Treść orzeczenia
Sygn. akt IV CNP 7/11
Postanowienie
Dnia 23 maja 2011 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Teresa Bielska-Sobkowicz
w sprawie ze skargi powódki o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w R. z dnia 23 grudnia 2008 r., w sprawie z powództwa J. W. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych w W. Oddziałowi w K. Inspektoratowi w S. o zwolnienie spod egzekucji administracyjnej, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 23 maja 2011 r., odrzuca skargę.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 23 grudnia 2008 r. Sąd Okręgowy w R. oddalił apelację powódki J. W. w sprawie przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych w W. Oddziałowi w K. Inspektoratowi w S. o zwolnienie spod egzekucji administracyjnej oraz orzekł o kosztach procesu.
Skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem powyższego prawomocnego wyroku odrzucił Sąd Najwyższy postanowieniem z dnia 16 października 2009 r. skargę (k. 10 akt sprawy o sygn. IV CNP 56/09).
Ponowną skargę od wyżej wskazanego prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w R. o stwierdzenie jego niezgodności z prawem, datowaną na 15 września 2010 r., powódka wniosła w dniu 2 listopada 2010 r. (k. 2 akt sprawy Sądu Okręgowego w R. o sygn.[…]).
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
W podstawie skargi wskazano, że orzeczenie narusza art. 81 § 1a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, oraz, że jest niezgodne z art. 841 § 1 k.p.c. Dla skutecznego wniesienia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem należało wykazać, że naruszenie przytoczonego przepisu jest oczywiste, rażące, a naruszenie to widoczne jest dla każdego prawnika bez potrzeby pogłębionej analizy. Wymóg ten nie jest spełniony. Z dokonanych ustaleń wynika, że w dacie zajęcia rachunku bankowego był on prowadzony dla dwóch osób fizycznych. Na zajęcie takiego rachunku przytoczony przepis pozwala wprost. W istocie w sprawie nie chodzi o wykładnię tego przepisu, ale o wykazanie, że zgromadzone na tym rachunku w dacie jego zajęcia środki w rzeczywistości stanowiły własność osoby trzeciej, zatem o wykazanie spełnienia przesłanek określonych w art. 841 § 1 k.p.c. Jest to jednak kwestia należąca do sfery ustaleń faktycznych. Zarzuty dotyczące faktów nie mogą być podstawą skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem (art. 4244 k.p.c.), choćby były ukryte pod postacią zarzutu naruszenia prawa materialnego. Taka skarga jest niedopuszczalna.
Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c.