descriptionTreść orzeczenia

WYROK Z DNIA 2 MARCA 2004 R.

Sygn. akt SDI 4/04

Przewodniczący: sędzia SN Tomasz Grzegorczyk.

Sędziowie SN: Józef Dołhy (sprawozdawca), Halina Gordon-Krakowska.

Sygn. akt (...)

Uzasadnienie

Sąd Dyscyplinarny Izby Adwokackiej orzeczeniem z dnia 11 stycznia 2001

r. uznał adwokata za winnego tego, że:

I. jako obrońca w sprawach karnych nie wziął udziału w rozprawach i nie usprawiedliwił swojej nieobecności w następujących sprawach:

1. w sprawie II K.1752/97 w Sądzie Rejonowym dotyczącej oskarżonego Tadeusza K., w dniach: 13.01.1997 r., 14.03.1997 r., 5.09.1997 r., 9.11.1997 r., 19.02.1998 r., 27.05.1998 r., 8.09.1998 r., 1.12.1998 r., 22.12.1998 r., 16.02.1999 r., 29.03.1999 r., 15.07.1999 r., 14.10.1999

r. 30.11.1999 r., 1.12.1999 r.,

2. w sprawie II K.164/98/G w Sądzie Rejonowym dotyczącej oskarżonego Krzysztofa G., w dniach: 21.08.1998 r., 2.10.1998 r., 3.11.1998 r., 25.11.1998 r., 15.12.1998 r., 6.01.1999 r., 26.02.1999 r., 20.04.1999 r., 22.09.1999 r., 10.11.1999 r. i 15.12.1999 r.,

3. w sprawie IV K.225/94 w Sądzie Okręgowym dotyczącej oskarżonego Jarosława W., w dniach: 8.06.1999 r. i 2.08.1999 r.,

4. w sprawie IV K.355/97 w Sądzie Okręgowym dotyczącej oskarżonych Jarosława W. i Jarosława P., w dniu 15.04.1999 r.,

5. w sprawie IV K.89/98 w Sądzie Okręgowym dotyczącej oskarżonego Roberta R., w dniu 15.12.1998 r.,

6. w sprawie IV K.29/99 w Sądzie Okręgowym dotyczącej oskarżonego Witolda M., w dniach 24.03.1999 r. i 9.04.1999 r.,

7. w sprawie II Ka 36/99 w Sądzie Okręgowym dotyczącej oskarżonego Marcina Z., w dniu 15.04.1999 r.,

8. w sprawie II K.431/96 w Sądzie Rejonowym dotyczącej oskarżonej Marii J., w dniach: 12.11.1996 r., 4.03.1997 r., 7.05.1997 r., 5.09.1997 r., 9.06.1998 r. i 28.04.1999 r.,

9. w sprawie II Aka 55/99 w Sądzie Apelacyjnym dotyczącej oskarżonego Jacka W., w dniu 25.03.1998 r., tj. przewinienia z art. 80 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. – Prawo o adwokaturze w zw. z § 8 oraz § 30 art. 1 i 2 Zbioru Zasad Etyki Adwokackiej i Godności Zawodu z dnia 10 października 1998 r., i za to na podstawie art. 81 ust. 1 pkt 4 ustawy – Prawo o adwokaturze wymierzył obwinionemu karę jednego roku zawieszenia w czynnościach zawodowych;

II. w okresie od lipca 1998 r. do 27 grudnia 1999 r. uporczywie uchylał się od obowiązku uiszczania składek korporacyjnych doprowadzając do zaległości z tego tytułu w łącznej kwocie 1.900 zł, tj. przewinienia z art. 80 cyt. ustawy w zw. z § 65 cyt. zbioru, i za to na podstawie art. 81 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy wymierzył obwinionemu karę nagany;

III. w okresie od lipca 1997 r. uchyla się od uiszczenia kary pieniężnej w kwocie 6.000 zł orzeczonej przez Sąd Dyscyplinarny Izby Adwokackiej w dniu 18 czerwca 1997 r. w sprawie sygn. (...), tj. przewinienia z art. 80 cyt. ustawy w zw. z § 63 cyt. zbioru i za to na podstawie art. 81 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy wymierzył obwinionemu karę nagany; nadto orzekł – na podstawie art. 81 cyt. 3 cyt. ustawy – zakaz wykonywania patronatu na okres pięciu lat, na zasadzie art. 84 ust. 1 cyt. ustawy wymierzył obwinionemu za przewinienia określone w pkt II i III jako karę łączną – karę nagany.

Od tego orzeczenia obwiniony adwokat złożył odwołanie, kwestionując wysokość kary wymierzonej mu za czyn opisany w pkt I oraz zakres przypisanego mu przewinienia i wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie o zmianę orzeczenia i wymierzenie mu stosownej kary pieniężnej.

Wyższy Sąd Dyscyplinarny Naczelnej Rady Adwokackiej orzeczeniem z dnia 10 listopada 2001 r. zmienił zaskarżone orzeczenie w ten sposób, że na podstawie art. 84 ust. 1 i 2 pkt 4 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. – Prawo o adwokaturze wymierzył obwinionemu adwokatowi za wszystkie popełnione przewinienia dyscyplinarne jedną karę łączną jednego roku zawieszenia w czynnościach zawodowych oraz orzekł dodatkowo zakaz wykonywania patronatu na okres pięciu lat, zaś w pozostałej części zaskarżone orzeczenie utrzymał w mocy.

Od orzeczenia Wyższego Sądu Dyscyplinarnego Naczelnej Rady Adwokackiej kasację wniósł obrońca oskarżonego adwokata zarzucając naruszenie prawa wyrażające się obrazą przepisów postępowania, a w szczególności art. 6 k.p.k., § 22 ust. 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 23 lipca 1998 r. (Dz. U. Nr 99, poz. 635) – a contrario, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia, wyrażające się bezpodstawnym uznaniem nieobecności obwinionego na rozprawie w dniu 10 listopada 2001 r. jako zbędnej i nieusprawiedliwionej. W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy Wyższemu Sądowi Dyscyplinarnemu Naczelnej Rady Adwokackiej do ponownego rozpoznania. Na rozprawie kasacyjnej Zastępca Rzecznika Dyscyplinarnego Naczelnej Rady Adwokackiej wniósł o oddalenie kasacji.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje

Kasacja obrońcy obwinionego jest zasadna.

Bezsporne jest, że obwiniony adwokat w pisemnym wniosku z dnia 12 października 2001 r. wyraził wolę osobistego wzięcia udziału w rozprawie odwoławczej i deklarował zamiar przedstawienia na tej rozprawie dokumentów mających, jego zdaniem, istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Bezsporne jest również, że na kolejną rozprawę odwoławczą w dniu 10 listopada 2001 r. obwiniony nie stawił się. Powodem jego niestawiennictwa był wypadek, któremu uległ w dniu 9 listopada 2001 r. i w wyniku którego odniósł obrażenia fizyczne uniemożliwiające mu poruszanie się. O powyższym zdarzeniu, udokumentowanym zaświadczeniem lekarskim, obwiniony powiadomił w dniu 9 listopada 2001 r. faksem Sąd odwoławczy, wnioskując o odroczenie rozprawy. Do Sądu odwoławczego przesłane faksem pisma obwinionego dotarły w zniekształconej postaci. Uznając nieobecność obwinionego za nieusprawiedliwioną, Sąd odwoławczy rozpoznał odwołanie i wydał zaskarżone orzeczenie. Tymczasem nawet pobieżna lektura nadesłanego faksem zaświadczenia lekarskiego wskazuje, że Sąd odwoławczy, zachowując minimum staranności, powinien zauważyć, iż nieobecność obwinionego była usprawiedliwiona.