Treść orzeczenia
Sygn. akt IV KZ 8/14
Postanowienie
Dnia 18 lutego 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Józef Dołhy
w sprawie M. Ż. skazanego z art. 177 § 2 i in. k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 18 lutego 2014 r., zażalenia obrońcy na postanowienie Sądu Okręgowego w C. z dnia 12 grudnia 2013 r., o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku obrońcy o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku sądu odwoławczego, postanowił: utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 12 grudnia 2013 r. Sąd Okręgowy w C. pozostawił bez rozpoznania wniosek obrońcy oskarżonego M. Ż. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego w C. z dnia 29 listopada 2010 r., uznając że czynność procesowa dokonana została z przekroczeniem terminu zawitego, o którym mowa w art. 126 § 1 k.p.k.
Na to postanowienie złożył zażalenie obrońca skazanego, wnosząc o jego zmianę przez przywrócenie skazanemu terminu do złożenia wniosku o doręczenie orzeczenia wraz z uzasadnieniem. Skarżący zarzucił obrazę art. 170 § 1 k.p.k. oraz błąd w ustaleniach faktycznych, wywodząc, że niedotrzymanie przez skazanego terminu zawitego nastąpiło z przyczyn od niego niezależnych.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Zażalenie obrońcy nie jest zasadne, zaś podniesione zarzuty oparte są na zwykłych spekulacjach.
Zbadanie zasadności wniosku o przywrócenie terminu zawitego musi być poprzedzone ustaleniem, że wniosek ten został złożony z zachowaniem terminu określonego w art. 126 § 1 k.p.k., tj. przed upływem 7 dni od ustania przeszkody uniemożliwiającej jego zgłoszenie. Kwestie te Sąd Okręgowy rozważył należycie, analizując okoliczności związane z występowaniem w sprawie obrońców z wyboru, tak na etapie postępowania odwoławczego, jak i postępowania wykonawczego, i poczynione w tym zakresie ustalenia nie nasuwają żadnych zastrzeżeń. W świetle tych ustaleń, idących maksymalnie na korzyść, nie budzi wątpliwości, że przeszkoda, na którą powołuje się skarżący, ustała z dniem 7 grudnia 2012 r., a zatem termin do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu upłynął w dniu 14 grudnia 2012 r. Przedmiotowy wniosek obrońca złożył w dniu 8 października 2013 r. W świetle powyższego oczywiste jest, że czynność procesowa dokonana z przekroczeniem terminu zawitego nie może wywołać skutków prawnych, zatem decyzja o pozostawieniu wniosku o przywrócenie terminu bez rozpoznania była prawidłowa.
Podzielając trafność zaskarżonego postanowienia, orzeczono jak na wstępie.