Treść orzeczenia
Sygn. akt IV CNP 23/07
Postanowienie
Dnia 7 marca 2007 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Mirosława Wysocka
w sprawie ze skargi pozwanego o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w E. z dnia 29 maja 2003 r., sygn. akt [...], w sprawie z powództwa małoletniej K.L. reprezentowanej przez przedstawicielkę ustawową A.L. przeciwko Ł.B. o ustalenie ojcostwa i roszczenia z tym związane, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 7 marca 2007 r., odrzuca skargę
Uzasadnienie
Pozwany Ł.B. wniósł osobiście skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w E. z dnia 29 maja 2003 r. oddalającego jego apelacją od wyroku Sądu Rejonowego w N., wydanego w sprawie o ustalenie ojcostwa i związane z tym roszczenia.
Skarga jest niedopuszczalna.
Zgodnie z art. 871
§ 1 k.p.c. w postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych. Zasada ta nie odnosi się jedynie do osób określonych w paragrafie drugim tego przepisu. Także więc w postępowaniu ze skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia zachodzi konieczność wykazania się zdolnością postulacyjną, analogicznie jak dotychczas w postępowaniu kasacyjnym, czy też zażaleniowym. Wniesienie skargi przez stronę, która nie ma zdolności postulacyjnej czyni skargę niedopuszczalną (por. m. in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 stycznia 1997 r., I CZ 23/97, OSNC 1997, nr 6-7, poz. 77 oraz postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 grudnia 2000 r., V CZ 113/00, niepubl.) Z tego względu skargę pozwanego wniesioną przez niego osobiście należało uznać za niedopuszczalną z „innych przyczyn” w rozumieniu art. 4248 § 1 k.p.c.
Wobec powyższego dalsze badanie czy zostały spełnione pozostałe przesłanki warunkujące dopuszczalność skargi stało się bezprzedmiotowe. W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 4248
§ 1 k.p.c.