Treść orzeczenia
Sygn. akt V KK 320/14
Postanowienie
Dnia 4 lutego 2015 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Rafał Malarski
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpk po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 4 lutego 2015 r., sprawy R. R. uniewinnionego od zarzutu popełnienia czynu z art. 284 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k., z powodu kasacji wniesionej przez pełnomocnika oskarżyciela subsydiarnego P.R. od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 22 maja 2014 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w P. z dnia 23 grudnia 2013 r., postanowił:
1) oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2) obciążyć oskarżyciela subsydiarnego P. R. kosztami sądowymi za postępowanie kasacyjne.
Uzasadnienie
Kasacja pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego subsydiarnego okazała się bezzasadna w stopniu oczywistym. Podzielić tu należało wszechstronną i wyczerpującą argumentację zawartą w pisemnej odpowiedzi na kasację autorstwa prokuratora Prokuratury Apelacyjnej. Powtarzanie wywodów oskarżyciela publicznego byłoby postąpieniem zbytecznym, a więc i w jakimś sensie nieracjonalnym. Sąd Najwyższy za celowe uznał jedynie zasygnalizowanie kilku okoliczności, które dla rozstrzygnięcia sprawy na etapie postępowania kasacyjnego miały kluczowe znaczenie.
Po pierwsze – podnosząc zarzut nierozpoznania zgłoszonych w apelacji wniosków dowodowych o uzupełniające przesłuchanie P. R. i przeprowadzenie konfrontacji oskarżonego z pokrzywdzonym, skarżący zdaje się nie dostrzegać stanowiska przedstawionego na s. 18 uzasadnienia zaskarżonego wyroku.
Wskazano tam przekonująco i wyraźnie, że możliwości dowodowe w zakresie ustalenia okoliczności istotnych zostały wyczerpane, podkreślając nadto, że zarówno oskarżony, jak i oskarżyciel posiłkowy byli wielokrotnie w sprawie przesłuchiwani, a sprzeczności w ich relacjach zostały wychwycone i przeanalizowane.
Po drugie – Sąd ad quem odniósł się do kwestii podziału ról i kompetencji w prowadzonej działalności pomiędzy oskarżonymi a pokrzywdzonym (s. 11 – 12 uzasadnienia), wykorzystywania przez P. R. środków pieniężnych firmy F. do własnych celów (s. 13 uzasadnienia), wiarygodności wyjaśnień R. R. (s.15 uzasadnienia) i okoliczności propozycji przekazania P. R. kwoty 200 000 zł i ciężarówki ze stalą przez oskarżonego (s. 15 uzasadnienia). Z treści kasacji można odnieść wrażenie, że jej autor w ogóle nie zwracał uwagi na argumenty wysunięte w motywacyjnej części zaskarżonego wyroku.
Po trzecie – skarżący nie zdołał wykazać błędności stwierdzenia, że w sprawie nie było możliwe ustalenie, co rzeczywiście stało się z blachą, o której mowa w zarzucie aktu oskarżenia, i że tym samym nie było możliwości ustalenia, czy oskarżony w jakikolwiek sposób postąpił z blachą jak z własną.
Po czwarte – Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej oceny zebranego materiału dowodowego, co znalazło odzwierciedlenie w drobiazgowym wręcz uzasadnieniu. Sąd odwoławczy podzielił tę ocenę, odnosząc się szczegółowo do wszystkich zastrzeżeń i wątpliwości autora kasacji. O przekroczeniu w niniejszej sprawie zasady swobodnej oceny dowodów nie mogło być mowy.
Dlatego Sąd Najwyższy oddalił kasację w trybie określonym w art. 535 § 3 k.p.k. O kosztach sądowych za postępowanie kasacyjne orzeczono po myśli art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 518 k.p.k.