Treść orzeczenia
Sygn. akt III KZ 25/14
Postanowienie
Dnia 10 czerwca 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Małgorzata Gierszon
z dnia 6 lutego 2014 r.
w sprawie z wniosku S. S. o wznowienie postępowania w sprawie … 210/09 Sądu Rejonowego w O. Zamiejscowy Wydział Karny w M., zakończonego wyrokiem Sądu Okręgowego w E. z dnia 19 stycznia 2010 r., sygn. akt … 96/09, po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 10 czerwca 2014 r., zażalenia wnioskodawcy na zarządzenie Zastępcy Przewodniczącego II Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego postanowił utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.
Uzasadnienie
Zaskarżonym zarządzeniem z dnia 6 lutego 2014 r., Zastępca Przewodniczącego II Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego na podstawie art. 545 § 1 k.p.k. w zw. z art. 530 § 2 k.p.k. odmówiła przyjęcia wniosku o wznowienie postepowania złożonego przez S. S., „albowiem zachodzą okoliczności z art. 120 § 2 k.p.k. – wnioskodawca pomimo wezwania do uzupełnienia braku formalnego pisma poprzez sporządzenie i podpisanie wniosku przez adwokata, nie uzupełnił tego braku w zakreślonym terminie”.
Na to zarządzenie wnioskodawca wniósł zażalenie.
Zażalenie to dotyczyło nie tylko powyższego zarządzenia, ale jeszcze trzech innych zarządzeń,– tożsamych w swojej treści – wydanych w sprawach … 148/13, …149/13, … 150/13, Sądu Apelacyjnego.
Skarżący zakwestionował w nim postanowienie mocą którego odmówiono w nim wyznaczenia z urzędu innego obrońcy. Podniósł, że wyznaczony z urzędu poprzednio obrońca: w ogóle się z nim nie skontaktował, „nie obejrzał nawet akt”, „napisał zaledwie 2 strony „opinii” o takiej samej treści do każdej sprawy”, oparł się jedynie na jego piśmie procesowym, bez znajomości akt – co sam przyznał. Skarżący nadto poważał bezstronność sędziów którzy wydali postanowienie odmawiające mu wyznaczenia kolejnego obrońcy z urzędu, podnosząc, iż złożył wobec nich wnioski o wyłączenie do Sądu Apelacyjnego, które nie zostały jeszcze rozpoznane.
Nadto S. S. przytoczył liczne wyroki Trybunału Konstytucyjnego oraz Sądu Najwyższego, które – w jego ocenie - świadczyły o słuszności podnoszonych przez niego w zażaleniu twierdzeń.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Zażalenie wnioskodawcy jest bezzasadne.
Będące jego przedmiotem zarządzenie wydano w oparciu o obowiązujące przepisy Kodeksu postępowania karnego. Nie ulega wszak wątpliwości, że jeden z nich, tj. art. 545 ¨2 k.p.k. wprowadza tzw. przymus radcowsko-adwokacki dla sporządzenia i podpisania wniosku o wznowienie postępowania.
Oznacza to, że tylko wniosek, który ten wymóg respektuje, może być przyjęty do merytorycznego rozpoznania.
Wniosek sporządzony osobiście przez wnioskodawcę tego wymogu nie spełnia.
Równocześnie równie bezsporne jest i to, że wnioskodawca był wzywany do uzupełnienia tego braku formalnego wniosku, ale w zakreślonym terminie – czynności tej nie dopełnił.
W tej sytuacji – z mocy przywołanych w podstawie prawnej zaskarżonego zarządzenia przepisów – koniecznością procesową było jego wydanie.
Odnosząc się natomiast do krytycznych uwag skarżącego, dotyczących odmowy wyznaczenia mu kolejnego obrońcy z urzędu dla sporządzenia i podpisania wniosku o wznowienie postępowania, postanowieniem Sądu Apelacyjnego z 26 listopada 2013 r., zauważyć zależy, że brak jest racjonalnych przesłanek do podważenia słuszności i tego rozstrzygnięcia. Sporządzone przez wyznaczonego obrońcę z urzędu opinia o braku podstaw do sporządzenia i podpisania wniosku o wznowienie postępowania w w/w sprawie (błędnie wszyta do akt sprawy … 150/13 Sądu Apelacyjnego – k. 22 – 23) nie daje podstaw do uznania, iż obrońca ten w sposób nierzetelny wykonał obowiązki w zakresie obrony skazanego. Treść tej opinii należy bowiem, przede wszystkim, oceniać w kontekście obowiązujących przepisów karnej ustawy procesowej, które dotyczą (wyłącznie dopuszczalnych) podstaw wznowienia postępowania (art. 540, 540a, 540b i 542 § 3 k.p.k.), jak też treści samego wniosku wnioskodawcy – inicjującego postępowanie. Nie zawiera on przecież wskazania żadnych okoliczności, które by uzasadniały słuszność wyrażonego w tym piśmie żądania wnioskodawcy.
Co więcej, pismo to dotyczy aż pięciu sprawy i nie zawiera uzasadnienia zawartych w nim wniosków (bo za takowe nie można uznać samego przytoczenia treści art. 540 k.p.k.).
Nie istnieją też w niniejszej sprawie podstawy do uznania, że sędziowie którzy zasiadali w składzie Sądu Apelacyjnego w dniu 26 listopada 2013 r. byli wyłączeni od rozpoznania wniosku skazanego o wyznaczenie kolejnego obrońcy z urzędu.
Z tych wszystkich względów należało postanowić jak wyżej.