Treść orzeczenia
Sygn. akt IV CNP 62/13
Postanowienie
Dnia 10 kwietnia 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Maria Szulc
w sprawie ze skargi powódki o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w O. z dnia 29 listopada 2012 r., w sprawie z powództwa J. N. przeciwko Kołu Łowieckiemu "O." z siedzibą w R. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 10 kwietnia 2014 r.,
1) odrzuca skargę;
2) zasądza od skarżącej na rzecz pozwanego kwotę 1 800,- (jeden tysiąc osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania o stwierdzenie niezgodności.
Uzasadnienie
Skarżąca domagała się stwierdzenia niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w O. z dnia 29 listopada 2012 r., sygn. akt … 525/12 w punkcie pierwszym, którym została oddalona jej apelacja od wyroku Sądu Rejonowego w S. oddalającego powództwo o zapłatę kwoty 15.736,92 zł z tytułu odszkodowania za szkodę wyrządzoną przez zwierzynę łowną.
W skardze zarzuciła naruszenie prawa procesowego - art. 368 § 1 pkt 4 w zw. z art. 217 § 1 k.p.c., art. 381 i 386 § 6 k.p.c. oraz prawa materialnego - art. 26 ust. 3 w zw. z art. 46 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 października 1995 r.- Prawo łowieckie (t.j.: Dz. U. z 2005 r., Dz. U. Nr 27, poz. 1066; dalej Prawo łowieckie) przez niewłaściwe zastosowanie i wskazała, że skutkiem ich naruszenia jest niezgodność zaskarżonego wyroku z art. 26 ust. 3 w zw. z art. 46 ust. 1 pkt ustawy-Prawo łowieckie, czego konsekwencją jest wyrządzenie szkody polegającej na nie uzyskaniu od pozwanego świadczenia w kwocie 15.736,92 zł wraz z odsetkami ustawowymi od dnia 12 kwietnia 2011 r. do dnia zapłaty.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Wprawdzie skarżąca nie wskazuje przepisu prawa, na podstawie którego domaga się stwierdzenia niezgodności zaskarżonego wyroku z prawem, ale z uzasadnienia skargi wynika, że żądanie oparła na art. 4241 § 1 k.p.c.
Poza wykazaniem przesłanek dopuszczalności skargi określonych w tym przepisie, skarżący jest zobowiązany wykazania wymogów określonych w art. 4245 § 1 k.p.c.
Skarga o stwierdzenie niezgodności prawomocnego orzeczenia z prawem powinna zawierać oznaczenie orzeczenia, od którego została wniesiona ze wskazaniem w jakiej części zostało zaskarżone, przytoczenie jej podstaw i ich uzasadnienie, wskazanie przepisu prawa, z którym orzeczenie to jest niezgodne, uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy, wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe oraz wniosek o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem.
Zachowanie powyższych wymagań konstrukcyjnych skargi podlega badaniu przez Sąd Najwyższy przy wniesieniu skargi, uchybienie tym wymaganiom nie podlega sanowaniu, zaś brak któregokolwiek z elementów skutkuje odrzuceniem skargi a limine (art. 4248
§ 1 k.p.c.). Sąd Najwyższy wyjaśnił także, że wymagania te powinny być spełnione w sposób kumulatywny, a nadto iż każde z nich ma charakter samoistny, powinno być zatem spełnione samodzielnie, niezależnie od innych (postanowienia z dnia 20 lipca 2005 r., IV CNP 1/05, z dnia 7 sierpnia 2012 r., III CNP 14/12, niepubl.). Brak jest podstaw do przyjęcia, że zostało spełnione wymaganie określone w art. 4245
§ 1 pkt 4 k.p.c., który nakłada na skarżącego obowiązek uprawdopodobnienia szkody, wyrządzonej przez wydanie wyroku, którego skarga dotyczy. Niezbędne jest bowiem dokonanie wyodrębnionego wywodu i uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody ze wskazaniem, że już nastąpiła oraz określeniem jej zakresu i rozmiaru. Skarżący powinien nadto uprawdopodobnić czas wystąpienia szkody i wykazać w skardze istnienie związku przyczynowego pomiędzy szkodą a zaskarżonym wyrokiem. Wymogu tego nie spełnia wskazanie przez powoda, że szkoda polega na nie zasądzeniu odpowiedniego odszkodowania za poniesioną szkodę bez uprawdopodobnienia jej wysokości oraz uwiarygodnienia tego oświadczenia przez powołanie i przedstawienie dowodów lub co najmniej ich surogatów.
Uprawdopodobnienie rozpatrywane jest bowiem nie tylko w aspekcie celu, którym jest przekonanie organu decyzyjnego o istnieniu stanu wskazanego przez skarżącą, ale również w aspekcie środków, które usprawiedliwiają to przekonanie (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 31 stycznia 2006 r., IV CNP 38/05, OSNC, nr 7-8, poz. 141). Skarżący powinien odwołać się do okoliczności, które znajdują potwierdzenie w materiałach dołączonych do skargi albo znajdujących się w aktach sprawy prawomocnie zakończonej i wskazują na poniesienie szkody oraz jej związek przyczynowy z zaskarżonym orzeczeniem.
Brak spełnienia w skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia wymagania określonego w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. powoduje odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej (art. 4248 § 1 k.p.c.), wobec czego orzeczono jak w sentencji, o kosztach rozstrzygając zgodnie z art. 98 § 1 k.p.c. i art. 108 § 1 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1, 39821 i 42412 k.p.c. oraz § 6 pkt 5 i § 12 ust. 5 pkt 2 w zw. z § 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490).