Treść orzeczenia
Sygn. akt IV CZ 76/14
Postanowienie
Dnia 20 listopada 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Dariusz Dończyk
z dnia 28 kwietnia 2014 r.
w sprawie ze skargi powoda o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w L. z dnia 9 marca 2012 r w sprawie z powództwa J. D. przeciwko Bankowi […] Spółce Akcyjnej w W. i Agencji Nieruchomości Rolnych w W. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 20 listopada 2014 r., na skutek zażalenia powoda na punkt drugi zarządzenia Przewodniczącego Sądu Okręgowego w L. odrzuca zażalenie.
Uzasadnienie
Zaskarżonym zarządzeniem Przewodniczącego Sądu Okręgowego w L. z dnia 28 kwietnia 2014 r. ustalono opłatę w wysokości 100 000 zł od skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w L. z dnia 9 marca 2012 r. (sygn.[…]). Zarządzenie to zaskarżył zażaleniem do Sądu Najwyższego powód J. D.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Zażalenie skierowane przeciwko wyżej wymienionemu zarządzeniu, jako niedopuszczalne, podlega odrzuceniu. Przepisy kodeksu postępowania cywilnego (art. 3941
§ 1, § 11 i § 2 k.p.c.) zawierają zamknięty katalog sytuacji, w których można wnieść zażalenie do Sądu Najwyższego. Do zażaleń tych nie ma zatem zastosowania art. 394 § 1 pkt 9 w zw. z art. 398 k.p.c.
Zgodnie z art. 3941
§ 1 k.p.c., zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje jedynie na postanowienie sądu pierwszej instancji odrzucające skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.
Argument a contrario uzasadnia więc wniosek, że zażalenie nie przysługuje na zarządzenie przewodniczącego sądu pierwszej instancji w przedmiocie ustalenia opłaty od wniesionej skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Dodatkowo należy podnieść, że zgodnie z art. 42412 k.p.c. w wypadkach nieuregulowanych przepisami niniejszego działu (tj. działu VIII dotyczącego skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia) do postępowania wywołanego wniesieniem skargi stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej. Według ugruntowanego stanowiska orzecznictwa, nie jest zaskarżalne zarządzenie przewodniczącego sądu drugiej instancji o wezwanie do uiszczenia opłaty od skargi kasacyjnej, czy poprzednio kasacji (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 29 kwietnia 1999 r., I CKN 120, PS 1999, nr 11-12, s. 189, z dnia 3 października 2000 r., I CZ 97/00, OSNC 2001, nr 3, poz. 45, z dnia 27 stycznia 2005 r., V CZ 163/04, nie publ.). Kontrola zasadności wezwania strony do uiszczenia opłaty od skargi kasacyjnej może być przedmiotem kontroli Sądu Najwyższego jedynie pośrednio, przy wykorzystaniu art. 380 k.p.c., w razie wniesienia zażalenia na postanowienie sądu odrzucające skargę kasacyjną, czy odpowiednio skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.
Z tych względów na podstawie art. 3986
§ 3 w zw. z art. 3986
§ 2 i art. 3941
§ 3 k.p.c. postanowiono, jak w sentencji.