Treść orzeczenia
Sygn. akt V CZ 85/13
Postanowienie
Dnia 24 stycznia 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Grzegorz Misiurek (przewodniczący, sprawozdawca)
SSN Marta Romańska
SSN Maria Szulc
w sprawie z wniosku wierzyciela Powszechnej Kasy Oszczędności Bank Polski S.A. w W. przy uczestnictwie dłużniczki D. N. o nadanie klauzuli wykonalności bankowemu tytułowi egzekucyjnemu, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 24 stycznia 2014 r., zażalenia dłużniczki na postanowienie Sądu Okręgowego w O. z dnia 18 października 2013 r., odrzuca zażalenie i oddala wniosek wierzyciela o zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego.
Uzasadnienie
Sąd Rejonowy w N. postanowieniem z dnia 25 sierpnia 2009 r., uwzględniając wniosek wierzyciela Powszechnej Kasy Oszczędności Banku Polskiego Spółki Akcyjnej w W., nadał klauzulę wykonalności wystawionemu przez ten Bank tytułowi egzekucyjnemu przeciwko dłużniczce D. N.
Sąd Okręgowy w O. postanowieniem z dnia 21 sierpnia 2013 r. odrzucił zażalenie dłużniczki na powyższe postanowienie Sądu Rejonowego jako spóźnione, a postanowieniem z dnia 18 października 2013 r. odrzucił wniesione przez nią zażalenie postanowienie z dnia 21 sierpnia 2013 r. jako niedopuszczalne. Dłużniczka zaskarżyła postanowienie Sądu Okręgowego z dnia 18 października 2013 r. zażaleniem do Sądu Najwyższego, zarzucając naruszenie art. 3941
§ 2 i 3 k.p.c.
W odpowiedzi na zażalenie wnioskodawca wniósł o jego odrzucenie i zasądzenie na jego rzecz od dłużniczki kosztów postępowania zażaleniowego.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3941
§ 2 k.p.c., w sprawach, w których przysługuje skarga kasacyjna, zażalenie przysługuje na postanowienie sądu drugiej instancji kończące postępowanie w sprawie, z wyjątkiem postanowień, o których mowa w art. 3981 k.p.c. a także postanowień wydanych w wyniku rozpoznania zażalenia na postanowienie sądu pierwszej instancji.
W postępowaniu egzekucyjnym oraz klauzulowym nie przysługuje skarga kasacyjna ani skarga o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem (art. 7674 § 2 i 3 k.p.c.). W orzecznictwie Sądu Najwyższego zostało przy tym wyjaśnione, że w żadnym z tych postępowań nie stosuje się – odpowiednio – art. 3941 k.p.c. (zob. m.in. postanowienia: z dnia 17 grudnia 2010 r., III CZ 59/10, nie publ.; z dnia 11 maja 2011 r., I CZ 127/10, nie publ. i z dnia 9 listopada 2011 r., II CZ 91/11, nie publ.). Z powyższego wynika, że postanowienie Sądu Okręgowego z dnia18 października 2013 r. odrzucające zażalenie na postanowienie tegoż Sądu z dnia 21 sierpnia 2013 r. nie podlega zaskarżeniu zażaleniem do Sądu Najwyższego. Wyrażając taką ocenę, Sąd Okręgowy – wbrew zarzutowi skarżącej – nie naruszył art. 3941
§ 2 i 3 k.p.c.
Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3986 § 3 w związku z art.
3941
§ 3 k.p.c. orzekł, jak w sentencji. Oddalając wniosek wierzyciela o zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego Sąd Najwyższy miał na uwadze to, że argumentacja przytoczona w odpowiedzi na zażalenie nie odnosiła się w ogóle do przesłanek istotnych dla rozstrzygnięcia zaskarżonego postanowienia.