Treść orzeczenia
Sygn. akt V CNP 53/14
Postanowienie
Dnia 9 kwietnia 2015 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Dariusz Dończyk
w sprawie ze skargi B. B. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Ś. z dnia 3 grudnia 2013 r., w sprawie z powództwa B. B. przeciwko Z. C. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 9 kwietnia 2015 r., odrzuca skargę.
Uzasadnienie
Powód B. B. wniósł o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Ś. z dnia 3 grudnia 2013 r., opierając ją na podstawie naruszenia prawa materialnego i procesowego.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia powinna odpowiadać ogólnym wymaganiom pisma procesowego oraz szczególnym tzw. konstrukcyjnym, przewidzianym dla tego środka prawnego w art. 4245 § 1 k.p.c., których spełnienie jest niezbędne do uznania wniesionego środka za skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia w rozumieniu art. 4242
§ 1 k.p.c. Niespełnienie przez skargę któregokolwiek z wymogów określonych w art. 4245
§ 1 k.p.c. skutkuje jej odrzuceniem przez Sąd Najwyższy (art. 4248 § 1 k.p.c.) bez możliwości wszczęcia postępowania zmierzającego do sanowania dostrzeżonych braków. Należy do nich m.in. wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne oraz wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe.
Obowiązek wskazania przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, jest wymogiem odrębnym od powinności przytoczenia w skardze jej podstaw oraz ich uzasadnienia. Wskazanie zatem przez skarżącego przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które zostały naruszone przez sąd, w ramach przytoczenia podstawy skargi, nie spełnia jednocześnie wymogu określonego w art. 4245
§ 1 pkt 3 k.p.c. W skardze wniesionej od wyroku Sądu Okręgowego w Ś. z dnia 3 grudnia 2013 r. nie wskazano przepisu prawa, z którym ten wyrok jest niezgodny. Nie został również spełniony wymóg określony w art. 4245
§ 1 pkt 5 k.p.c. W orzecznictwie Sądu Najwyższego jest utrwalone stanowisko, że samo wskazanie przez skarżącego, iż od zaskarżonego orzeczenia nie przysługiwały żadne środki prawne nie odpowiada wymogowi wykazania, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia nie było możliwe w drodze innych środków prawnych. W świetle tego przepisu wymagane jest przedstawienie odpowiedniego wywodu prawnego pozwalającego uznać, że skarżący wykazał brak możliwości wzruszenia zaskarżonego orzeczenia przy pomocy dostępnych środków prawnych. Niewystarczające jest samo stwierdzenie o braku możliwości wzruszenia zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych, nie poparte stosowną argumentacją i przytoczeniem właściwych przepisów prawa.
Z tych względów skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c.