Treść orzeczenia
Sygn. akt III CZ 14/13
Postanowienie
Dnia 8 marca 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Dariusz Dończyk (przewodniczący)
SSN Józef Frąckowiak
SSN Katarzyna Tyczka-Rote (sprawozdawca)
w sprawie z wniosku M. R. przy uczestnictwie J. R. o podział majątku wspólnego, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 8 marca 2013 r., zażalenia uczestnika na postanowienie Sądu Okręgowego w T. z dnia 29 października 2012 r., oddala zażalenie.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 29 października 2012 r. Sąd Okręgowy w T. odrzucił skargę uczestnika o wznowienie postępowania o podział majątku wspólnego, zakończonego prawomocnym postanowieniem Sądu Okręgowego w T. z dnia 17 listopada 2011 r., opartą na podstawie wznowienia przewidzianej w art. 403 § 2 k.p.c. Uznał, że część powołanych w niej nowych środków dowodowych wykryta została na ponad trzy miesiące przed złożeniem skargi, zaś pozostałe były przedmiotem postępowania dowodowego w sprawie, której dotyczy skarga.
Wnioskodawca wniósł skargę w dniu 13 lipca 2012 r. Jako dowody, których nie mógł wcześniej powołać, wskazał szereg dokumentów urzędowych, mających potwierdzić jego zeznania co do okresu pracy zarobkowej oraz ilości zarobionych pieniędzy i podważających - w jego ocenie - prawidłowość ustaleń Sądu co do okresu pracy przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia w zaskarżonym postanowieniu. Dokumenty w języku angielskim przedłożone zostały z tłumaczeniami dokonanymi przez tłumacza przysięgłego w dniu 9 grudnia 2011 r., a pozostałe dwa zaświadczenia pochodziły z 5 kwietnia 2011 r. i z 21 grudnia 2011
r. Skargę opartą na podstawie z art. 403 § 2 k.p.c. co do tych dowodów Sąd uznał za spóźnioną z uwagi na uchybienie terminowi z art. 407 § 1 k.p.c. Kolejny dowód wskazany przez skarżącego stanowił stenogram z zapisu nagrania dowodzącego, jego zdaniem, że został siłą wyrzucony z domu, a któremu sąd orzekający w sprawie o podział majątku wspólnego nie przypisał należytego znaczenia. Ten dowód Sąd Okręgowy ocenił jako pozbawiony waloru nowości, wymaganego przez art. 403 § 2 k.p.c.
Pozwany wniósł zażalenie na powyższe rozstrzygnięcie, zarzucając mu naruszenie art. 403 § 2 k.p.c. oraz art. 407 k.p.c. w zw. z art. 5 k.c. We wnioskach domagał się uchylenia tego postanowienia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje
Zażalenie nie może zostać uwzględnione. Wznowienie postępowania ma charakter postępowania nadzwyczajnego, umożliwia bowiem ponowne rozpoznanie osądzonej już prawomocnie sprawy. Dlatego możliwość wznowienia ograniczona została do ściśle określonych podstaw (nieważności i restytucyjnych) i obwarowana koniecznością zachowania terminów ustawowych, zawitych. Niedopuszczalne jest wznowienie postępowania na podstawie wykraczającej poza katalog przewidziany w art. 401-403 k.p.c., jak też wniesionej z uchybieniem terminu z art. 407 i 408 k.p.c., nawet jeżeli zaskarżone prawomocne orzeczenie byłoby oczywiście nieprawidłowe. Wiążące i trwałe uregulowanie stosunków cywilnoprawnych stwarza pewność prawa i jest wartością wymagającą ochrony. Wartość ta naruszona może być jedynie wówczas, kiedy prawo taką możliwość dopuszcza i wyłącznie na oznaczonych przez prawo warunkach. Subiektywne przekonanie skarżącego, że orzeczenie wydane w postępowaniu o podział majątku wspólnego między nim a byłą żoną jest nieprawidłowe nie może spowodować rozpoznania skargi, która nie spełnia ustawowych wymagań co do terminu i podstawy. Powołany w skardze art. 5 k.c. nie znajduje zastosowania, gdyż dotyczy nadużycia prawa podmiotowego, tymczasem sąd sprawując wymiar sprawiedliwości nie realizuje swojego prawa podmiotowego lecz wykonuje w imieniu państwa obowiązki należące do władzy sądowniczej.
Skoro więc nie budzi wątpliwości, że skarga o wznowienie postępowania złożoną przez uczestnika w części nie mieści się w granicach podstawy ustawowej z art. 403 § 2 k.p.c., a w pozostałej uchybiła terminowi z art. 407 § 1 k.p.c., odrzucenie jej przez Sąd Okręgowy było prawidłowe w świetle art. 410 § 1 k.p.c. Z przytoczonych względów zażalenie należało oddalić zgodnie z postanowieniem art. 3941
§ 3 w zw. z art. 39814 k.p.c. i art. 13 § 2 k.p.c.