i innych, po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie w dniu 8 stycznia 2008 r., kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego  na niekorzyść, od wyroku Sądu Okręgowego w O. z dnia 11 maja 2007 r., zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w O. z dnia 7 listopada 2006 r., oddalił kasację (...). UZAS AD NIENIE Zastępca Prokuratora Rejonowego w O. postanowieniem z dnia 19 marca 2005 r., umorzył śledztwo w sprawie „przekroczenia uprawnień przez starszego posterunkowego Piotra Ś. z Komisariatu Policji w P. w dniu 16 listopada 2004 r., polegającego na zaniechaniu spowodowania powtórnego badania rowerzysty Ireneusza N. alkosensorem, po ujawnieniu w wydychanym przez niego powietrzu 0,21 ‰ alkoholu i niesporządzenia protokołu użycia elektronicznego urządzenia kontrolno-pomiarowego do ilościowego oznaczenia alkoholu w wydychanym powietrzu i zaniechaniu sporządzenia dokumentacji niezbędnej do skierowania wniosku o ukaranie za wykroczenie oraz sfałszowania wyniku badania alkosensorem przez przerobienie cyfry 0,21 ‰ na 0,19 ‰ na rejestrze użycia alkosensora oraz w notatniku służbowym”, tj. o przestępstwo z art. 231 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. – na mocy art. 17 § 1 pkt 3 k.p.k. – wobec znikomej społecznej szkodliwości czynu. Prokurator Prokuratury Rejonowej w O., na podstawie art. 327 § 1 k.p.k., postanowieniem z dnia 4 stycznia 2006 r., podjął na nowo, umorzone postanowieniem Zastępcy Prokuratora Rejonowego w O. z dnia 19 marca 2005 r., śledztwo w sprawie przekroczenia uprawnień przez policjanta Piotra Ś. z Komisariatu Policji w P. w dniu 16 listopada 2004 r. i sfałszowania przez niego wyniku badania alkosensorem rowerzysty Ireneusza N. Sąd Rejonowy w O., wyrokiem z dnia 7 listopada 2006 r., uznał Piotra Ś. za winnego tego, że „w dniu 16 listopada 2004 r. w P., jako starszy posterunkowy Komisariatu Policji w P., po ujawnieniu w powietrzu wydychanym przez rowerzystę Ireneusza N. 0,21 ‰ alkoholu, zaniechał spowodowania powtórnego badania stanu trzeźwości Ireneusza N. i nie sporządził protokołu użycia elektronicznego urządzenia kontrolno-pomiarowego do ilościowego oznaczania alkoholu w wydychanych powietrzu oraz dokumentacji niezbędnej do skierowania wniosku o ukaranie za wykroczenie, a także sfałszował w rejestrze użycia alkosensora i notatniku służbowym uzyskany wynik badania stanu trzeźwości przez przerobienie cyfry 0,21 ‰ na cyfrę 0,19 ‰, przez co nie dopełnił swoich obowiązków oraz je przekroczył”, tj. popełnienia przestępstwa z art. 231 § 1 k.k. w zw. z art. 270 § 1 k.k. przy zastosowaniu art. 11 § 2 k.k., za co skazał go na karę grzywny w wysokości 50 stawek dziennych, przyjmując jedną stawkę dzienną grzywny za równoważną kwocie 20 zł. Sąd Okręgowy w O., po rozpoznaniu sprawy z powodu apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego, wyrokiem z dnia 11 maja 2007 r., zaskarżony wyrok uchylił i postępowanie karne, na zasadzie art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k., wobec oskarżonego Piotra Ś. o czyn z art. 231 § 1 k.k. w zw. z art. 270 § 1 k.k. przy zastosowaniu art. 11 § 2 k.k. – umorzył. Wyrok ów zaskarżył kasacją w całości – na niekorzyść oskarżonego Piotra Ś., Prokurator Generalny, zarzucając „rażące i mające istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenie prawa procesowego, a to art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k., polegające na uznaniu, że wyrok Sądu Rejonowego w O., skazujący Piotra Ś. obarczony był bezwzględną przyczyną odwoławczą, gdyż zapadł w wyniku kontynuowania uprzednio prawomocnie umorzonego postępowania, mimo, że postępowanie to zostało podjęte na nowo na podstawie art. 327 § 1 k.p.k. przez właściwego prokuratora, a wcześniej w jego toku nie przedstawiono żadnej osobie zarzutu popełnienia przestępstwa”. W oparciu o tak sformułowany zarzut autor kasacji wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w O. do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.