Treść orzeczenia
Sygn. akt III CZ 99/06
Postanowienie
Dnia 19 stycznia 2007 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Kazimierz Zawada (przewodniczący)
SSN Mirosław Bączyk
SSN Hubert Wrzeszcz (sprawozdawca)
w sprawie z wniosku L. G. przy uczestnictwie Z. G. i in. , o podział majątku wspólnego, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 19 stycznia 2007 r., zażalenia wnioskodawczyni na postanowienie Sądu Okręgowego w K. z dnia 6 października 2006 r., oddala zażalenie.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 23 sierpnia 2006 r. Sąd Okręgowy w K. oddalił wniosek wnioskodawczyni o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o zwolnienie jej od opłaty od skargi kasacyjnej i odrzucił skargę kasacyjna. Na to postanowienie pełnomocnik wnioskodawczyni złożył zażalenie, które Sąd Okręgowy w K. odrzucił – na podstawie art. 1302 § 3 k.p.c. – postanowieniem z dnia 6 października 2006 z powodu nieuiszczenia należnej opłaty (radca prawny zapłacił 40 zł opłaty).
W zażaleniu na postanowienie z dnia 6 października 2006 r. pełnomocnik wnioskodawczyni wniósł o uchylenie tego orzeczenia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Sąd Okręgowy trafnie uznał, że przysługujące wnioskodawczyni zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej (art. 3941 § 1 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.) podlega opłacie przewidzianej w art. 19 ust. 3 pkt 2 w zw. z art. 149 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. Nr 167, poz. 1398; dalej – ustawa o koszach sądowych), tj. w wysokości piątej części opłaty. Zgodnie z art. 38 ustawy o kosztach sądowych cała opłata w sprawach o podział majątku wspólnego, mająca charakter opłaty stałej, wynosi 1000 zł, chyba że strony – co nie miało miejsca w sprawie – złożyły zgodny projekt podziału tego majątku (wówczas opłata wynosi 300 zł). To oznacza, że należna opłata od wniesionego w sprawie zażalenia wynosiła 200 zł, a nie 40 zł. Sąd Okręgowy trafnie zatem uznał, że zażalenie podlega odrzuceniu na podstawie art. 1302 § 3 k.p.c. z powodu nieuiszczenia należnej opłaty stałej.
Tej oceny nie zmienia podniesiona w zażaleniu okoliczność, że „przedmiotem zażalenia (...) było w zasadzie oddalenie wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o zwolnienie wnioskodawczyni od opłaty od skargi kasacyjnej”. Postanowienie sądu drugiej instancji oddalające taki wniosek nie ma charakteru postanowienia kończącego postępowania w sprawie, ponieważ nie kończy postępowania w sprawie jako pewnej całości poddanej pod osąd, dotyczy natomiast jedynie określonej kwestii wpadkowej; postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie jest dopiero orzeczenie o odrzuceniu skargi kasacyjnej. Na wspomniane postanowienie nie przysługuje zatem zażalenie do Sądu Najwyższego (art. 3941
§ 2 k.p.c.). Nie oznacza to jednak, że sprawa w przedmiocie wniosku o zwolnienie od wpisu od skargi kasacyjnej w ogóle nie podlega kontroli Sądu Najwyższego. Jest ona bowiem możliwa przy okazji rozpoznawania zażalenia na odrzucenie skargi kasacyjnej, jeżeli skarżący zawarł w nim wniosek o rozpoznanie, na podstawie art. 380 k.p.c., kwestii dotyczących wniosku o zwolnienie od wpisu od skargi kasacyjnej. Jednakże warunkiem rozpoznania tej kwestii jest złożenie zażalenia na odrzucenie skargi kasacyjnej należycie opłaconego.
Chybiony jest także zarzut, że zażalenie – zgodnie z art. 99 ustawy o kosztach sądowych – nie podlegało opłacie jako oczywiście uzasadnione z powodu nieważności postępowania (art. 379 pkt 4 w zw. z art. 48 § 1 pkt 5 k.p.c.). Przede wszystkim zarzut nieważności nie dotyczy postępowania, w którym zapadło zaskarżone postanowienie, ponieważ sędzia A. C. – K. nie brała udziału w wydaniu tego postanowienia. Poza tym w sprawie w ogóle nie zachodzi sytuacja przewidziana w hipotezie art. 48 § 1 pkt 5 k.p.c. gdyż wymieniona sędzia nie brała udziału w wydaniu postanowienia o podziale majątku wspólnego przez sąd pierwszej instancji.
Z przedstawionych powodów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji postanowienia (art. 39814 w zw. z art. 3941
§ 3 k.p.c.).