Treść orzeczenia
Sygn. akt IV KK 146/15
Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej
Dnia 2 czerwca 2015 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Wiesław Kozielewicz (przewodniczący)
SSN Zbigniew Puszkarski
SSA del. do SN Dariusz Czajkowski (sprawozdawca)
Protokolant Danuta Bratkrajc
w sprawie Z. G. skazanego z art. 209 § 1 k.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 kpk.k. w dniu 2 czerwca 2015 r. kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść skazanego od wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w K. z dnia 11 lutego 2014 r.; uchyla zaskarżony wyrok w części dotyczącej orzeczenia o karze i sprawę w tym zakresie przekazuje Sądowi Rejonowemu w K. do ponownego rozpoznania.
Uzasadnienie
Zaskarżonym kasacją wyrokiem nakazowym z dnia 11 lutego 2014 r., Sąd Rejonowy w K. uznał oskarżonego Z. G. za winnego popełnienia czynu z art. 209 § 1 k.k. i przy zastosowaniu przepisu art. 58 § 3 k.k. wymierzył mu karę 2 lat ograniczenia wolności, polegającą na wykonywaniu nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin w stosunku miesięcznym.
Orzeczenie to nie zostało zaskarżone przez strony i uprawomocniło się w dniu 15 marca 2014 r.
Kasację od tego wyroku w części dotyczącej orzeczenia o karze – na korzyść skazanego – wniósł Prokurator Generalny. Zarzucił on wyrokowi rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisu prawa materialnego, a mianowicie art. 58 § 3 k.k., polegające na wymierzeniu skazanemu za popełnienie przestępstwa z art. 209 § 1 k.k., przy zastosowaniu art. 58 § 3 k.k. kary 2 lat ograniczenia wolności, podczas gdy przepis ten odnosi się tylko do sytuacji, gdy czyn zabroniony zagrożony jest wyłącznie karą pozbawienia wolności nieprzekraczającą 5 lat, nie ma natomiast zastosowania do przypadków alternatywnego zagrożenia karą pozbawienia wolności i karami nieizolacyjnymi. W konkluzji kasacji Prokurator Generalny wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w K. do ponownego rozpoznania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Kasacja jest oczywiście zasadna.
Nie ulega bowiem żadnej wątpliwości, iż Sąd Rejonowy wymierzając oskarżonemu karę 2 lat ograniczenia wolności, przy zastosowaniu przepisu art. 58 § 3 k.k., dopuścił się obrazy wskazanego przepisu prawa materialnego. Rację ma Prokurator Generalny, że przepis ten odnosi się tylko do sytuacji, gdy czyn zabroniony zagrożony jest wyłącznie karą pozbawienia wolności nieprzekraczającą 5 lat, nie ma natomiast zastosowania do przypadków alternatywnego zagrożenia karą pozbawienia wolności i karami nieizolacyjnymi (patrz też wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 marca 2012 r., IV KK 322/11, OSNKW 2012, z. 9, poz. 94). Należało zatem w zaskarżonej przez Prokuratora Generalnego części wyrok uchylić i tylko w tym zakresie sprawę przekazać Sądowi Rejonowemu w K. do ponownego rozpoznania.
Z powyższych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.