Treść orzeczenia
Sygn. akt IV CSK 64/07
Postanowienie
Dnia 22 marca 2007 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Lech Walentynowicz
w sprawie z wniosku Prokuratora Prokuratury Rejonowej B. przy uczestnictwie E. W. o przyjęcie uczestniczki postępowania do szpitala psychiatrycznego, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 22 marca 2007 r., na skutek skargi kasacyjnej uczestniczki postępowania od postanowienia Sądu Okręgowego w B. z dnia 21 grudnia 2006 r., odrzuca skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Postanowieniem z 14 września 2006 r. Sąd Rejonowy w B. (sygn. akt V RNs …/06) orzekł konieczność przyjęcia, w trybie art. 29 ustawy z dnia 19 sierpnia 1994
r. o ochronie zdrowia psychicznego, do szpitala psychiatrycznego E. W., mimo braku jej zgody. W sprawie ustalono, że E. W., ur. […] od dłuższego czasu zachowuje się w sposób wskazujący na występowanie zaburzeń i choroby psychicznej, które nasiliły się wraz ze śmiercią jej matki we wrześniu 2003 r. Sąd l instancji uznał, iż spełnione zostały przesłanki z art. 29 ustawy o ochronie zdrowia psychicznego, a ocenę tę podzielił Sąd Okręgowy w B., który postanowieniem z dnia 21 grudnia 2006 r. (sygn. akt II Ca …/06), oddalił apelację uczestniczki postępowania.
Postanowienie Sądu Okręgowego zaskarżyła skargą kasacyjną uczestniczka postępowania. Jako podstawę skargi wskazała naruszenie prawa materialnego (art. 3983
§ 1 pkt 1 k.p.c.) przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie zdrowia psychicznego w związku z art. 316 § 1 k.p.c. przez przyjęcie, że krótkotrwałość i motywacja leczenia uczestniczki, jak i ewentualne skutki zaniechania leczenia uzasadniają stwierdzenie o konieczności leczenia uczestniczki w szpitalu psychiatrycznym, a nie przyjęcie jej do szpitala spowoduje znaczne pogorszenie jej stanu psychicznego, w sytuacji, kiedy poddała się ona leczeniu psychiatrycznemu przynoszącemu pozytywne rezultaty.
Wskazując na powyższe, skarżąca wniosła: 1) o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na podstawie art. 3989
§ 1 pkt 1 i 4 k.p.c. z uwagi na rażące naruszenie prawa materialnego, a tym samym oczywistą zasadność skargi kasacyjnej, jak również wystąpienia w sprawie istotnych zagadnień prawnych wymagających właściwej interpretacji; 2) o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia Sądu Rejonowego w całości oraz przekazanie sprawy temu sądowi do ponownego rozpoznania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3984
§ 1 k.p.c., skarga kasacyjna powinna między innymi zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie (pkt 2) oraz wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania i jego uzasadnienie (pkt 3). Wymagania istotne skargi kasacyjnej są od siebie niezależne i uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania nie może polegać na odwołaniu się do uzasadnienia jej podstaw. Art. 3989
§ 1 k.p.c. wymienia przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, które zachodzą, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
Strona wnosząca o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powinna zatem wyraźnie określić, która z wymienionych przesłanek - jej zdaniem zachodzi - oraz twierdzenie to uzasadnić. Pełnomocnik skarżącej zamieścił co prawda wniosek o przyjęcie skargi kasacyjne do rozpoznania, jednak należycie go nie uzasadnił. W skardze tej nie sformułowano zagadnienia prawnego, ani nie wskazano, które przepisy potrzebują wykładni.
Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania sprowadzające się do uzasadnienia podstawy skargi, bez powiązania z przesłankami, które Sąd Najwyższy ocenia pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania, nie czyni zadość istotnemu wymaganiu skargi, przewidzianemu w art. 3984
§ 1 pkt 3 k.p.c.
Przedstawione w skardze kasacyjnej uzasadnienie podstawy kasacyjnej należy także uznać za niewystarczające. Pełnomocnik skarżącej sporządził sprawozdanie z przebiegu sprawy i zaproponował własną interpretację oceny stanu faktycznego i oceny dowodu w postaci opinii biegłego.
W konsekwencji Sąd Najwyższy odrzucił skargę kasacyjną (art. 3986 § 2 k.p.c.).