Treść orzeczenia
Sygn. akt IV CNP 79/12
Postanowienie
Dnia 14 marca 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Mirosław Bączyk
w sprawie ze skargi pozwanego o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w L. z dnia 29 maja 2003 r., w sprawie z powództwa Agencji Nieruchomości Rolnych w Warszawie Oddziału Terenowego w L. przeciwko T.W. o wydanie nieruchomości, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 14 marca 2013 r., odrzuca skargę.
Uzasadnienie
Pozwany T. W. złożył skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku Sądu Okręgowego w L. z dnia 29 maja 2003 r. (sygn. akt I C …/02). Stwierdził, że wyrok ten narusza wskazane w skardze przepisy prawa procesowego i materialnego (pkt I skargi). W końcowym fragmencie skargi skarżący wyjaśnił, że w sprawie zakończonej wyrokiem z dnia 29 maja 2003 r. „pozwany był reprezentowany przez pełnomocnika z wyboru, który z niewiadomych pozwanemu przyczyn nie wniósł wniosku o uzasadnienie niekorzystnego wyroku, ani nie wniósł apelacji do Sądu drugiej instancji” (s. 7 skargi).
Pozwany nie był w stanie zadbać o swoje sprawy, bowiem był chory i nie miał pieniędzy na opłacenie pomocy prawnej. Wnoszona skarga o wznowienie postępowania nie spowodowała uchylenia zaskarżonego wyroku.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia sądowego jest szczególnym środkiem zaskarżenia wymagającym spełnienia określonych rygorów prawych przewidzianych w art. 4241 i nast. k.p.c.
Co do zasady skarga przysługuje od prawomocnego wyroku sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie (wyjątkowo - od prawomocnego wyroku sądu pierwszej instancji; art. 4241
§ 1 i § 2 k.p.c.). Jednocześnie skarga powinna zawierać elementy wskazane w art. 4245
§ 1 k.p.c., w tym - wykazanie tego, że wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe (art. 4245
§ 1 pkt 5 k.p.c.). Taki stan z pewnością nie zachodzi wówczas, gdy reprezentujący stronę pełnomocnik nie wnosił środków zaskarżenia (np. apelacji) w normalnym biegu instancji (s. 7 skargi). Już z tej przyczyny skarga ulega odrzuceniu jako niedopuszczalna (art. 4248 § 2 k.p.c.). Niezależnie od tego istnieją podstawy do przyjęcia, że skargę wniesiono z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 4246
§ 1 k.p.c.
Z przedstawionych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 4248 § 2 k.p.c. odrzucił skargę.