Treść orzeczenia
Sygn. akt IV CZ 104/10
Postanowienie
Dnia 9 grudnia 2010 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Marek Sychowicz (przewodniczący)
SSN Iwona Koper (sprawozdawca)
SSA Jan Kremer
ze skargi M. P. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 24 listopada 2009 r., sygn. akt I ACa (…) w sprawie z powództwa I.(...) Spółki Akcyjnej w G. przeciwko M. P. o ochronę dóbr osobistych i zapłatę, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 9 grudnia 2010 r., zażalenia pozwanego na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 28 czerwca 2010 r., sygn. akt I ACa (…), oddala zażalenie.
Uzasadnienie
Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 28 czerwca 2010 r. odrzucił, na podstawie art. 410 k.p.c., skargę M. P. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 24 listopada 2009 r. w sprawie z powództwa I.(...) S.A. w G. przeciwko skarżącemu o ochronę dóbr osobistych i o zapłatę.
Sąd Apelacyjny uznał, że wskazane w skardze podstawy do wznowienia w rzeczywistości nie istnieją, a zatem wniesiona skarga nie jest oparta na ustawowej podstawie.
Pozwany zaskarżył postanowienie Sądu Apelacyjnego w całości, wnosząc w zażaleniu o jego uchylenie i orzeczenie co do istoty sprawy, względnie przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania oraz rozstrzygnięcie o kosztach procesu według norm przepisanych. Podniósł że, kwestionowane postanowienie jest przedwczesne, wobec niewezwania go do usunięcia braków formalnych skargi z powodu których została ona odrzucona. Nadto zarzucił bezzasadne nieuwzględnienie przez Sąd rozpoznający skargę, że kończący postępowanie w sprawie wyrok zapadł w warunkach nieważności oraz że został uzyskany za pomocą przestępstwa.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Pozwany brał udział we wszystkich rozprawach przed sądem pierwszej instancji, jak też, czego obecnie nie kwestionuje został prawidłowo zawiadomiony o rozprawie apelacyjnej. Nie można więc uznać, że wyrok Sądu Apelacyjnego zapadł w warunkach nieważności z powodu niewłaściwej reprezentacji pozwanego, czy też jak raczej należałoby kwalifikować opisaną przez pozwanego w zażaleniu jej przyczynę, z powodu pozbawienia go prawa do obrony swoich praw. Nie mogło też stanowić podstawy wznowienia postępowania uzyskanie tego wyroku za pomocą przestępstwa, co – jak trafnie wskazał Sąd Apelacyjny – nie tylko nie zostało wykazane stwierdzającym jego popełnienie wyrokiem sądu, ale nawet bliżej uzasadnione.
Podzielić należy stanowisko Sądu Apelacyjnego, iż zgłoszony w skardze o wznowienie wniosek nie dotyczy później wykrytego dowodu, lecz powziętej przez pozwanego wiedzy odnośnie do rzekomej możliwości dokonania odmiennej, niż przyjęta w wyroku kończącym sprawę, oceny prawnej ustalonego w niej stanu faktycznego. Bez znaczenia dla zasadności wniesionego zażalenia pozostaje więc szeroko przedstawiona w jego uzasadnieniu kwestia, czy informacja ta była znana pozwanemu lub przy zachowaniu normalnej staranności mogła być znana już w trakcie postępowania i czy pozwany mógł z niej wówczas skorzystać.
Nie należy do braków formalnych skargi o wznowienie postępowania, podlegających uzupełnieniu w trybie art. 130 k.p.c., niedostateczne dla uznania, że skarga oparta jest na ustawowych podstawach, uzasadnienie w zakresie faktów substancjonujących te podstawy. Sąd do którego skarga została wniesiona nie ma więc obowiązku wezwania skarżącego do uzupełnienia skargi w tym zakresie.
Nieuzasadnione z powyższych względów zażalenie podlegało oddaleniu stosownie do art. 39814 k.p.c. w zw. z art. 3941
§ 1 i 3 k.p.c.