descriptionTreść orzeczenia

Postanowienie z dnia 7 czerwca 2005 r.

Sygn. akt III SPP 103/05

Przewodniczący SSN Roman Kuczyński (sprawozdawca), Sędziowie SN: Zbigniew Hajn, Zbigniew Myszka.

Uzasadnienie

Powód Adam W. wniósł dnia 18 kwietnia 2005 r. skargę na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki i stwierdzenie przewlekłości postępowania w sprawie [...] przed Sądem Apelacyjnym w Warszawie. W uzasadnieniu skargi podniósł, że jego apelacja od wyroku Sądu Okręgowego została złożona w dniu 14 kwietnia 2003 r., wyrok Sądu Apelacyjnego zapadł w dniu 22 października 2004 r., a kasacja została złożona dnia 25 lutego 2005 r. i akta sprawy nadal znajdują się w Sądzie drugiej instancji. Powód zażądał przyznania mu od Skarbu Państwa sumy 10.000 zł.

Sąd Najwyższy rozważył, co następuje

Zgodnie z art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 17 września 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki skarga powinna, poza spełnieniem wymagań przewidzianych dla pisma procesowego i żądania stwierdzenia przewlekłości postępowania w sprawie, której skarga dotyczy, zawierać przytoczenie okoliczności uzasadniających żądanie. Jednocześnie ust. 3 wymienionego przepisu stanowi, że skarga może zawierać żądanie wydania sądowi rozpoznającemu sprawę zalecenie w wyznaczonym terminie odpowiednich czynności, z kolei z art. 2 ust. 2 wynika, że dla stwierdzenia, czy w sprawie doszło do przewlekłości postępowania, należy w szczególności ocenić terminowość i prawidłowość czynności podjętych przez sąd w celu wydania w sprawie rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Analiza powołanych przepisów prowadzi do wniosku, że „przytoczenie okoliczności uzasadniających żądanie”, o których mowa w art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy, nie może sprowadzać się do zakwestionowania czasu trwania dotychczasowego procesu sądowego, uznawanego przez stronę skarżącą za nadmiernie wydłużony. Przez przytoczenie tych okoliczności należy rozumieć obowiązek skarżącego wskazania konkretnych czynności procesowych, których sąd orzekający zaniechał lub które podjął wadliwie, a które wskazywałyby na doprowadzenie do przewlekłości postępowania. Tym samym ograniczenie się w skardze tylko do przytoczenia czasokresu trwania postępowania należy uznać za niewystarczające dla spełnienia przesłanki „przytoczenia okoliczności uzasadniających żądanie stwierdzenia przewlekłości postępowania”, a tym samym należy dojść do przekonania, że skarga nie odpowiada wymaganiu z art. 6 ust. 2 ustawy, co po myśli art. 9 ust. 1 ustawy powoduje jej odrzucenie. Jeżeli bowiem sąd rozpatrujący skargę ma w szczególności ocenić terminowość i prawidłowość czynności podjętych przez sąd z uwzględnieniem charakteru sprawy, stopnia faktycznej i prawnej jej zawiłości oraz znaczenia dla strony wnoszącej skargę rozstrzygniętych w niej zagadnień oraz zachowania się stron, a w szczególności strony, która zarzuciła przewlekłość postępowania (art. 2 ust. 2 ustawy), to skarga powinna wyraźnie wskazywać, w którym miejscu postępowania doszło do uchybienia przez sąd orzekający terminowości bądź prawidłowości podjętych czynności sądowych.

Przedmiotowa sprawa zawiera 11 tomów akt, wobec czego nie jest możliwe - bez wskazania konkretnych okoliczności uzasadniających żądanie stwierdzenia przewlekłości - doszukiwania się ich przez sąd rozpatrujący skargę. Brak sprecyzowania okoliczności uzasadniających żądanie stwierdzenia przewlekłości postępowania uniemożliwia sądowi rozpoznającemu skargę ocenę czynności sądu orzekającego wymienionych w art. 2 ust. 2 ustawy. Dlatego też wymagania z art. 6 ust. 2 ustawy uznać należy za konstrukcyjne (nieusuwalne), a ich niespełnienie pociąga za sobą odrzuceniem skargi bez wzywania do uzupełnienia jej braków (art. 9 ust. 1 ustawy).

Z powyższych motywów Sąd Najwyższy postanowił jak w sentencji.