Treść orzeczenia
Sygn. akt III SK 91/13
Postanowienie
Dnia 24 września 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Krzysztof Staryk
z dnia 24 kwietnia 2013 r.
w sprawie z powództwa E. – O. Spółki Akcyjnej z siedzibą w G. przeciwko Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki o nałożenie kary pieniężnej, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 24 września 2014 r., na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
Uzasadnienie
Sąd Apelacyjny wyrokiem z 24 kwietnia 2013 r., oddalił apelację E. O. S.A z/s w G. (powód) od wyroku Sądu Okręgowego – Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z 28 czerwca 2012 r., w sprawie z odwołania od decyzji Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki.
Powód zaskarżył wyrok Sąd Apelacyjnego skargą kasacyjną w całości.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie art. 56 ust. 2 w związku z art. 56 ust. 1 pkt 6 Prawa energetycznego, pkt 3.1.3 taryfy oraz art. 6 k.c., a także art. 378 w związku z art. 382 k.p.c.
Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powód powołał się na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej oraz potrzebę rozstrzygnięcia zagadnienia prawnego. Sąd Apelacyjny dokonał bowiem, w jego ocenie, w sposób wadliwy i niepełny interpretacji postanowień taryfy powoda oraz przepisów regulujących możliwość sankcjonowania nieprawidłowego wykonywania obowiązków przepisanych prawem. Według powoda rozstrzygnięcie kwestii stanowiących meritum sporu w niniejszej sprawie, to jest charakteru i obowiązku kwalifikacji odbiorców do poszczególnych taryf jest istotne dla praktyki funkcjonowania przedsiębiorstw energetycznych.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Skarga kasacyjna powoda nie kwalifikuje się do przyjęcia celem jej merytorycznego rozpoznania.
Skarga kasacyjna, jako szczególny środek zaskarżenia, służy realizacji interesu publicznego w sprawowaniu wymiaru sprawiedliwości. Funkcje postępowania kasacyjnego powodują, że wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania oraz jego uzasadnienie powinny koncentrować się na wykazaniu, iż w konkretnej sprawie zachodzą okoliczności przemawiające za interwencją Sądu Najwyższego. Rozpoznanie skargi kasacyjnej następuje tylko z przyczyn kwalifikowanych, wymienionych w art. 3989
§ 1 pkt 1-4 k.p.c. i tylko w przypadku przekonania Sądu Najwyższego przez skarżącego, za pomocą jurydycznej argumentacji, że zachodzi publicznoprawna potrzeba rozstrzygnięcia sformułowanego w skardze zagadnienia prawnego przy jej merytorycznym rozpoznawaniu.
Skarga kasacyjna powoda nie może zostać uznana - bez przedstawienia adekwatnej argumentacji - już na etapie „przedsądu”, za oczywiście zasadną w rozumieniu art. 3989
§ 1 pkt 4 k.p.c. Z utrwalonego orzecznictwa Sądu
Najwyższego dotyczącego tej przesłanki „przedsądu” wynika, że w przypadku powołania się na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej w motywach wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania należy zawrzeć wywód prawny wyjaśniający, w czym wyraża się owa oczywistość i przedstawić argumenty na poparcie tego twierdzenia (postanowienie Sądu Najwyższego z 3 października 2013 r., III SK 11/13 i powołane tam orzecznictwo). Dodatkowo, dla przyjęcia skargi do rozpoznania niezbędne jest wykazanie kwalifikowanej postaci naruszenia konkretnych przepisów prawa materialnego lub procesowego, polegającej na jego oczywistości widocznej prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, bez potrzeby wchodzenia w szczegóły, czy dokonywania pogłębionej analizy tekstu wchodzących w grę przepisów i doszukiwania się ich znaczenia (postanowienie Sądu Najwyższego z 3 października 2013 r., III SK 11/13 i powołane tam orzecznictwo). Przesłanką przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania z art. 3989 §
1 pkt 4 k.p.c. nie jest przy tym oczywiste naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego, lecz sytuacja, w której naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia. Sam zarzut naruszenia (nawet oczywistego) określonego przepisu (przepisów) nie prowadzi wprost do oceny, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (postanowienie Sądu Najwyższego z 3 października 2013 r., III SK 11/13 i powołane tam orzecznictwo).
Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej powoda do rozpoznania na tej podstawie, o której mowa w art. 3989
§ 1 pkt 4 k.p.c., nie ujawniło zaś oczywistej zasadności skargi w powyższym rozumieniu. Nie wynika z niego, które przepisy prawa objęte podstawami skargi kasacyjnej zostały w ewidentny sposób naruszone przez Sąd Apelacyjny. Rolą Sądu Najwyższego nie jest wyręczanie skarżącego w realizacji tego obowiązku i doszukiwanie się tych przepisów w podstawach skargi kasacyjnej.
Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie zawiera także zagadnienia prawnego w rozumieniu art. 3989
§ 1 pkt 1 k.p.c. Sformułowane w sprawie zagadnienia powinno odwoływać się w sposób generalny i abstrakcyjny do treści przepisu (przepisów) objętego podstawami skargi, który nie podlega jednoznacznej wykładni, a którego wyjaśnienie przez Sąd Najwyższy przyczyni się do rozwoju jurysprudencji i prawa pozytywnego. Rolą Sądu Najwyższego w postępowaniu kasacyjnym, jako najwyższego organu sądowego w Rzeczypospolitej Polskiej, nie jest bowiem działanie w interesie indywidualnym, lecz powszechnym, poprzez ochronę obowiązującego porządku prawnego przed dowolnością orzekania i ujednolicanie praktyki stosowania prawa pozytywnego. Nie każde więc orzeczenie, nawet błędnie wydane, zasługuje na kontrolę w postępowaniu kasacyjnym (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 4 lutego 2000 r., II CZ 178/99, OSNC 2000 nr 7-8, poz. 147, z dnia 18 marca 2004 r., I PK 620/03, LEX nr 513011, z dnia 8 lipca 2004 r., II PK 71/04, LEX nr 375715 i z dnia 16 kwietnia 2008 r., I CZ 11/08, LEX nr 393883). Nie spełnia określonego w art. 3989 § 1 k.p.c. wymagania sformułowanie istotnego zagadnienia prawnego w sposób ogólny i nieprecyzyjny, a zwłaszcza ograniczenie się do samego postawienia pytania, bez odniesienia się do problemów interpretacyjnych przepisów (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 25 lutego 2008 r., I UK 332/07, LEX nr 452451 i z dnia 21 maja 2008 r., I UK 11/08, LEX nr 491538). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy stwierdzić trzeba, że zagadnieniem prawnym w powyższym rozumieniu nie jest „wadliwa i niepełna interpretacja postanowień taryfy powoda oraz przepisów regulujących możliwość sankcjonowania nieprawidłowego wykonywania obowiązków przepisanych prawem”, ani „charakter i ocena obowiązku kwalifikacji odbiorców do poszczególnych taryf”.
Powód nie sprostał także wymogowi wywiedzenia i uzasadnienia występującego w sprawie problemu w sposób zbliżony do tego, jaki przewidziany jest przy przedstawianiu zagadnienia prawnego przez sąd odwoławczy na podstawie art. 390 k.p.c. (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 maja 2006 r., V CSK 75/06, niepublikowane).
Stwierdzając, że nie zachodzą przyczyny przyjęcia skargi, określone w art. 3989
§ 1 k.p.c., Sąd Najwyższy postanowił zgodnie z art. 3989 § 2 k.p.c.