Treść orzeczenia
Sygn. akt IV CZ 6/06
Postanowienie
Dnia 7 lutego 2006 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Irena Gromska-Szuster (przewodniczący)
SSN Barbara Myszka
SSN Marek Sychowicz (sprawozdawca)
w sprawie z powództwa B.P., M.P. i I.Z. przeciwko "W." SA o zapłatę, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 7 lutego 2006 r., zażalenia powodów na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 25 października 2005 r., sygn. akt [...], oddala zażalenie; zasądza od powodów na rzecz strony pozwanej kwotę 1200 (jeden tysiąc dwieście) złotych tytułem kosztów postępowania zażaleniowego.
Uzasadnienie
Postanowieniem dnia 25 października 2005 r. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę kasacyjną powodów B.P., M.P. i I.Z. od wyroku tego Sądu z dnia 19 lipca 2005 r., gdyż stwierdził, że wobec wartości przedmiotu zaskarżenia – 44 064 zł skarga jest niedopuszczalna (art. 3982
§ 1 k.p.c.).
W zażaleniu na wymienione postanowienie powodowie, powołując się na to, że powództwo wniesione zostało w dniu 9 listopada 2004 r., zarzucili rażące naruszenie prawa procesowego – art. 3 ustawy z dnia 22 grudnia 2004 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z 2005 r. Nr 13, poz. 98) i wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
Pozwany „W.”, SA wniósł o oddalenie zażalenia i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania zażaleniowego.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Artykuł 3 ustawy z dnia 22 grudnia 2004 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych wyraża zasadę bezpośredniego działania przepisów tej ustawy niezależnie od chwili wszczęcia postępowania. Przewidziany tym przepisem wyjątek dotyczy jedynie złożenia, rozpoznania i odmowy przyjęcia do rozpoznania kasacji od orzeczenia wydanego przed dniem wejścia w życie ustawy. Ponieważ ustawa z dnia 22 grudnia 2004 r. weszła w życie w dniu 6 lutego 2005 r. (art. 6), do złożenia (a także rozpoznania i odmowy przyjęcia do rozpoznania) skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po tym dniu stosuje się przepisy tej ustawy, a więc i wprowadzony tą ustawą przepis art. 3982
§ 1 k.p.c. Jego zastosowanie przez Sąd Apelacyjny nie stanowi więc zarzucanego w zażaleniu naruszenia art. 3 ustawy z dnia 22 grudnia 2004 r.
Na gruncie postępowania cywilnego obowiązuje zasada bezpośredniego obowiązywania przepisów nowej ustawy, chyba że przepisy stanowią inaczej (zob. art. XV § 1 przep. wpr. k.p.c.). Wyrażający ją art. 3 ustawy z dnia 22 grudnia 2004 r., w szczególności w odniesieniu do złożenia skargi kasacyjnej, nie jest sprzeczny z Konstytucją. Wbrew zapatrywaniu skarżących nie można mówić o nabyciu przez nich prawa do rozpoznania sprawy przez Sąd Najwyższy dlatego, że w chwili wytoczenia powództwa od orzeczenia sądu drugiej instancji, które byłoby wydane w sprawie, przysługiwała kasacja. Standardem konstytucyjnym jest jedynie postępowanie dwuinstancyjne (art. 176 ust. 1 Konstytucji). Ograniczenie przez ustawodawcę możliwości zaskarżenia (czy to środkiem zwykłym czy nadzwyczajnym) orzeczenia sądu drugiej instancji, nie stanowi naruszenia Konstytucji. W szczególności nie jest pozbawieniem prawa do sądu (art. 45 ust. 1 Konstytucji) ani nie jest sprzeczne z art. 2 Konstytucji.
Z przytoczonych względów zażalenie, jako niezasadne, podlegało oddaleniu (art. 3941
§ 3 w zw. z art. 39814 k.p.c.).
O kosztach postępowania zażaleniowego Sąd Najwyższy postanowił na podstawie art. 108 § 1 w zw. z art. 98 § 1 i 3 k.p.c. oraz § 6 pkt 5 i § 12 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).