Treść orzeczenia
Sygn. akt IV CNP 52/06
Postanowienie
Dnia 20 czerwca 2006 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Mirosława Wysocka
w sprawie ze skargi pozwanych o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w S. z dnia 16 listopada 2005 r., w sprawie z powództwa Spółdzielni Mieszkaniowej w S. przeciwko W. S. i O. S. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 20 czerwca 2006 r., odrzuca skargę
Uzasadnienie
Skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w S. z dnia 16 listopada 2005 r. wniósł w imieniu pozwanych W. S. i O. S. „mgr H.T. - doradca prawny", prowadzący Kancelarię Prawną „L". W toku postępowania wyjaśniającego prowadzonego przez Sąd Okręgowy powołano się na pełnomocnictwo procesowe udzielone na podstawie pozostawania strony i pełnomocnika w stałym stosunku zlecenia, w którego zakres wchodzi przedmiot sprawy.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
W obowiązującym stanie prawnym pełnomocnikiem strony w postępowaniu cywilnym może być m.in. osoba sprawująca zarząd lub interesami stronami oraz osoba pozostająca ze stroną w stałym stosunku zlecenia, jeżeli przedmiot sprawy wchodzi w zakres tego zlecenia (art. 87 § 1 k.p.c.).
Stosownie jednak do art. 871
§ 1 k.p.c., w postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych. Oznacza to, że inne osoby, w tym także wymienione w art. 87 § 1 k.p.c., które mogą być pełnomocnikami w postępowaniu cywilnym, są wyłączone z udziału w postępowaniu przed Sądem Najwyższym. Przewidziany w art. 871 § 1 k.p.c. przymus reprezentowania strony wyłącznie przez adwokata lub radcę prawnego dotyczy między innymi sporządzenia skargi o stwierdzenie niezgodności prawomocnego orzeczenia z prawem. Wniesienie skargi przez osobę niemającą zdolności postulacyjnej czyni skargę niedopuszczalną i uzasadnia jej odrzucenia na podstawie art. 4248
§ 1 k.p.c. Na tej podstawie uległa odrzuceniu skarga wniesiona w imieniu pozwanego przez „doradcę prawnego" niebędącego adwokatem ani radcą prawnym.
W tej sytuacji już tylko ubocznie należy wskazać, że niedopuszczalność skargi wynika także z braku istotnych elementów konstrukcyjnych - braku wyodrębnionego przytoczenia podstaw kasacyjnych oraz wskazania przepisu, z którym orzeczenie jest niezgodne (odpowiednio art. 4245
§ 1 pkt 2 i 3 k.p.c.), uprawdopodobnienia wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego dotyczy (art. 4245
§ 1 pkt 4 k.p.c.), wykazania, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe (art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.).