Treść orzeczenia
Sygn. akt III CSK 89/10
Postanowienie
Dnia 21 maja 2010 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Dariusz Zawistowski
w sprawie z powództwa M. K. przeciwko Spółdzielni Osób Niepełnosprawnych i Kandydatów do Spółdzielni Mieszkaniowych "W." w K., A. S. i R. S. o ustalenie nieważności umów, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 21 maja 2010 r., na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego w K. z dnia 14 października 2009 r., odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądza od powoda na rzecz pozwanych A. S. i R. S. kwotę 1800 zł (tysiąc osiemset) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Zgodnie z brzmieniem art. 3989
§ 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania w następujących wypadkach:
- w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne - istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów
- zachodzi nieważność postępowania
- skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
Skarga kasacyjna powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego w K. z dnia 14 października 2009 r. zawiera wniosek o jej przyjęcie do rozpoznania z powołaniem się na występowanie w sprawie istotnych zagadnień prawnych. Analiza wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i jego uzasadnienia prowadzi jednak do stwierdzenia, że wskazana przez skarżącego podstawa przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie zachodzi. W ocenie skarżącego istotne zagadnienia prawne dotyczyły zrealizowania się prawa pierwszeństwa w wyniku przyjęcia oferty osoby, której przysługiwało prawo pierwszeństwa, możliwości wypowiedzenia pełnomocnictwa konkretnemu pełnomocnikowi z urzędu, skutecznego wyrażenia zgody na dokonanie czynności zgodnie z art. 206 ust. 1 pkt 3 prawa upadłościowego i naprawczego oraz możliwości uznania dokonanej sprzedaży lokalu za czynność naruszającą zasady współżycia społecznego. Argumentacja prawna przytoczona przez skarżącego w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania oraz przedmiot przedstawionych zagadnień nie pozwala jednak przyjąć, aby zagadnienia te mogły być w okolicznościach rozstrzyganej sprawy uznane za istotne zagadnienie prawne w rozumieniu art. 3989
§ 1 pkt 1 k.p.c. Wymaga w szczególności odnotowania, że w części nie mają one charakteru zagadnień prawnych o znaczeniu ogólnym, do których odnosi się art. 3989
§ 1 pkt 1 k.p.c. lecz stanowią w istocie jedynie przedstawienie wątpliwości skarżącego dotyczących zasadności zastosowania powołanych przez niego przepisów prawa materialnego, w konkretnych okolicznościach, nawiązujących do stanu faktycznego sprawy.
Z tych względów orzeczono jak w treści postanowienia (art. 3989 § 2 k.p.c.).
/tp/