Treść orzeczenia
Sygn. akt V CNP 51/14
Postanowienie
Dnia 2 kwietnia 2015 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
Prezes SN Tadeusz Ereciński w sprawie ze skargi interwenienta ubocznego G. Towarzystwa Ubezpieczeń S.A. w W. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 11 marca 2014 r. w sprawie powództwa D. K. przeciwko V. Sp. z o.o. w M. z udziałem interwenienta ubocznego G. Towarzystwa Ubezpieczeń S.A. w W. o zapłatę, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 2 kwietnia 2015 r., odrzuca skargę.
Uzasadnienie
W skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia interwenient uboczny wnosił o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 11 marca 2014 r.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Zgodnie z art. 4244 zdanie drugie k.p.c. podstawą skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów. Wskazane przez skarżącego art. 233 § 1 w zw. z art. 245 k.p.c. wprost dotyczą ustaleń faktów i oceny dowodów. Przyznał to zresztą strona skarżąca zarzucając błędną ocenę wiarygodności i mocy dowodowej dowodów z dokumentów.
Również zarzut naruszenia art. 822 w zw. z art. 6 i art. 415 k.c. w istocie zmierza do podważenia ustaleń, dokonanych przez Sąd, w skardze zarzuca się bowiem, że Sąd błędnie przyjął, iż powód udowodnił wszystkie przesłanki odpowiedzialności deliktowej podczas gdy powód nie wykazał należytymi dowodami, w tym dowodem z opinii biegłego, przesłanki wysokości szkody. Z tych przyczyn skargę należało odrzucić (art. 4244 zd. 2 w zw. z art. 4248
§ 1 k.p.c., por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 września 2005 r., III CSK 13/05, OSNC 2006, nr 4, poz. 76).