Treść orzeczenia
Sygn. akt III CZ 59/15
Postanowienie
Dnia 21 stycznia 2016 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Maria Szulc (przewodniczący)
SSN Józef Frąckowiak
SSN Kazimierz Zawada (sprawozdawca)
w sprawie ze skargi D.S. o wznowienie postępowania w sprawie z powództwa D. S. przeciwko R. S. i Skarbowi Państwa - Sądowi Okręgowemu w K. o ochronę dóbr osobistych i zapłatę, zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 30 października 2014 r., po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 21 stycznia 2016 r., zażalenia skarżącej D. S. na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 21 maja 2015 r.,
1) oddala zażalenie,
2) oddala wniosek Skarbu Państwa - Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa o zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego przed Sądem Najwyższym,
3) przyznaje od Skarbu Państwa - Sądu Apelacyjnego radcy prawnemu A. K. kwotę 1800 (tysiąc osiemset) zł tytułem zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu w postępowaniu zażaleniowym przed Sądem Najwyższym, powiększoną o należny podatek od towarów i usług.
Uzasadnienie
D. S. pozwała R.S. oraz Skarb Państwa - Sąd Okręgowy w K. o ochronę dóbr osobistych i zapłatę. Postępowanie w tej sprawie zakończyło się prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 30 października 2014 r.
Powódka była obecna podczas ogłoszenia tego wyroku.
W dniu 9 marca 2015 r. D. S. wniosła skargę o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 30 października 2014 r. Jako podstawę skargi wskazała nieważność postępowania wskutek pozbawienia jej możności działania (art. 401 pkt 2 k.p.c.).
Postanowieniem z dnia 21 maja 2015 r. Sąd Apelacyjny odrzucił na podstawie art. 410 § 1 k.p.c. skargę D. S. z powodu jej wniesienia po upływie przepisanego w art. 407 § 1 k.p.c. trzymiesięcznego terminu. Zgodnie z art. 407 § 1 k.p.c., skarga ta mogła być - według Sądu Apelacyjnego - wniesiona skutecznie jedynie do dnia 30 stycznia 2015 r.
W zażaleniu na postanowienie z dnia 21 maja 2015 r. skarżąca zarzuciła Sądowi Apelacyjnemu naruszenie art. 407 § 1 k.p.c. Podniosła, że trzymiesięczny termin określony w tym przepisie powinien być liczony, uwzględniając podstawę wniesionej przez nią skargi, nie od dnia, w którym dowiedziała się ona o wyroku kończącym postępowanie w sprawie - jak przyjął Sąd Apelacyjny w zaskarżonym postanowieniu - lecz od dnia, w którym dowiedziała się ona o dokładnej sentencji tego wyroku wraz z jego uzasadnieniem.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Zgodnie z art. 407 § 1 k.p.c. skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym; termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania - od dnia, w którym o wyroku dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy.
W judykaturze przyjmuje się, że dowiedzenie się przez stronę o wyroku oznacza w art. 407 § 1 k.p.c., uzyskanie przez stronę informacji nie tylko o samym fakcie wydanie wyroku, lecz także o jego treści, tj. sposobie rozstrzygnięcia sprawy, dopiero bowiem znajomość sposobu rozstrzygnięcia sprawy pozwala stronie podjąć decyzję co do złożenia skargi o wznowienie postępowania (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 sierpnia 2009 r., III CZ 33/09). Natomiast data doręczenia odpisu wyroku z uzasadnieniem i możliwość zapoznania się z treścią uzasadnienia, jak i sama chwila uświadomienia sobie istnienia podstawy do wznowienia postępowania, są tu bez znaczenia (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 11 sierpnia 2004 r., II CZ 87/04 i 3 lutego 2012 r., I CZ 132/11).
Obecność skarżącej w dniu 30 października 2014 r. podczas ogłoszenia wyroku Sądu Apelacyjnego, kończącego postępowanie w sprawie, dawała podstawy do przyjęcia, że skarżąca tego dnia dowiedziała się o tym wyroku w zakresie wymaganym przez art. 407 § 1 k.p.c., tj. nie tylko o fakcie jego wydania, ale i o jego treści, czyli sposobie rozstrzygnięcia sprawy tym wyrokiem (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 września 2013 r., II CZ 42/13). Sposób liczenia przez Sąd Apelacyjny terminu określonego w art. 407 § 1 k.p.c., leżący u podstaw zaskarżonego postanowienia, pozostawał zatem w zgodzie z tym przepisem. Sugerowane przez skarżącą odmienne liczenie tego terminu przy ocenie dopuszczalności wniesionej przez nią skargi nie ma uzasadnionych podstaw. Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 39814 w związku z art.
3941
§ 3 k.p.c. oddalił zażalenie.
Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania zażaleniowego nastąpiło zgodnie z art. 102 k.p.c., a podstawę rozstrzygnięcia o kosztach pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu stanowiły przepisy § 15 i 16 w związku z § 12 ust. 2 pkt 2, § 6 pkt 5 i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U.2013.490) oraz § 21 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. 2015.1804).