Treść orzeczenia
Sygn. akt III SK 49/10
Postanowienie
Dnia 5 kwietnia 2011 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Andrzej Wróbel
w sprawie z powództwa B. K. i T. K. przeciwko Prezesowi Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z udziałem zainteresowanej Grupy Kupców Ziemi Ł. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością o ochronę konkurencji, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 5 kwietnia 2011 r., na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 21 kwietnia 2010 r., odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
Uzasadnienie
Sąd Apelacyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 21 kwietnia 2010 r., oddalił apelację Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (Prezes Urzędu) od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 15 maja 2009 r.
Prezes Urzędu zaskarżył wyrok Sądu Apelacyjnego w całości skargą kasacyjną. Wnosząc o przyjęcie jej do rozpoznania, Prezes Urzędu podniósł, że w sprawie występują istotne zagadnienia prawne. Jako takie zidentyfikował następujące problemy: 1) Co stanowi przedmiot żądania strony odwołujące się od decyzji Prezesa Urzędu? Czy sąd pierwszej, a następnie drugiej instancji obowiązany jest samodzielnie na nowo rozważyć cały zebrany materiał dowodowy i dokonać jego własnej oceny prawnej, czy też działania sądów ogranicza się tylko do kontroli oceny prawnej sprawy dokonanej przez Prezesa Urzędu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji?; 2) Czy w sprawach z zakresu ochrony konkurencji Prezes Urzędu jako strona postępowania ma możliwość podnoszenia w apelacji nowej argumentacji prawnej, która przemawia za trafnością jego stanowiska, poszerzonej o okoliczności, które nie zostały podniesione w toku postępowania administracyjnego, a nie w toku postępowania odwoławczego przez Sądem Okręgowym, jeżeli argumentacja ta opiera się na materiale dowodowym zgromadzonym w toku postępowania administracyjnego; 3) czy w sprawach z zakresu ochrony konkurencji treść uzasadnienia decyzji Prezesa Urzędu decyduje o zakresie zarzutów, jakie Prezes Urzędu może podnosić dla uzasadnienia swojego stanowiska w postępowaniu sądowym; 4) Czy Sąd Okręgowy - Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów orzekając na podstawie art. 479(31a) § 3 k.p.c. o uchylenie decyzji Prezesa Urzędu powinien stosować tę podstawę prawną łącznie z art. 386 § 4 i 6 k.p.c.? Czy uchylając decyzję Sąd obowiązany jest zawrzeć w wyroku oceną prawną i wskazanie co do dalszego postępowania? Czy też art. 479(31a) § 3 k.p.c. pozostawia sądowi swobodę oceny wydanej przez Prezesa Urzędu decyzji i uprawnia Sąd do uchylenia jej także w tych przypadkach, gdy nie istnieje konieczność przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości, ponadto nie zobowiązuje Sądu do wskazania, jakie działania Prezes Urzędu powinien podjąć przy ponownego przeprowadzeniu postępowania?
Sąd Najwyższy zważył co następuje
Skarga kasacyjna Prezesa Urzędu nie kwalifikowała się do przyjęcia celem jej merytorycznego rozpoznania.
Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania oparto na przyczynie przyjęcia skargi do rozpoznania określonej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Jego uzasadnienie powinno zatem zawierać argumentację wykazującą, przy pomocy jurydycznej argumentacji, że w sprawie rzeczywiście występuje istotne zagadnienie prawne. Sformułowanie zagadnienia prawnego powinno zawierać wywiedzenie i uzasadnienie występującego w sprawie problemu prawnego w sposób zbliżony do tego, jaki jest przyjęty przy przedstawieniu zagadnienia prawnego przez sąd odwoławczy na podstawie art. 390 k.p.c. (postanowienie SN z 9 lutego 2011 r., sygn. akt III SK 41/10, niepublikowane). Sformułowane zagadnienie powinno odwoływać się w sposób generalny i abstrakcyjny do treści przepisu, który nie podlega jednoznacznej wykładni, a którego wyjaśnienie przez Sąd Najwyższy przyczyni się do rozwoju jurysprudencji i prawa pozytywnego. Rolą Sądu Najwyższego, jako najwyższego organu sądowego w Rzeczypospolitej Polskiej, nie jest działanie w interesie indywidualnym, lecz powszechnym, przez ochronę obowiązującego porządku prawnego przed dowolnością orzekania i ujednolicanie praktyki stosowania prawa (postanowienie SN z 9 lutego 2011 r., sygn. akt III SK 41/10, niepublikowane).
Wbrew powyższym wymaganiom wnoszący skargę nie wykazał, odpowiednią argumentacją, że w sprawie występują podane w skardze istotne zagadnienia prawne dotyczące przepisów prawa procesowego. Stawiając określone pytania do rozstrzygnięcia przez Sąd Najwyższy wnoszący skargę uzasadnił je przede wszystkim własnymi wątpliwościami, w ograniczonym stopniu odwołując się do orzecznictwa Sądu Najwyższego dotyczącego omawianej materii i pomijając całkowicie stanowisko doktryny. Ponadto, sformułowane zagadnienia prawne nie zostały powiązane z przepisami prawa stanowiącymi podstawę skargi kasacyjnej.
Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji postanowienia.