Treść orzeczenia
Sygn. akt III CZ 62/07
Postanowienie
Dnia 4 stycznia 2008 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Krzysztof Strzelczyk (przewodniczący, sprawozdawca)
SSN Katarzyna Tyczka-Rote
SSA Michał Kłos
w sprawie z wniosku Gminy A. przy uczestnictwie A. G. i Skarbu Państwa - Starosty C. o rozgraniczenie, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 4 stycznia 2008 r., zażalenia uczestniczki A. G. na postanowienie Sądu Okręgowego w K. z dnia 25 czerwca 2007 r., sygn. akt II Ca (…),
1) oddala zażalenie,
2) oddala wniosek uczestnika Skarbu Państwa - Starosty C. o zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego.
Uzasadnienie
Sąd Okręgowy w K. w sprawie z wniosku Gminy A., przy uczestnictwie A. G. i Skarbu Państwa – Starosty C. o rozgraniczenie, postanowieniem z dnia 25 czerwca 2007 r. odrzucił zażalenie uczestniczki od postanowienia tegoż Sądu z dnia 29 maja 2007 r. w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej uczestniczki. W uzasadnieniu wskazał, że uczestniczka reprezentowana jest przez fachowego pełnomocnika, który złożył zażalenie bez uiszczenia opłaty podstawowej, w sytuacji gdy uczestniczka została zwolniona od kosztów sądowych. Wniesienie zażalenia przez profesjonalnego pełnomocnika bez opłaty podstawowej powoduje zaś jego odrzucenie bez wezwania do uiszczenia opłaty (art. 1302
§ 3 k.p.c.).
Uczestniczka zaskarżyła w całości powyższe postanowienie wnosząc o jego uchylenie. W uzasadnieniu natomiast zakwestionowała postanowienie Sądu Okręgowego z dnia 29 maja 2007 r. w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej, podnosząc, że opłata od skargi kasacyjnej została uiszczona przez pomyłkę do niewłaściwego Sądu, a następnie została przeksięgowana na rachunek sądu właściwego. Zdaniem skarżącej pomyłka ta ma jedynie znaczenie księgowe Sąd niezasadnie odrzucił skargę kasacyjną, a błąd Sądu był tak wyraźny, że nie istniała nawet potrzeba sporządzenia zażalenia, a skoro tak to nie podlegało ono żadnej opłacie.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Uczestniczka jako osoba zwolniona na mocy decyzji sądu od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych obowiązana była do uiszczenia opłaty podstawowej od zażalenia - art. 14 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. Nr 167, poz. 1398 ze zm.). Przepis ten został wprawdzie uchylony z dniem 10 marca 2007 r. przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2006 r. o zmianie ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. Nr 21, poz. 123), jednakże na podstawie art. 2 cyt. ustawy miał on zastosowanie w niniejszej sprawie. Uczestniczka w niniejszej sprawie była reprezentowana przez fachowego pełnomocnika w osobie adwokata, który w jej imieniu wniósł zażalenie na postanowienie Sądu Okręgowego w K. z dnia 29 maja 2007 r., w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej. Poza przedmiotem sporu jest fakt, że zażalenie to nie zostało opłacone. W konsekwencji mając na względzie brzmienie art. 1302
§ 3 k.p.c. należy stwierdzić, że
Sąd Okręgowy prawidłowo odrzucił zażalenie, od którego nie została uiszczona opłata podstawowa.
Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy na podstawie art. 39814 k.p.c. w zw. z art. 3941
§ 3 k.p.c oraz art. 102 k.p.c. w zw. z art. 108 § 1 k.p.c. rozstrzygnął jak w sentencji.