Treść orzeczenia
Sygn. akt III CZ 37/09
Postanowienie
Dnia 29 października 2009 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Wojciech Jan Katner (przewodniczący)
SSN Grzegorz Misiurek (sprawozdawca)
SSN Hubert Wrzeszcz
w sprawie ze skargi S.P. o wznowienie postępowania w sprawie z wniosku J.G. i P.G. przy uczestnictwie St.P. o rozgraniczenie, zakończonej prawomocnym postanowieniem Sądu Okręgowego w N. z dnia 14 czerwca 2005 r., sygn. akt [...] po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 29 października 2009 r., zażalenia uczestniczki postępowania na postanowienie Sądu Okręgowego w N. z dnia 27 maja 2009 r., sygn. akt [...], oddala zażalenie.
Uzasadnienie
Sąd Okręgowy w N. postanowieniem z dnia 27 maja 2009 r. odrzucił skargę S.P. o wznowienie postępowania w sprawie o rozgraniczenie nieruchomości, zakończonego prawomocnym postanowieniem tegoż Sądu z dnia 14 czerwca 2005
r. Sąd Okręgowy uznał, że wskazana w skardze podstawa wznowienia, przewidziana w art. 403 § 1 pkt 1 k.p.c., w rzeczywistości nie wystąpiła. Wprawdzie podpis skarżącej na wniosku z dnia 21 kwietnia 2004 r. o podjecie postępowania zawieszonego przed Sądem pierwszej instancji istotnie został sfałszowany, jednak nie usprawiedliwia to twierdzenia, że wydane przez ten Sąd orzeczenie kończące postępowanie w sprawie oparte zostało na dokumencie podrobionym.
Postępowanie zawieszone z powodu braku dokumentów koniecznych do rozpoznania sprawy (odpisów z ksiąg wieczystych) podlegało podjęciu z urzędu, a więc niezależnie od tego, czy zgłoszony został w tym przedmiocie stosowny wniosek. Nie jest zatem istotne, czy dokumenty te złożyła skarżąca, czy też inna osoba. Okoliczność ta nie miała żadnego wpływu na treść wydanego w sprawie orzeczenia o rozgraniczeniu.
Ubocznie Sąd Okręgowy wskazał również, że skoro skarżąca dowiedziała się o podrobieniu jej podpisu na wniosku o podjecie zawieszonego postępowania najpóźniej w dniu 20 grudnia 2005 r., to – składając skargę o wznowieniu postępowania 30 marca 2009 r. – ewidentnie uchybiła trzymiesięcznemu terminowi do wniesienia tego środka zaskarżenia, liczonemu od dnia powzięcia wiadomości o podstawie wznowienia (art. 407 § 1 k.p.c.).
W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca zarzuciła Sądowi Okręgowemu naruszenie art. 403 § 1 pkt 1, 407, 408 i 410 § 2 k.p.c. W konkluzji wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie na jej rzecz od wnioskodawców kosztów postępowania zażaleniowego.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.
Zasadniczą przesłankę zaskarżonego postanowienia stanowiła ocena, że podrobienie podpisu skarżącej na wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania nie miało wpływu na treść orzeczenia o rozgraniczeniu. Zapatrywanie to zasługuje na aprobatę. Stosownie do treści art. 180 § 1 in principio k.p.c. sąd podejmuje postępowanie z urzędu, gdy ustanie przyczyna zawieszenia. Jeżeli zatem w konkretnym stanie faktycznym przeszkoda do prowadzenia postępowania w postaci braku wymaganych dokumentów została usunięta, to kwestia sfałszowania podpisu skarżącej na wniosku z dnia 21 kwietnia 2004 r. pozostawała bez wpływu na decyzję o podjęciu postępowania, a przede wszystkim na treść wydanego w sprawie merytorycznego rozstrzygnięcia.
Skarżąca, kwestionując w zażaleniu ten pogląd ograniczyła się do przeciwstawienia mu własnej, odmiennej oceny, nie popartej żadną argumentacją. Zarzut naruszenia art. 403 § 1 pkt 1 k.p.c. nie mógł więc odnieść zamierzonego skutku.
Stwierdzenie oczywistego braku związku pomiędzy wskazywaną w skardze podstawą wznowienia postępowania a treścią zaskarżonego orzeczenia stanowi wystarczającą przyczynę odrzucenia skargi. W orzecznictwie Sądu Najwyższego wskazuje się bowiem – i skąd orzekający pogląd ten podziela – że skarga o wznowienie postępowania nie opiera się na ustawowej podstawie nie tylko wtedy, gdy podana w niej podstawa wznowienia nie odpowiada którejkolwiek z podstaw przewidzianych w art. 401, 4011 lub 403 k.p.c., lecz także wtedy, gdy podstawa ta wprawdzie została objęta wymienionymi przepisami, ale w rzeczywistości nie wystąpiła (por. m.in. postanowienia: z 15 czerwca 2005 r., IV CZ 50/05, niepubl.; z 7 lipca 2005 r., IV CO 6/05, Biul. SN 2005, nr 9, s. 14; z 24 stycznia 2007 r., III CZ 1/07, niepubl.; z 30 maja 2007 r., IV CZ 22/07, niepubl. i z 22 listopada 2007 r., III CZ 47/07, niepubl.). Nie ma zatem potrzeby roztrząsania pozostałych zarzutów skarżącej, odnoszących się do wskazanej przez Sąd Okręgowy – uzupełniająco – dalszej przesłanki odrzucenia skargi, tj. niezachowania ustawowego terminu do jej wniesienia.
Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 39814 w związku z art. 3941
§ 3 k.p.c. orzekł, jak w sentencji.