Treść orzeczenia
Wyrok z dnia 8 lutego 2006 r.
Sygn. akt III KRS 9/05
Podstawą odwołania sędziego od uchwały Krajowej Rady Sądownictwa o odmowie wyrażenia zgody na dalsze zajmowanie stanowiska sędziego (art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o Krajowej Radzie Sądownictwa, Dz.U. Nr 100, poz. 1082 ze zm. w związku z art. 69 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych, Dz.U. Nr 98, poz. 1070 ze zm.) nie mogą być zarzuty stanowiące wyraz subiektywnych odczuć skarżącego, które dotyczą ustalenia faktów lub oceny dowodów (art. 3933 § 3 k.p.c. w związku z art. 13 ust. 6 ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa).
Przewodniczący SSN Andrzej Wasilewski (sprawozdawca), Sędziowie SN: Jerzy Kwaśniewski, Barbara Wagner.
Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lutego 2006 r. sprawy z odwołania Józefa B. od uchwały Krajowej Rady Sądownictwa [...] z dnia 11 października 2005 r. w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na dalsze zajmowanie stanowiska sędziego. oddalił odwołanie.
Uzasadnienie
Krajowa Rada Sądownictwa uchwałą [...] z dnia 11 października 2005 r. w sprawie odmowy wyrażenia zgody na dalsze zajmowanie stanowiska sędziego, wydanej na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o Krajowej Radzie Sądownictwa (Dz.U. Nr 100, poz. 1082 ze zm., powoływanej dalej jako ustawa o Krajowej Radzie Sądownictwa) i art. 69 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. Nr 98, poz. 1070 ze zm., powoływanej dalej jako Prawo o ustroju sądów powszechnych), po przeprowadzeniu głosowania postanowiła nie wyrazić zgody na dalsze zajmowanie stanowiska sędziego przez Józefa B. - sędziego Sądu Okręgowego w Z. W uzasadnieniu powyższej uchwały Krajowa Rada Sądownictwa stwierdziła w szczególności, że „ocena pracy Pana sędziego Józefa B., która znalazła wyraz w uchwale Kolegium Sądu Okręgowego była negatywna. Nie ma zatem podstaw do uwzględnienia wniosku o kolejne ‘przedłużenie’ i to w sytuacji, gdy wielu aplikantów zdających egzamin sędziowski z wyróżnieniem, nie może - z braku etatów - pozostać w sądzie”.
Sędzia Józef B. w odwołaniu od powyższej uchwały [...] Krajowej Rady Sądownictwa z dnia 11 października 2005 r. zarzucił „sprzeczność z prawem” i wniósł o uchylenie zaskarżonej uchwały oraz przekazanie sprawy Krajowej Radzie Sądownictwa do ponownego rozpoznania, a także o zażądanie z Sądu Apelacyjnego w P.
opinii na temat jego pracy. W uzasadnieniu swego odwołania sędzia Józef B. podniósł w szczególności, że:
Po pierwsze - „zaskarżona uchwała jest krzywdząca, została podjęta bez dążenia do wykrycia prawdy obiektywnej i jako sprzeczna z prawem winna być uchylona. Kolegium Sądu Okręgowego w Z. oparło się na niesłusznej, złośliwej opinii Przewodniczącej Wydziału Romany R. Moje uwagi z dn. 23-09-05 do opinii przełożonej nie zostały uwzględnione i nie spowodowały wystąpienia do Sądu Apelacyjnego w P. o opinię na temat mojej pracy”.
Po drugie - „jestem przekonany, że przy podejmowaniu zaskarżonej uchwały - KRS kierowała się tylko i wyłącznie negatywną opinią Kolegium SO, a inne podane powody uważam za nieprawdziwe i sprzeczne z dotychczasową praktyką. Urywek z uzasadnienia uchwały KRS, że wielu aplikantów zdających egzamin sędziowski z wyróżnieniem nie może pozostać w sądzie - jest sprzeczny z wyrokiem NSA Nr II S.A. 32/00”.
Po trzecie - „Przy rozstrzyganiu niniejszego odwołania proszę wziąć pod uwagę treść uchwały Trybunału Konstytucyjnego Nr W 2/91, iż KRS ma obowiązek szczególnie wnikliwie prowadzić postępowanie wyjaśniające, czego nie było w mojej sprawie”.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Zgodnie z dyspozycją art. 69 § 1 Prawa o ustroju sądów powszechnych, „sędzia przechodzi w stan spoczynku z dniem ukończenia 65, chyba że Krajowa Rada Sądownictwa na wniosek sędziego, po zasięgnięciu opinii kolegium właściwego sądu, wyrazi zgodę na dalsze zajmowanie stanowiska, nie dłużej jednak niż do ukończenia przez sędziego 70 roku życia.” Oznacza to, iż na gruncie polskiego porządku prawnego obowiązuje zasada ustawowa, w myśl której sędzia sądu powszechnego przechodzi w stan spoczynku z dniem ukończenia 65 roku życia, a ewentualne dalsze zajmowanie stanowiska sędziego po ukończeniu 65 roku życia jest możliwe jedynie wyjątkowo - jeżeli wyrazi na to zgodę Krajowa Rada Sądownictwa i to po uprzednim zasięgnięciu opinii kolegium tego sądu, w którym sędzia występujący z wnioskiem o zgodę na dalsze zajmowanie stanowiska sędziego, zajmuje to stanowisko.
W rozpoznawanej sprawie odwołujący się sędzia Józef B. nie kwestionuje faktu, że Krajowa Rada Sądownictwa podejmując w dniu 11 października 2005 r. na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa uchwałę [...] w sprawie odmowy wyrażenia zgody na dalsze zajmowanie przez niego stanowiska sędziego Sądu Okręgowego w Z., uczyniła zadość wymogowi ustawowemu określonemu w art. 69 § 1 Prawa o ustroju sądów powszechnych i wzięła pod uwagę sformułowaną w tej sprawie opinię Sądu Okręgowego w Z., stwierdzając w szczególności w uzasadnieniu podjętej uchwały, iż „ocena pracy Pana sędziego Józefa B., która znalazła wyraz w uchwale Kolegium Sądu Okręgowego była negatywna. Nie ma zatem podstaw do uwzględnienia wniosku o kolejne „przedłużenie”.” W tej sytuacji, podniesiony w odwołaniu sędziego Józefa B. zarzut „sprzeczności z prawem” powyższej uchwały Krajowej Rady Sądownictwa w niniejszej sprawie (nota bene, bez równoczesnego wskazania na jakikolwiek przepis prawa, który - w opinii odwołującego się - miałby w danym wypadku zostać naruszony) jest oczywiście bezzasadny. Natomiast, podstawą odwołania sędziego od uchwały Krajowej Rady Sądownictwa o odmowie wyrażenia zgody na dalsze zajmowanie stanowiska sędziego nie mogą być - stanowiące wyraz subiektywnych odczuć skarżącego („zaskarżona uchwała jest krzywdząca, została podjęta bez dążenia do wykrycia prawdy obiektywnej”, „Kolegium Sądu Okręgowego w Z. oparło się na niesłusznej, złośliwej opinii Przewodniczącej Wydziału”, „jestem przekonany, że przy podejmowaniu zaskarżonej uchwały - KRS kierowała się tylko i wyłącznie negatywna opinią Kolegium SO, a inne podane powody uważam za nieprawdziwe i sprzeczne z dotychczasową praktyką”) - zarzuty, które dotyczą ustalenia faktów lub oceny dowodów w sprawie (art. 3933 § 3 k.p.c. w związku z art. 13 ust. 6 ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa).
Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd Najwyższy na podstawie art. 13 ust. 5 ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa orzekł jak w sentencji.